Hilda's blog

NKBV Selectieweekend in Wiltz 6 - 8 januari 2012

2012-01-10T14:36:00.000-08:00

Zwitserland (Ticino), Italie (Bloemenrivièra, Aosta en Piemonte) en Frankrijk (Elzas)

2011-08-22T03:07:00.000-07:00

Vooruit, maar weer eens een reisblog. Dit keer het eerste verslag van een vakantie met zijn drieën! We zouden oorspronkelijk eigenlijk naar Turkije gaan, maar door ooronsteking kon dat niet doorgaan. Gelukkig het meeste kunnen annuleren en dus dan maar een paar dagen later met de auto weg.....

De avond en de ochtend voor vertrek nog snel even op internet gekeken naar bestemmingen. Ook wat mailtjes gestuurd naar leuke agriturismo's in Italië. Doordat het hoogseizoen was, zaten echter veel accommodaties al vol. Toch nog wat adressen opgeschreven in het notitieboekje en 's middags tegen 14 uur zijn we gaan rijden. Nimuë zat voor het eerst in haar grote kinderstoel en die vond het erg leuk om nu alles te kunnen bekijken (in plaats van achterstevoren in de Maxi Cosi naar het plafond te staren....).

De heenreis ging erg voorspoedig en we zagen tegen 20/21 uur in Zuid Duitsland (waar we ook wat adresjes hadden) dat we ook konden doorrijden en we dan tegen 23.30 uur bij een adresje in Ticino waren. Dat klonk wel verleidelijk, dus het hotel opgebeld om te vragen of ze nog steeds plaats hadden en of het een probleem was als we pas laat aankwamen. Dat was geen probleem en uiteindelijk waren we tegen 0.30 uur ter plaatse. We zijn via de Sint Gotthardtunnel gereden, waar we dus 's nachts doorheen kwamen. Dat was achteraf wel handig, want we konden meteen doorrijden.

Ticino
We zaten in de Fattoria L'Amorosa vlakbij Bellinzona, tussen de twee grote meren (Lago Maggiore en Lago Como) in. In tegenstelling tot het slechte weer in Nederland, hadden wij de volgende ochtend gelijk 30 graden. Het hotel is gelegen middenin de wijngaarden. De eerste dag zijn we naar het Lago Maggiore gereden naar de plaats Ancona. Ik vond het zelf een lelijke plaats, maar we zaten te eten bij een goed restaurant en hebben nog een stukje om het meer gewandeld met kinderwagen. 's Avonds gegeten bij het hotel. Het eten was niet bijzonder goed, maar de locatie is prachtig. Verder waren de wijnen wel lekker. De volgende dag was het erg slecht weer. We zijn daarom bij het Lago Como geweest. Dat was echt prachtig! Heerlijk gegeten aan de oevers van met meer onder een parasol precies in de tijd dat het droog was. Verder teruggereden via het meer van Lugano.
Ondertussen hebben we een collega in Nederland gebeld om eens rond te kijken naar andere accommodatie (we hadden geboekt voor 3 nachten en zouden de volgende nacht weer vertrekken), aangezien de gratis Wifi het niet deed. Die kwam aan met het Gardameer of de kust. Allebeide op 3 uur rijden, maar beide met goed weer. En in het merengebied zou het slecht weer worden de komende dagen. Dus...op naar het volgende!

Achteraf vonden we het hotel niet zo geweldig. Er waren helemaal geen babyfaciliteiten (geen kinderstoelje ofzo) en doordat je middenin het wijngebied zit en er grind ligt om het hotel, kon dochter helemaal nergens even kruipen behalve op de kamer zelf. Het was wel makkelijk om bij het hotel te kunnen eten, het eten zag er ook luxe uit, maar was eigenlijk niet zo heel goed (we hebben beter gegeten).

Bloemenrivièra en beklimming Gran Paradiso
Collega Erik had een hotel uitgezocht aan de Bloemenrivièra. Het hotel zag er leuk uit, het stadje zag er leuk uit en het had veel faciliteiten, dus wij die kant op! Al met al was het iets langer rijden dan verwacht, we hadden wat oponthoud bij Milaan en de kustweg tussen Genua en Nice schoot ook niet echt op. Maar we reden in een prachtige omgeving en het weer begon steeds beter te worden. Onderweg zijn we eerst wezen lunchen in Finale Ligure. Een leuk toeristisch plaatsje. Daarna verder gereden naar Loano naar de accommodatie Loano 2 Village. We hadden geboekt voor 6 nachten.

Het was iets heel anders als waar we vandaan kwamen. Juist wat grootschalig opgezet met een groot zwembad, animatie, disco-avonden en (helaas) een armbandje wat je om moest doen. We waren even huiverig, maar het appartement (2 kamer appartement) was prima met een groot balkon. De keuken was ook goed. Er waren veel mensen met baby's en kleine kinderen, dus het is fijn dat je niet de enige bent met af en toe een huilende baby ;) We zijn 's avonds naar het stadje Loano gelopen, wat ook een leuk stadje is met veel restaurants, ijssalons en bars. We hebben hier gegeten bij een leuke pizzeria. Er zijn in het stadje zelf niet veel Nederlandse toeristen (in de hele regio sowieso niet veel), maar het complex zelf staat wel in folders van o.a. De Jong Intra, dus daar zijn wel veel Nederlandse gezinnen. Er is een bus van het complex naar het stadje/strand (het is 1,2 kilometer), maar daar hebben wij geen gebruik van gemaakt. Ook van de animatie en disco heb je geen 'last' als je hier niet in bent geïnteresseerd. Het enige wat we in 6 dagen hebben gezien is iemand die een soort van wateraerobics in het zwembad geeft.

De volgende dag is Martijn met de auto naar de Ligurische Alpen geweest om wat in te lopen voor zijn bergtocht met Edward Bekker later deze week. De rit naar de Ligurische Alpen duurde alleen wat langer dan gepland doordat Martijn zijn portemonnee was vergeten en hierdoor niet over de veel snellere tolweg kon rijden. Ik ben 's middags Loano ingeweest en heb bij wat specialiteitenzaken pasta en pastasaus en lokale wijn gekocht. Dit hebben we 's avonds op het balkon opgegeten. Ook ben ik met Nimuë in de zee geweest, maar dat was nog geen groot succes.

De dag erop hebben we een stukje langs de kust gereden. Het was een prachtige dag en het was ook erg druk langs de kust. We wilden in het plaatsje Alessio wat gaan eten, maar konden geen parkeerplek vinden en zijn daarom maar doorgereden naar Andora. Daar hebben we wat gegeten en langs de boulevard gewandeld. Nimuë vond het ook allemaal heel erg gezellig. Thuis nog even het zwembad in, met Nimuë, en toen ze eenmaal door het koude water heen was vond zij het ook erg leuk om met papa en mama te zwemmen :)

De dag erop zijn we 'thuisgebleven'. Weer gezellig aan het strand geluncht, daarna ben ik Loano nog even ingeweest om te winkelen. Loano heeft niet heel veel kledingwinkels, maar ik ben toch geslaagd bij Stefanel en Sisley. 's Avonds hebben we Martijn's tas ingepakt en alvast een taxi + accommodatie gezocht voor de komende dagen. Er was alleen Wifi bij de receptie, dus dat was wel een beetje onhandig dat het niet in het appartement zelf was. Toen ik een taxi had geregeld en de accommodatie had gebeld, zijn we nog snel ergens wat gaan eten.

De volgende ochtend vroeg is Martijn met de auto richting Cogne vertrokken. Martijn had ook al een groot deel van mijn spullen meegenomen, zodat ik alleen nog maar 1 koffer, de kinderwagen, speelgoed en het bedje + matras had. Dat was overigens nog genoeg voor 1 persoon ;)
Martijn heeft zijn auto in Cogne geparkeerd, zijn rugzak gepakt en is naar de Rifugio Vittorio Sella gelopen. Dit om alvast wat te acclimatiseren.

Zelf heb ik die dag vooral gerelaxed. Ik ben 's middags naar het strand gelopen om daar te lunchen en heb weer een poging gedaan om Nimuë in de zee te krijgen :) Verder eindelijk veel boekjes bijgelezen, veel met Nimuë gespeeld en 's avonds mijn Quest puzzelboekje geprobeerd op te lossen.

Martijn had overnacht in de hut en is de volgende dag via de Colle della Rossa weer teruggelopen naar Cogne. Daar is hij met de auto in de richting van Pont gereden en heeft hij daar in een hotel overnacht. De dag erop is Martijn doorgereden richting Pont, heeft hij zijn auto daar geparkeerd en is hij naar de Rifugio Chabod gelopen, het startpunt voor zijn beklimming van de Gran Paradiso met Edward Bekker. Martijn was al heel snel ter plaatse, dus heeft de rest van de dag een beetje bij de hut gewacht. Edward kwam later die dag ook aan. Samen hebben ze gegeten.

De volgende ochtend vroeg zijn ze vertrokken voor de beklimming van de Gran Paradiso. Het hele stuk verliep voorspoedig. Het laatste stukje van de Gran Paradiso bestaat uit een rotspassage. Het was daar ondertussen al erg druk met veel mensen die op stijgijzers op dat stukje rots staan te klungelen, vandaar dat Martijn heeft besloten die laatste paar meter maar te laten voor wat ze zijn. De terugweg ging weer hard naar beneden. Beneden zijn Edward en Martijn nog wezen zwemmen in een beekje :) Vervolgens is Martijn richting Sinio gereden.

Piemonte
Ondertussen was ik met een overenthousiaste taxichauffeur al een dag eerder van Loano naar Sinio gereden, waar ik de volgende accommodatie had. De taxichauffeur had er zin in, want hij had tig verschillende routes uitgeprint en vroeg bij ieder tankstation of kikje wat Nimuë gaf of ik even wilde stoppen :) Hij had nog net geen picknickmand mee. Na ongeveer 2 uur rijden waren we in Sinio bij Hotel Castello di Sinio. Een echt prachtige locatie met een hartelijke ontvangst door de eigenaresse Denise en de receptioniste Malika.

Ik kreeg gelijk een glaasje prosecco en vooral Malika was helemaal gek met Nimuë, dus die vermaakte zich ook goed. 's Middags zijn we wezen lunchen bij de - erg goede! - pizzeria in het dorp. Van Malika had ik ondertussen een boekwerkje gekregen met allemaal restaurants, wijnboerderijen, etc. 's Avonds ben ik nog even wezen zwemmen (Nimuë heeft toegekeken vanuit de buggy) en later heb ik gegeten in het restaurant van het hotel. Erg lekker!

De volgende dag ben ik met een taxi naar Alba gegaan. 's Ochtends tijdens Nimuë haar slaapje nog weer even wezen zwemmen. In Alba heb ik weer geluncht en ben ik wezen winkelen. Alleen wat kleertjes voor Nimuë gekocht omdat ik geen schone rompertjes meer had. Tegen 18 uur kwam ik weer in Sinio en dat was ongeveer gelijk met Martijn, die toevallig aanbelde toen ik net bij de receptie stond. 's Avonds hebben we weer samen gegeten in het hotel.

De dag erop hebben we wat rondgereden door Piemonte en dan met name rondom Barolo. Eerst een heerlijke lunch gehad in Serralunga 'd Alba en daarna doorgereden naar Barolo zelf. Hier hebben we wijn geproefd bij Borgogno en zijn we nog naar het wijnmuseum en het kurkentrekkermuseum :) gelopen. Daarna nog even naar de Enoteca en toen weer richting Sinio. Ook de Wifi in Sinio was een beetje schokkerig en deed het het beste eigenlijk bij de receptie (niet in het restaurant of bij het zwembad en alleen soms op de kamer), dus dat was weer niet handig voor het zoeken van een volgend hotel. We hadden bedacht dat we al wel een stukje weer huiswaarts wilden rijden, zodat we niet samen met de rest van Nederland in de file zouden staan voor de tunnels. We zaten te denken aan het Zwarte Woud ofzo.

Elzas & Strassbourg
Op maandag uitgecheckt en toen richting Zuid Duitsland gereden. Onderweg vriendin Christel gebeld om te vragen of zij nog ideeën had. Christel kwam met een locatie in de Elzas, vlakbij Strassbourg en dus zijn we die kant op gereden. Via de Simplonpas omdat er zelf op maandagmiddag een wachttijd was voor de Sint Gotthardtunnel van 2,5 uur. Daarna in de autotrein van Goppenstein naar Kandersteg. Nimuë vond het even eng toen we begonnen te rijden, maar toen we licht aandeden in de auto vond Nimuë het ook weer gezellig. We waren tegen 10/11 uur vertrokken en waren om ongeveer 20.30 uur ter plaatse in Obernai in Hotel A La Cour 'd Elsace.

We kregen een mooie kamer en we konden gelukkig nog net eten in het restaurant van het hotel. Voor Nimuë hadden we onderweg in Zwitserland nog wat babyvoeding gekocht en dat werd voor haar opgewarmd. Zelf aten we stevige kost: Sauerkraut! En in Martijn's geval met vis en in mijn geval met 5 (!) stukken vlees.

We zijn de dag erop naar Strassbourg gereden en hebben daar rondgewandeld en de stad bekeken. Verder nog een dagje naar het Zwarte Woud gereden en daar nog een korte wandeling gemaakt. Tenslotte hadden we nog een dagje kinderopvang en zijn wezen mountainbiken op de Mont St Odile. 's Avonds steeds wezen zwemmen en omdat het water hier lekker warm was (29-30 graden) was ook Nimuë erg enthousiast!

Na 4 dagen hadden we er weer genoeg van (vooral van het eten: veel en vet) en zijn we richting huis gereden. Dat zou een uurtje of 5/6 moeten duren, maar door file op file op file werd dat veel langer (bijna 9 uur in totaal). Dat was wel erg vervelend. Gelukkig waren we het al snel weer vergeten toen we arriveerden. Al met al een prima vakantie!

Beklimming Mount Olympus (2917m), hoogste berg van Griekenland

2010-05-14T06:26:00.000-07:00

Nog tekst en verhaal

Meerdere toppen
Myticas
Skala
Olympus
Litochoro
Prionia
Throne of Zeus
Eos gids
Refuge A
Circa 45 graden steil, veel gruis

Periode:
Overal op internet staat dat je de berg kunt beklimmen vanaf mei. Nu waren wij begin mei in Litochoro, maar in eerste instantie werd ons overal verteld dat je de berg absoluut nog niet kon beklimmen omdat er nog teveel sneeuw lag. Ook waren de hutten nog niet open. Wil je dus zeker zijn van de beklimming, dan kun je beter wat later in het seizoen gaan, bijvoorbeeld eind juni. Zo weet je zeker dat alle sneeuw weg is en dit maakt de beklimming eenvoudiger.

Overnachtingen:
Mediterranean Olympus in Litochoro ****
Mediterranean Villege in Paralia ***** (ook andere hotels van dezelfde keten in Paralia: Mediterranean Resort **** en Mediterranen Princess ****)
Refuge A

Moeilijkheidsgraad:
Ieder jaar sneuvelen er 4/5 toeristen op deze berg, dus de berg moet zeker niet worden onderschat!

Verschillende opties om berg te beklimmen: kan in één dag, maar kan ook worden uitgespreid over meerdere dagen. In één dag vanaf Prionia betekent wel een hele lange dag!

Benodigde spullen voor beklimming in één dag:
Dagrugzak
Bergschoenen categorie B / C
Wandelstokken
Voldoende eten en drinken (controleer of de taverne in Prionia en Refuge A open zijn, zodat je weet wat je mee moet nemen en of je onderweg iets kunt kopen)
Zonnebrandcrème (hoge factor)
Telefoon / Belangrijke telefoonnummers (hutten, rescue, EOS, etc)
Extra kleding (regenjack, eventueel extra fleecetrui of shirt)
Langebroek en goed ademend shirt

Buiten het seizoen, wanneer er nog sneeuw ligt, moeten bovendien de volgende spullen worden meegenomen: ijsbijl, stijgijzers, categorie C / D schoenen in plaats van categorie B / C , touw, helm. Tevens is het niet aan te raden om dan zonder gids/klimervaring op pad te gaan.

Wandelen in Griekenland: Chalkidiki (Halkidiki): Kassandra & Sithonia

2010-05-14T05:50:00.000-07:00

Algemeen over wandelen op Chalkidiki

Wandeltocht Polichrono - Schildpaddenmeer (schiereiland Kassandra)
Moeilijkheid: Blauwe route
Duur: 2 uur en 45 minuten
Hoogteverschil: 270m
Nog tekst en foto's

Wandeltocht Neos Marmaras - Parthenonas - Kostas - Parthenonas - Neos Marmaras (schiereiland Sithonia)
Moeiijkheid: Zwarte route
Duur: 8 uur
Hoogteverschil: 750m
Nog tekst en foto's

Wandeltocht / Klimmen Kalimatsi (schiereiland Sithonia)
Moeilijkheid: Zwarte route
Duur: 1 - 2 uur
Hoogteverschil:
Nog tekst en foto's

Hotels:
Elinotel Apolamare *****
All inclusive hotel aan het strand, met zwembad, voldoende strandstoelen, lekker eten

Boeken:
Helaas zijn er weinig Nederlandstalige gidsen te vinden over dit gebied. Ook staat in de algemene gidsen van Griekenland (Capitool, Lonely Planet) weinig over dit deel van Griekenland beschreven. Er zijn wel enkele Duitstalige gidsjes. Wij hebben de volgende gidsjes gebruikt:
Delta
Rother Walking Guide

Autohuur:
Zeker als je verschillende wandeltochten wilt maken, is het huren van een auto een must. Er gaan wel bussen, maar die gaan vaak maar enkele keren per dag en gaan allemaal richting Thessaloniki. Hierdoor ben je weinig flexibel qua tijd of ben je afhankelijk van taxi's. Autohuur op het vliegveld van Thessoloniki is ook erg goedkoop. Wij hadden van te voren online een auto geboekt via Economy Car Rentals (kwamen uit bij de maatschappij National Alamo) en wij waren zo'n 225 euro kwijt voor een Ford Focus (categorie D) voor 10 dagen. Was allemaal prima geregeld. Houd er rekening mee dat je de autohuur voortijdig regelt, want op het vliegveld van Thessaloniki zitten geen autoverhuurbedrijven, alle autoverhuurbedrijven zitten op verschillende plekken op bedrijventerreinen vlakbij het vliegveld. Als je de autohuur van te voren regelt, dan staat er iemand met een bordje op je te wachten, die je naar het verhuurbedrijf brengt. Ook zijn er op de vakantiebestemming zelf autoverhuurbedrijven, dus mocht je een vlucht hebben inclusief hotel en transfer naar het hotel, dan kan de autohuur ook nog altijd ter plaatse worden geregeld.

Vlucht:
Wij vlogen met de Duitse maatschappij Germanwings (dochter van Lufthansa) vanaf het vliegveld van Keulen (airport Cologne-Bonn). Met flink doorrijden is dat ongeveer 2 1/2 uur rijden vanaf de stad Groningen. Germanwings had verreweg de beste aanbiedingen en vliegt dagelijks naar Thessaloniki. De vliegtijd is 2 uur en 50 minuten. Wij betaalden inclusief bagage, drinken aan boord, alle toeslagen en zitplaatskeuze 300 euro voor 2 personen retour (Dus €150 per persoon).
Ook zijn er mogelijkheden om rechtstreeks te vliegen vanaf Amsterdam met Transavia.

Klimaat:
Wij zijn begin mei naar Halkidiki geweest. Het was toen al behoorlijk warm (25 - 30 graden), met af en toe een half dagje bewolking. Wanneer naar het gebied gaat om te wandelen, dan zou ik zeker niet in juli of augustus gaan, maar eerder in april - mei of september - oktober. Het weer is dan ook zeker nog warm genoeg voor af en toe een relaxdag aan zee of aan het zwembad.

Omgeving:
De volgende uitstapjes in de omgeving zijn de moeite waard:
- Bezoek aan de stad Thessaloniki
- Boottocht langs het schiereiland Athos
- Bezoek aan de rotsformaties/kloosters van Meteora (let op! Is nog een behoorlijk eind reizen vanaf Halkidiki!)
- Wandeltochten in de omgeving van de berg Olympus (2917m) (is dan wel handig om ook enkele nachten in de buurt van de Olympus te overnachten omdat je anders al gauw 2 - 2 1/2 uur per enkele reis onderweg bent, overnachten kan bijvoorbeeld in het bergdorp Litochoro, in berghutten in het National Park Olympus of ergens aan de kust van de regio Pieria: bijvoorbeeld Paralia)

Skiën in het Aletsch skigebied!

2010-01-08T09:25:00.000-08:00

De eerste dag was het helder! Uitzicht vanaf ons balkon in Blitzingen

Martijn en Emiel aan het langlaufen in Blitzingen

Mijn verjaardag in de sneeuw!

Skiën in Fiesch / Fiescheralp

Er viel heel veel sneeuw!

Station Blitzingen

Op de lange latten

In de verte is zelfs de Matterhorn zichtbaar!

Wandelen (GR 221) en racefietsen op Mallorca

2009-10-06T10:38:00.001-07:00

Eerste bordjes van de GR 221 die we tegenkomen: tussen Deía en Sóller

De goed aangelegde Dry Stone Route (GR 221), tussen Deía en Sóller

Het uitzicht vanaf de Dry Stone Route (GR-221) Tussen Deía en (Puerto de) Sóller

Uitzicht op Puerto de Sóller

De route staat overal goed aangegeven

De tram in Sóller

Bar Bodega in Biniaraix met lekkere espresso! (en sinaasappels)

Schuilen in de stromende regen in Biniaraix

De regen komt echt met bakken uit de lucht

Klimmen naar de l'Ofre tijdens de GR 221 tussen Sóller / Biniaraix en de Refugi Tossal Verds

Op de Col de l'Ofre tijdens de GR 221, nu nog afdalen richting Refugi Tossals Verds

Gigantisch noodweer (hevige regenval, onweer) breekt uit vlakbij het stuwmeer Cúber

Team Euskaltel op Mallorca

Uitzicht op Cap de Formentor, onderweg naar de Ermita de la Victoria

Martijn boven bij de Ermita de la Victoria

Cap de Formentor

Uitzicht op Cap de Formentor vanaf het begin

Op de huur-Specialized op Mallorca

Terug bij het zwembad in Alcudia

Colonia de Sant Pere

Op de fiets naar Colonia de Sant Pere (vlakbij Betlem)

Met de huurauto naar het klooster van Lluc

Sa Calobra

Zwarte route vanaf Sa Calobra

Martijn aan het klimmen bij Sa Calobra

Weekend Zwitserland en Italië featuring Breithorn en Pollux

2009-09-01T09:42:00.001-07:00

We hadden begin augustus het plan opgevat om voor een weekend naar Zwitserland te gaan. Mensen reageren daar wat raar op, helemaal naar Zwitserland voor een weekend weg? Maar het is goed te doen. Gewoon op donderdagavond (22 uur) met de City Nightline heen, zodat je vrijdagochtend om 10 uur in Zuid-Zwitserland bent (Wallis, Zermatt) op op maandagavond weer terug, zodat je dinsdagochtend weer in Nederland bent. In Zwitserland wilden we een paar mooie gletsjertochten maken en het liefst nog een paar 4000'ers op en dan moe weer aan het werk op dinsdagochtend. Is natuurlijk dom en vanuit een beginner gedacht, want: we hadden eigenlijk (te) weinig tijd voor acclimatisatie...

Omdat we zelf nog niet ontzettend ervaren zijn, hadden we de Nederlandse berggids Edward Bekker van te voren benaderd. Edward plaatste terecht zijn vraagtekens bij het plan om gelijk op de eerste dag richting grote hoogte te gaan. Daarom hebben we in samenspraak een alternatief programma opgesteld.

Dat programma zag er als volgt uit:
Donderdag 27/08: Vertrek met de City Nightline naar Zermatt
Vrijdag 28/08: Met kabelbaan omhoog vanuit Zermatt naar Hotel Schwarzsee. Vanaf Hotel Schwarzsee wandeltocht naar de Hörnlihutte (3200m) voor acclimatisatie en terug. Overnachting in Hotel Schwarzsee (2500m)
Zaterdag 29/08: Ontmoeting Edward Bekker, met kabelbaan omhoog naar Klein Matterhorn (3800m). Vervolgens beklimming Breithorn (4165m) en overnachting in Rifugio Val 'd Ayas (Italië)
Zondag 30/08: Beklimming Castor. Overnachting Rifugio Val 'd Ayas
Maandag 31/08: Beklimming Pollux. Daarna terug naar Klein Matterhorn en met kabelbaan of lopend terug naar Zermatt. Om 18 uur vanuit Zermatt vertrek met de City Nightline richting Basel / Arnhem / Groningen.

Met dit programma hadden we nog wel kans op hoogteziekte, maar proberen we toch het maximale uit onze 4 dagen Suisse te halen. Kortom: we (Herman, Martijn en ik) hadden er zin in, de weersvoorspellingen waren goed, we hadden een goed humeur, dus we waren er helemaal klaar voor!

De heenweg per trein verliep prima. Door een foutje / speciale aanbieding hadden Martijn en ik een eersteklas 2persoons slaapcoupé. Dit was echt geweldig. We kregen een glaasje prosecco bij aankomst (goed als slaapmutsje), hadden aparte zitjes, veel bergruimte, eigen douche en toilet en daarnaast nog een stapelbed. Helemaal top dus. Herman had in zijn eentje een 2e klas slaapcoupé, wat natuurlijk ook helemaal prima was. We hebben met zijn drieën nog wat prosecco gedronken in onze coupé en toen zijn we maar gaan slapen. Om 6 uur werden we gewekt met een ontbijt en we hadden het ontbijt amper op toen we al in Basel waren. Nog 2 keer overstappen en toen waren we om 10.15 uur in Zermatt. Een hele relaxte manier van reizen!

Zoals de voorspellingen al aangaven, was het weer geweldig. Een behoorlijk blauwe hemel met her en der wat wolkjes en een hoge temperatuur. We namen eerst maar een kop koffie op het terras van Hotel Derby, nog een zonnebril kopen (die van Martijn was stukgegaan) en een fleecetrui kopen (ik had die van mij op het werk laten liggen) en toen waren we klaar. Het is ongeveer een kleine kilometer lopen naar de kabelbaan die naar Schwarzsee gaat. We kochten daar de dure kaartjes (echt vreselijk duur: kabelbanen in Zwitserland) en gingen omhoog. We hebben onze spullen in de kamer van Hotel Schwarzsee achtergelaten en hebben toen nog een lunch gehad op het terras. Daarna begonnen we aan de wandeling naar de Hörnlihutte.

Naar de voet van de Matterhorn

De wandeling naar de Hörnlihutte is populair. De bewegwijzering is dik in orde, maar eigenlijk kun je ook niet verkeerd lopen. Bij iedere splitsing zijn bordjes, dus je moet wel echt niet opletten wil je verkeerd lopen. De weg is goed te doen, ook voor minder ervaren mensen. Als je last van hoogtevrees hebt, dan is het misschien nog wel spannend, omdat de route op punten voorzien is van stalen bruggen (en je kunt dus goed naar beneden kijken...). De route gaat alleen maar omhoog, met name het laatste stuk is nog wel steil. Over de heenweg doen we ongeveer 2 1/2 uur. Bij de Hörnlihutte drinken we een cola en zijn we toch wel enigszins jaloers op de mensen die de beklimming van de Matterhorn vanaf hier starten. Dat is gaaf, maar zo ver zijn wij nog lang niet. Zelf heb ik een klein beetje hoofdpijn van de hoogte en Herman is ietwat duizelig. Martijn heeft nergens last van. We lopen in een kleine 2 uur terug naar beneden, waar we nog tijd hebben om nog even in het zonnetje op het terras te zitten en te douchen, voordat we worden verwacht voor het diner.

Het diner is voor Zwitserse begrippen niet eens slecht, al zit er wel rösti bij. De gastvrouw is erg enthousiast en vertelt mij in rap Zwitsers dat Edward voor ons heeft gebeld (het was even doorvragen voordat we haar begrepen). We spreken de volgende ochtend om 9 uur met Edward bij Füri af. Het avondeten (3-gangen) wordt in een uur opgediend en dus zijn we tegen 20 uur klaar. We gaan daarom maar vroeg slapen. Bij mij wil dat nog niet echt lukken (hoge hartslag door de hoogte), maar nadat ik een slaappil neem gaat het wel.

De Matterhorn gezien vanaf Hotel Schwarzsee

Hotel Schwarzsee (2583m)

Schwarzsee in Zermatt

Onderweg naar de Hörnihutte aan de voet van de Matterhorn / Monte Cervino

Beklimming Breithorn

Om 8 uur staat het ontbijt voor ons klaar, om 9 uur zitten we in de kabelbaan onderweg naar Füri, waar we Edward Bekker ontmoeten. Edward wil graag nog even onze rugzakken inspecteren en filtert voor ons alle overbodige spullen eruit. We dachten al dat we light hadden gepakt, maar blijkbaar toch nog weer teveel. Heel handig, want hij kan deze spullen achterlaten in Füri. Scheelt toch behoorlijk. We herverdelen onze spullen, vullen aan met de spullen die we van hem huren (stijgijzers, helmen, klimgordels), drinken nog een kop koffie en vertrekken dan met de kabelbaan naar Klein Matterhorn, om vanaf daar richting de Breithorn te gaan.

Martijn en ik voelen ons prima, Herman voelt zich op de hoogte toch nog wat duizelig. Omdat Herman op de eerste dag niets wil forceren, neemt hij het verstandige besluit om aan de voet van de Breithorn op ons te wachten. Edward, Martijn en ik gaan dan omhoog de Breithorn op. Dit ging eigenlijk echt helemaal prima. We halen een paar keer andere groepen in, we hebben een erg lekker tempo en we zijn op de top voordat we er erg in hebben. Goed begin! We gaan via de andere kant terug. Dat vind ik eigenlijk nog wel wat eng, omdat we over een erg smalle richel (ong. 20-30 cm breed) lopen met een afgrond aan beide kant en ik nog niet helemaal vertrouwd ben met mijn stijgijzers (te weinig ervaring). Ik vind het gewoon eng om op 45 graden steil ijs te stappen, heb de neiging om achterover te leunen in plaats van voorover en vertrouw gewoon nog niet genoeg dat als ik mijn voeten neerzet, dat ik ook echt blijf staan. Ik moet echter wel naar beneden (ik kan immers niet terug) en dat gaat verder ook prima, al heb ik een versnelde ademhaling / hartslag ;)

Beneden aangekomen bij Herman blijkt dat hij zich nog steeds enigszins duizelig voelt. Edward besluit daarom tot een plan B. Doordat het nog een eindje lopen (en ook klimmen) is naar Rifugio Val 'd Ayas, bellen we Rifugio Guide del Cervino bij Testa Grigia of we daar kunnen overnachten. Dat kan, en dus gaan we onderweg de andere kant. Het nadeel van deze actie is, dat we een heel eind van de Castor afzitten, die de volgende dag op het programma stond. Daarnaast is het verder lopen naar Rifugio Guide Val 'd Ayas. Het voordeel is, dat het redelijk dichtbij Klein Matterhorn is, waardoor we de volgende dag nog steeds een escape hebben als het echt niet gaat qua hoogteziekte.

Rifugio Guide del Cervino is een erg leuke hut, en het terras zit 's middags nog helemaal vol met skiërs. Na de lunch zijn deze allemaal weer weg, en langzaam aan druppelen er meer klimmers binnen. We genieten van een lekkere lunch met een goed glas bier op het zonnige terras, met uitzicht over de skipistes en Italië. Na de lunch blijf ik lekker in het zonnetje zitten en lees ik mijn ontzettend stomme boek (De Nieuwe fiets) uit. Geen aanrader dus en ik laat het boek dan ook achter in het hotel. Herman en Martijn liggen 's middag een siësta te houden. Om 19 uur worden we verwacht voor het avondeten en dat is nogal veel. Vooraf hebben we de keuze uit Pasta of Minestrone en het hoofdgerecht is eten wat de pot schaft. Zoals gebruikelijk in Italië is het erg lekker en meer dan genoeg. We gaan daarna alweer op tijd naar bed, want de volgende ochtend worden we om 5.30 uur (!) verwacht voor het ontbijt. Met zijn drieën hebben we een 4-persoonsslaapkamer, dus dat is wel prima. Weer heb ik slaapproblemen, dus gaat er weer een slaappil in.

De Breithorn, 4165m

Stijgijzers aan, klimgordel om, touwen vast en Go!

Beklimming Breithorn

Martijn en ik op de top van de Breithorn

Via de Pollux naar de Rifugio Val 'd Ayas

We vertrekken de volgende dag vroeg onderweg naar de Rifugio Val 'd Ayas. We moeten eerst weer klimmen, waarvan er nog best een steil stuk bij zit. Herman heeft toch nog wel behoorlijke last van de hoogte. Uiteindelijk besluiten Herman en Edward toch om door te gaan, maar op een lager tempo. We genieten onderweg (net als de dag ervoor) van de prachtige uitzichten, we zien onder meer de Mont Blanc en de Gran Paradiso liggen.

Onderweg komen we langs de Pollux. Edward vindt dat ik toch nog eerst aan mijn techniek moet werken, dus ik mag niet mee omhoog. Ik ban zeker niet blij, want ik wil natuurlijk wel gewoon graag omhoog, maar hij heeft wel uitgesproken wat ik de hele tocht naar de voet van de Pollux dacht, dus ergens ben ik ook wel weer blij met zijn beslissing. En hij heeft gewoon gelijk. Ik heb zelf ook mijn twijfels en ik zou liever de Castor beklimmen op de tweede dag dan de Pollux, omdat ik vooraf al mijn twijfels had aan de haalbaarheid van het beklimmen van de Pollux, aangezien hier een behoorlijk stuk rotsklimmen in zit. Herman heeft teveel last van de hoogte, dus Herman en ik blijven aan de voet achter. De zon schijnt heerlijk en we trekken alle laagjes kleding die we bij ons hebben over elkaar aan, gaan op onze rugzak zitten en dan is het goed te doen.

Edward en Martijn gaan omhoog de Pollux op. Ik kan ze een hele tijd volgen en zie dat het inderdaad op punten behoorlijk steil omhoog gaat. Helaas zaten er passages in die Martijn ook niet zag zitten, dus heeft hij de beslissing gemaakt om niet verder te gaan. Het was wel helemaal op het einde van het rots-gedeelte, hij was al zeker op 90%. Teleurgesteld komt hij ongeveer na een uur weer naar beneden. Jammer, maar toch goed geprobeerd en de Pollux loopt niet weg. Volgend jaar of het jaar erop toch maar weer, maar dan eerst nog goed oefenen qua techniek. Herman en ik hebben het ondertussen toch wel koud gekregen, dus wij zijn blij dat we weer kunnen lopen. Het is alleen maar dalen naar de Rifugio, nog ongeveer 45 minuten. We lopen langs een punt waar net een lawine is geweest, heftig om te zien deze sneeuwbrokken.

Bij de Rifugio Val 'd Ayas zitten we wederom nog weer even lekker in het zonnetje. Herman is helemaal kapot, wat op zich niet normaal is, want Martijn en ik hebben echt conditioneel 0 problemen gehad en we gingen erg langzaam. Een paar weekeinden geleden had ik nog moeite om hem bij te houden op de racefiets, dus we vermoeden dat hij een beginnend griepje onder de leden heeft en last van de hoogte heeft. Doordat we bij de Rifugio nog even lekker in het zonnetje zitten, knapt Herman ook weer voldoende op. We lunchen met een heerlijke bistecca met salade en bier (Herman cola). Daarna krijgen we helaas een 16-persoonsslaapzaal toegewezen, die helemaal is volgeboekt. We hebben liever een 2- of 4-persoonskamer, maar wie niet? :)

De wc is hier wel een drama. Het is zo'n sta-wc, maar dan zonder beugels, dus het is nog behoorlijk moeilijk om enigszins normaal te plassen als vrouw. Ik houd me vast aan de deurklink en hoop maar dat deze 70 kilo kan hebben, omdat ik anders .... (nou ja laat maar).

We houden weer een siësta, spelen nog Uno en 's avonds zitten we aan tafel met een groep gezellige Denen. Zij gaan de volgende dag proberen de Pollux te beklimmen, dit is hun tweede poging omdat zij het vorig jaar niet hebben gehaald. Het eten is weer prima en ik ben zo moe, dat ik al voordat iedereen naar bed gaat, ga slapen. Ondanks dat ik van te voren erg opkeek tegen het slapen in een slaapzaal, ben ik zo moe, dat ik pas wakker wordt van de wekker om 5.00 uur.

In de vroege morgen onderweg over de gletsjer naar de Pollux en Castor

Pollux poging

Lastige stukken op de Pollux

Rifugio Val 'd Ayas

Herman en Martijn in Rifugio Val d'Ayas

Lekker even relaxen bij de Rifugio: Herman, Edward Bekker en ik

De 16-persoonsslaapzaal....

Spannende wandeling terug naar Zermatt

Na het vroege ontbijt, gaan we onderweg naar Klein Matterhorn / Zermatt. Omdat Herman zich nog steeds niet echt goed voelt, kunnen we helaas geen Castor-poging meer doen. We lopen daarom in langzaam tempo terug naar Klein Matterhorn. Eerst klimmen we weer naar het punt vanwaar de beklimmingen naar Castor en Pollux starten, vervolgens dalen we en tenslotte klimmen we weer richting Klein Matterhorn.

Vlak voor Klein Matterhorn gaat het jammergenoeg even helemaal mis bij Herman. We schrikken ons rot. Hij is toch echt te diep gegaan en begint ontzettend te hijgen. Gelukkig kunnen we snel naar beneden met de kabelbaan, laten we het beneden voor de zekerheid allemaal controleren bij een arts en is het beneden gelukkig snel over.

Edward helpt ons fantastisch en we lunchen ter afsluiting bij een Italiaans restaurant in Zermatt. Daarna nemen wij afscheid van Edward, blijven wij nog lekker in het zonnetje zitten en vertrekken we om 18 uur met de trein in de richting van Basel. De terugweg verloopt prima, we krijgen wederom een welkomst-prosecco, borrelen nog wat na en gaan dan slapen. Martijn en ik hebben een douche in onze eersteklas coupé, dus om de beurt douchen we ons, want dat hebben we 3 dagen niet gedaan. Geweldig, wat een luxe in een trein.

Allemaal vallen we als een blok in slaap. Rond 11 uur zijn we weer in Groningen en om 12 uur zijn Martijn en ik weer aan het werk. Echt een geweldig weekend achter de rug, niet helemaal gelopen zoals gepland, maar uiteindelijk allemaal goedgekomen en weer een hele ervaring rijker. Volgend jaar willen Martijn en ik graag weer richting Zwitserland of de Elbrus beklimmen met Edward, dus we hopen dat we nog met hem meemogen ;)

Vet-haar cover up

Terug naar Klein Matterhorn

Op het terras van Italiaans restaurant Milano in Zermatt

Nog een drankje op het terras

Racefietsen in het Teutoburger Wald - 2 (Hagen am T.W. e.o.)

2009-08-10T01:37:00.000-07:00

Een tweede weekend racefietsen in de heuvels van het Teutoburger Wald stond er op het programma! Dit keer nog dichterbij huis, we hadden namelijk een hotel gereserveerd in Hagen am Teutoburger Wald, dichtbij Bad Iburg (dus niet Bad Driburg, waar we vorige week waren, want dat is nog een uurtje verder rijden met de auto) en Tecklenburg. Nog geen 2 uurtjes rijden vanaf Groningen centrum.

Op zaterdag reden we met zijn vieren: Herman, Erik, Martijn en ik. Een mooie lange tocht gemaakt, alleen op de terugweg moesten we vanaf de plaats Melle door stromende regen fietsen terug naar het hotel... De enige die een regenjas bij zich had, was ik, maar die was ook iets minder waterdicht dan gehoopt ;) Gelukkig mochten we de fietsen bij het hotel in de schuur zetten, zodat ze konden drogen. 's Avonds hebben we een bezoek gebracht aan Osnabrück (zo'n 10 km met de auto), waar het Osnabrucker Weinfest was (gezellig!) en waar we een hapje hebben gegeten.

De volgende dag gingen Erik, Martijn en ik de spierpijn (die op zich eigenlijk wel meeviel) een beetje uit onze benen fietsen voor een recreatieve rit naar Tecklenburg. Van te voren was er regen voorspeld, maar gelukkig werden de voorspellingen steeds beter en heeft het uiteindelijk zelfs niet geregend. We hadden onze portie de dag ervoor ook al wel gehad. In de route zaten toch nog wel wat aardige klimmetjes, vooral het klimmetje op het einde naar Tecklenburg. Niet heel lang, maar toch wel aardig steil (voor een beginner zoals ik!) Maar het is gelukt zonder af te stappen en heb zelfs nog heel wat mensen ingehaald op mijn überlangzame tempo zonder af te stappen. In Tecklenburg zelf is het wel heel erg toeristisch, eigenlijk een beetje te. We hebben hier even op het terras gezeten van pizzeria Prosecco, samen met tig wespen. Haat het wespenseizoen! Eten was ook niet zo geweldig, zoals altijd in het centrum van een toeristenplaats. Daarna via de kortste route terug naar het hotel, snel douchen en onderweg naar het Sanadome in Nijmegen, om de spieren verder te ontspannen! (al weet ik niet of zo hard mogelijk tegen de stroom in zwemmen valt onder de categorie 'ontspannen')

Al met al een mooi weekend met leuke fietsroutes in een mooie omgeving!

In de volgepropte auto onderweg naar ons hotel in Hagen am Teutoburger Wald

Vlak voor de plaats Melle en ook vlak voor de regenbui

Start van de klim naar Tecklenburg

Zaterdag 8 augustus
90 km
Hagen am T.W. - Bad Iburg - Hilter am T.W. - Dissen am T.W. - Borgholzhausen - Hollandkopf - Wellingholzhausen - Melle - Gesmold - Kloster Oesede - Oesede - Georgsmarienhütte - Hagen am T.W
Onderweg geluncht bij Kilian's in Melle
Avondeten gehad bij Restaurant Ratskeller in Osnabrück

Zondag 9 augustus
50 km
Hagen am T.W. - Lienen - Lengerich - Tecklenburg - Leeden - Natrup Hagen - Hagen am T.W.

Hotel:
Landhotel Buller

Kaart:
Radwanderkarte Osnabrücker Land (385) 1: 100 000

Racefietsen in het Teutoburger Wald (Bad Driburg e.o)

2009-08-03T04:10:00.000-07:00

Afgelopen weekend gingen we racefietsen in het Teutoburger Wald. Standplaats was hotel Gräflicher Park in Bad Driburg. Een fantastisch hotel! Van hieruit waren hele mooie tochten te ondernemen, zowel op de racefiets, mountainbike of te voet (je kunt goed wandelen over de 'Eggeweg' en de 'Hermannsweg' die vlakbij zijn. Verder zijn er diverse wandelroutes in het Teutoburger Wald uitgezet).

Omgeving Brakel

Martijn op zijn nieuwe racefiets

Gevallen! Had mijn klikpedalen nog niet helemaal goed onder controle

Omgeving Brakel

Zaterdag 1 augustus:
59 kilometer
Bad Driburg - Brakel - Nieheim - Bad Driburg
Onderweg geluncht bij pizzeria Da Giovanni in Nieheim

Zondag 2 augustus:
50 kilometer
Bad Driburg - Ruine Iburg - Schwaney - Neuenheerse - Dringenberg - Herste - Alhausen - Reelsen - Bad Driburg

Hotel:
Hotel Gräflicher Park in Bad Driburg

Sylle!

2009-07-13T01:56:00.000-07:00

Boot 1: featuring: Martijn, Renate, Peter, Wieger

Johan aan het roer!

Boot 1 overstag!

Boot 2: featuring Jonas, Erik, Jeroen, Herman

Boot 1 weer in actie

Johan bedient de fok

Freddy bruint lekker bij

Boot 3: featuring Anja, instructeur, Hilda, Freddy en Johan (maakt de foto)

Ook ik kleur lekker (rood) bij

Relevante links:
Lunch gehad in het Meer van Lenten
Zeilboot gehuurd (valkjes) bij Zeilschool Sneek
's Avonds gegeten bij Eetcafe Het Far

Picos de Europa (concept)

2009-06-03T14:40:00.000-07:00

Drie provincies door in vier dagen. Het kan in de Picos de Europa!

Vanuit het vliegtuig naar Madrid zien we ze al. De Picos de Europa. Helaas vliegen we nog een stukje verder het binnenland in en mogen we straks met de huurauto weer terug rijden, om ze van dichtbij te bekijken. Op zich geen straf, want we rijden via een prachtige route richting Oviedo.

Een huurauto hebben we nog niet vooraf geregeld. We kijken op het vliegveld bij welke maatschappij geen rij staat. We komen zo uit bij Sixt. Goedkoper dan als we het online zouden hebben geregeld, rijden we met een VW Polo op weg naar Oviedo, onze eerste overnachtingsplek.

Un noche en Oviedo

Oviedo is de hoofdstad van de provincie Asturias, met ruim 200.000 inwoners. Het is gelegen in het Noordwesten van Spanje, aan de Golf van Biskaje. Het is het enige gedeelte van Spanje wat nooit onder Moors bestuur heeft gestaan. Aan het begin van de avond arriveren we in Oviedo. Onder leiding van onze gidsen Encarna en Aique maken we nog snel een rondje door de stad, om de belangrijkste bezienswaardigheden te zien.

Kathedraal van Oviedo

Het is het eerste weekend van juni en tevens het eerste weekend dat het lekker weer is. En dat is te merken! Er zijn ontzettend veel mensen op straat en de terrassen zitten overvol. De hele stad ruikt naar ‘Sidra’, oftewel cider. Op iedere hoek van de straat is dan ook een sidrería te vinden. Ook wij nemen plaats bij een sidrería. Aique leert ons hoe de cider moet worden gedronken en geschonken.

Bij het inschenken van de cider houd je één hand bij je hoofd, met hierin de fles cider. In de andere hand, die je helemaal uitstrekt naar beneden, houd je een speciaal (breed) glas, wat je schuin houdt. Het is de bedoeling dat je niet naar het glas kijkt, als je de cider inschenkt. Je schenkt het glas ongeveer voor een kwart vol. Het is de bedoeling dat je het in 1x opdrinkt, maar een klein bodempje laat zitten. Dit is bedoeld om je glas weer te ‘reinigen’, dus je gooit dit bodempje over het gedeelte heen waar je heb gedronken en je gooit het dan op de grond. Daarna wordt er in hetzelfde glas sidra ingeschonken voor de volgende. Ondertussen roep je hierbij speciale termen, zoals …………… Je drinkt overigens nooit de hele fles leeg, maar laat ook hier altijd een bodem in zitten. Bovengenoemde methodiek verklaart waarom de hele stad naar cider ruikt en waarom je niet snel genoeg hebt aan één enkele fles.

Sidra drinken in Oviedo

Het eten in Oviedo is zonder twijfel goed te noemen. We krijgen verschillende kazen met een gelei, stukjes rundvlees in saus, een prachtige opgemaakte salade met spek en geitenkaas, krabsalade en nog een speciaals gerecht, vlees in een geitenkaassaus. Ook de toetjes zijn goed verzorgd, het bekend ‘arroz con leche’ (rijst in melk), flan en pannekoek met appel en jam. Heel anders dan in Zuidelijk Spanje!

Rond 1 uur zijn we uitgegeten en uitgedronken. Op iedere tafel staan al meerdere lege flessen cider. Op straat is het nog hartstikke druk. Voor ons is het tijd om te gaan slapen, want morgen om maar liefst 7.30 uur komen Encarna en Aique ons ophalen.

Van Poncebos naar Sotres

We gaan met onze huurpolo al vroeg op pad. We kennen Encarna en Aique, die al hun hele leven in Oviedo wonen, van een vorige tocht in Zwitserland die we hebben gemaakt. We liepen toen beide de ‘Tour de Monte Rosa’ en we kwamen Encarna en Aique iedere ochtend bij het ontbijt en iedere avond bij het eten weer tegen. Tegen hun tempo konden wij niet op, dus houden ons hart vast als we horen dat ze een vierdaagse tocht voor ons hebben gepland.

We beginnen met een ontbijt in het plaatsje Arenas de Cabrales (juist ja, van de bekende kaas!). Vervolgens parkeren we de auto zo’n 5 kilometer verderop, in het plaatsje Poncebos, op 200m hoogte. De rest van de hoogtemeters zullen we zelf moeten maken. Het is zaterdag, heerlijk weer en dat is te merken! De parkeerplaatsen zijn overvol en het lijkt wel alsof heel Asturias er dit weekend op uit is getrokken. Vanaf de auto pakken we onze rugzak voor de komende 4 dagen in.

Ons eerste doel voor vandaag is het bereiken van het dorpje Bulnes, op 650 meter. Je kunt hier ook komen met een ‘funicular’ (= treintje/kabelbaan), maar wij gaan te voet. Voor de aanleg van deze funicular, was dit het meest afgelegen dorpje van Spanje. Het is heel erg heet, vrij steil (een stijging van 450 meter in ongeveer 2 kilometer) en na een halfuur lopen we in de brandende zon. Dit maakt het erg zwaar. Na ongeveer anderhalf uur zijn we ter plaatse.

Uitzicht op de Pico Uriellu

Het dorpje heeft een stuk of tien huizen, maar ook een aantal terrasjes. Op één van deze terrasjes ploffen wij in de schaduw neer voor een heerlijke koude Cola. Oorspronkelijk was het plan om via een heel steil (Encarna en Aique vonden de klim tot dusver namelijk niet steil) pad omhoog te lopen naar een Rifugio aan de voet van de Pico Uriellu (ook wel Naranjo de Bulnes genoemd), de moeilijkst te beklimmen top van de Picos de Europa, maar vanwege de hitte besluiten ze om via een omweg te gaan lopen. We lopen dan een veel minder steile route, maar wel lopen dan wel behoorlijk om.

Una vaca Asturiana

Voor ons is dit plan B ook nog best pittig. Het is ook nog wel aardig steil, al gaat het wel geleidelijker. We lopen ongeveer tot driekwart het tweede pad omhoog, we zijn dan op zo’n 1500 meter hoogte. We stoppen hier, met een prachtig uitzicht op de Pico Uriellu. Het is aardig laat en we zijn eigenlijk ook best wel moe, dus we gaan graag in op het aanbod om vanaf hier maar weer de daling in te zetten, onderweg naar het dorpje Sotres, gelegen op 1050 meter, het hoogst gelegen dorpje van Spanje.

Picos de Europa

We dalen en dalen en ondertussen is Aique druk aan het kletsen over Asturias. Aique vertelt dat hij uit Asturias komt, niet uit Spanje. Hij heeft net zoveel (lees: zo weinig) met Andalusië als met Marokko. Trots is hij, op zijn stukje Spanje, wat nooit is bezet door de Moren.

Vlak voor Sotres krijgen we nog even een ‘regalo final’, oftewel een cadeautje op het einde. We mogen nog even flink stijgen. Gelukkig zien we dat het hotel helemaal aan het begin van het dorp ligt, alle kleine beetjes helpen.

We ploffen neer op het terras voor het hotel en komen hier het eerste uur ook niet meer vandaan. Het avondeten is ook hier weer goed verzorgd. We krijgen patatas con huevos con bacon / lomo / chorizo / jamón. Oftwel patat met eieren en vlees naar keuze. Vooraf krijgen we weer die fantastische queso (of quesu zoals ze hier zeggen) de cabrales, een pikante kaas die wordt gerijpt in één van de verschillende grotten in dit gebied. We sluiten af met een fantastisch dessert. Het eten is zwaar en veel, maar erg goed. Koken kunnen ze wel, in Asturias.

Hotel Peña Castil in Sotres

Van Sotres naar Fuente Dé

Van de hoteleigenaar krijgen we een grote glazen fles Sidra mee. We vinden dit wel een leuk souvenir, dus we besluiten dit mee te nemen, al is dit wel +1,5 kilo in mijn rugzak.

Aique, Encarna en ik, voor de duidelijk zichtbare grens tussen Asturias en Cantabria

Onderweg vind je overal 'agua sin garantía sanitaria'

Vandaag staat er een minder zware wandeling voor de boeg. De wandeling is alleen maar stijgend, maar wel erg geleidelijk. We volgen hierbij een deel van de ‘Ruta de la Reconquista’. Deze meerdaagse route van zo’n 55 kilometer ziet er ook erg interessant uit, dus die bewaren we voor een volgende keer. Onderweg lopen we Asturias uit en lopen we de provincie Cantabria in. Aique en Encarna weten ineens (volgens ons: zogenaamd) de weg niet meer, omdat we nu in Cantabria zijn. Doordat we steeds stijgen, lopen we ook langzaam aan de sneeuw in.

Uitrusten vlakbij Fuente Dé

Op het hoogste punt voor vandaag, zo’n 1900 meter hoogte, blijven we een hele tijd zitten. Aique is geoefend klimmer, dus we gaan met Aique wat boulderen hier. Vanaf het hoogste punt lopen we iets naar beneden, naar de plek waar de kabelbaan omlaag gaat naar Fuente Dé. In zo’n 3 minuten daal je met deze kabelbaan 800 meter de diepte in, wat er nog behoorlijk spectaculair uitziet.

Aique doet voor welke route we moeten klimmen

Martijn aan het boulderen

Andersom geldt dit ook, vandaar dat je hier ineens best veel toeristen ziet. De toeristen stijgen even 800 meter in 3 minuten, wandelen dan bovenaan een beetje rond en gaan weer naar beneden. Ook zien we hier off-road skiërs. We zitten bovenaan nog een tijdje op het terras. Martijn drinkt bier en is zich mentaal aan het voorbereiden op het tochtje met de kabelbaan. Met ogen dicht is het zo voorbij. En met NKBV-pas nog met korting ook.

We logeren tegenover de Parador (een luxe staatshotel) van Fuente Dé. De Parador is vol met vooral Engelsen. Sommige van de gasten komen in ons hotel een hapje eten, aangezien het eten in ons hotel beter schijnt te zijn dan in de Parador. Ons gidsenduo is wederom niet erg kapot van de bediening in het hotel. Ze vinden de mensen wat ‘seco’ (droog). Het avondeten is wederom goed verzorgd. De volgende ochtend rekenen we 50 euro af voor ons tweeën. Dit is inclusief ontbijt (al is dat in Spanje nooit echt veel soeps), overnachting en diner.

De zwaarste dag: van Fuente Dé naar Caín

Gelijk vanaf het hotel staat een zware en steile stijging op het programma. Onze gidsen verwachten dat we hier ongeveer 3 uur over doen. Ieder uur mogen we 10 minuten pauze nemen. We kiezen daarom voor een langzaam tempo wat we goed kunnen volhouden zonder dat we compleet buiten adem zijn. Zoals Encarna tegen ons zegt: ‘Start like an old men, to finish like a Young men’. Uiteindelijk lukt het ons om in 3 uur de top te bereiken, op circa 2000 meter.

Beklimming vanaf Fuente Dé naar Caín

Omdat er nog vrij veel sneeuw ligt, navigeert Aique met ons via een iets lagere route. Er is hier geen pad, dus we kunnen alleen de ‘gitos’ (steenmannen) en het kompas/de kaart volgen. We laten ook weer steenmannen achter voor mensen die achter ons nog moeten. Een behoorlijke daling staat op het programma, van zo’n 2000 tot 400 meter. Via de sneeuw kunnen we soms heel hard naar beneden, door te ‘skiën’ op onze bergschoenen met hulp van onze stokken.

Sneeuw!

Zowel Martijn als ik vallen hierbij een keer heel hard, waarop we het wat rustiger aan doen. Via de sneeuw is het echter wel stukken makkelijker dan via de rotsen, want er zitten hele moeilijke stukken tussen. Ondertussen gaan we de derde provincie in, namelijk de provincie Castilla y Leon. Eindelijk zien we een dorpje in het zicht. Het is het dorpje Cordiñares de Valdeon. We hopen dat het dorpje een terras heeft en dat heeft het! Dus we ploffen wederom neer voor een koude cola.

Encarna, Aique en ik

Een lastig pad

Vanaf Cordiñares lopen we langs een rivier in ongeveer anderhalf uur naar het dorpje Caín de Valdeon. Onderweg zien we oude wolvenvallen. Wolven hebben we niet gezien, onderweg hebben we vandaag wel veel herten gezien, die in de sneeuw liggen vanwege de warmte. Caín is toeristischer en groter dan het vorige dorpje, dit heeft er vooral mee te maken dat er in Caín een populaire wandelroute begint naar Poncebos, ons beginpunt, die we morgen ook zullen gaan lopen. In totaal hebben we vandaag 8,5 uur gelopen.

Encarna en Martijn bij een wolvenval

In Caín zijn geen hotels, dus we logeren hier in een pension. We hebben een klein, schuin kamertje met een hele kleine badkamer. Met mijn 1.85m ben ik eigenlijk te groot voor deze kamer. Maar schattig is het wel. Van de vrouw des huizes hebben we keuze uit maar liefst vijf voorgerechten, vijf hoofdgerechten en vijf toetjes. Ook weer erg goed en veel te veel.

Ruta del Cares

’s Ochtends vroeg gaan we op pad, want we willen enigszins op tijd weer terug naar Madrid, zodat we ook nog wat van de stad kunnen zien. Om 8 uur zitten we aan het ontbijt. De gastheer deelt ons mede dat hij geen tijd heeft om ook nog brood te gaan roosteren voor ons, want hij moet de weg afsluiten voor de wegwerkers die in het restaurant zitten te ontbijten. Een aantal van deze wegwerkers zit op dit tijdstip al aan de sterke drank.

Volgens de omschrijving is de Ruta del Cares, de route door de indrukwekkende, soms anderhalve meter diepe, kloof van de rivier de Cares, ongeveer 12 kilometer lang en 3 uur en 15 minuten lopen. Omdat we vroeg vertrekken en de zon de kloof nog niet heeft bereikt, is het eerste deel van de route nog wat donker en dreigend. De rivier ligt ver onder ons en komt af en toe even dichterbij. Wij lopen stevig door en zijn na 2 uur en 20 minuten ter plaatse. In het laatste halfuur komen we veel toeristen vanuit de andere richting tegen.

Ruta del Cares

Met de auto rijden we vanaf Poncebos terug naar het dorpje Arenas de las Cabrales om – hoe kan het ook anders – quesu Cabrales en Sidra in te slaan. Wij rijden terug via de kust naar Santander. Onderweg genieten we van een kaasplankje en croquetas caseras (huisgemaakte ‘kroketjes’ gevuld met ham) aan de playa de La Franca, een geweldig mooie baai aan de Golf van Biskaje. Ongeveer 4 uur later zijn we weer in Madrid. We leveren de auto in en gaan nog een avond Madrid in.

Martijn bij Museo del Jamón op Plaza Mayor in Madrid

We zijn al veel vaker in Spanje geweest, maar dat het Noorden zo anders is als de rest van Spanje hadden we niet verwacht. In plaats van dor en droog is het hier groen. In plaats van glooiend is het hier alleen maar omhoog en omlaag. Niet geleidelijk maar grillig. Geen tapas maar zware kost. Geen rare accenten, maar de mensen zijn goed verstaanbaar. Geen wijn maar cider. Geen manchego maar Quesu Cabrales. We gaan zeker vaker naar Spanje, maar ook vaker naar Asturias!

Praktische informatie
Het gebied De Picos de Europa liggen in het Noordwesten van Spanje, in de provincies Asturias, Cantabria en Castilla y Léon. Vele bergtoppen komen boven de 2400 meter uit, de hoogste top is de Torre de Cerredo met een hoogte van 2648 meter. Er zijn veel mogelijkheden om te wandelen en om te klimmen

Gemaakte tocht Vierdaagse tocht die start en eindigt in Poncebos
Zwaarte, moeilijkheidsgraad Gemiddeld tot zware tochten, die stuk voor stuk mogelijkheden bieden om te verkorten of juist te verlengen
Navigatie Door middel van verkrijgbaar kaartmateriaal (in bijvoorbeeld Arenas de Cabrales) en door middel van bewegwijzering (wel altijd in combinatie met kaart)
Beste tijd Vanaf juni tot september
Er naar toe Vliegen vanaf Düsseldorf (Niederrhein) naar Santander. Vervolgens met auto of bus verder.
Vliegen vanaf Eindhoven/Amsterdam naar Madrid. Vervolgens met vliegtuig (Santander/Bilbao/Oviedo), trein, bus of auto verder.
Overnachten Hotels, pensions, rifugios

De route van dag to dag

Dag 1: Poncebos –Rifugio Naranjo de Bulnes – Sotres
.. km / 7-8 uur / +1850m / -1000m
Vanaf Poncebos (200m) in anderhalf uur een forse stijging naar het dorpje Bulnes (650m). Dit kan worden vervangen door een ritje per kabelbaan. Vanaf Bulnes via een zeer steil pad (alleen voor geoefende wandelaar!) in 3 uur naar de voet van de Narango de Bulnes. Andere mogelijkheid is ietwat ‘omlopen’ en zo in 4 – 5 uur alsnog naar de voet. In dit geval via het zelfde pad terug naar beneden. Via een vlakte afdalen naar het dorpje Sotres. Vlak voor Sotres nog even flink stijgen.
Overnachting: Peña Castil, Sotres.
Kosten voor overnachting, diner en ontbijt voor 2 personen: €85,-

Dag 2: Sotres – Fuente Dé
.. km / 4 – 5 uur / + 900m / -100 meter (indien geen gebruik wordt gemaakt van de kabelbaan, dan -1000m)
Vanaf Sotres lopen we langs de rivier een deel van de Ruta de Reconquista. Het is een geleidelijke stijging tot ongeveer 1900 meter. Vanaf hier een lichte daling tot het station van de kabelbaan. Met de kabelbaan ben je in 3 minuten beneden in het dorpje Fuente Dé. Wanneer geen gebruik wordt gemaakt van de kabelbaan, staat er een zeer pittige daling op het programma, die deels is gezekerd met staalkabels, maar vaak ook niet. Hier doe je op zijn minst 2 uur over.
Overnachting: Hotel Rebeco, Fuente Dé
Kosten voor overnachting, diner en ontbijt voor 2 personen: €50,-

Dag 3: Fuente Dé – Caín de Valdeon
.. km / 8 – 9 uur / +1000m / -1500m
Vanaf Fuente Dé een behoorlijk pittige stijging van 3 uur naar een hoogte van circa 2000 meter. Vervolgens een forse afdaling over sneeuw of over rotsen die eindeloos lijkt te duren, totdat het dorpje Cordiñares de Valdeon wordt bereikt. Vanaf daar een meer geleidelijk afdaling langs de rivier tot het dorpje Caín de Valdeon.
Overnachting: Pension Casa Cuevas, Caín de Valdeon
Kosten voor overnachting, diner en ontbijt voor 2 personen: €65,-

Dag 4: Caín de Valdeon – Poncebos
12 km / 3 uur / + 100m / - 300m
Een redelijk vlakke wandeling, die alleen op het einde (op ongeveer 9 km) een korte stijging en vervolgens weer een daling in petto heeft.

Nacht van Groningen

2009-05-22T01:22:00.000-07:00

Op 21 mei liepen Erik, Peter en ik samen een halve marathon (estafette, waarbij ieder 7 kilometer liep) op de Nacht van Groningen. De voorbereiding was bij geen van allen echt optimaal. Peter had nog het meeste getraind, namelijk een keer of zes. Erik heeft tot februari/maart getraind voor de echte marathon, maar die is niet doorgegaan en daarna heeft hij helemaal niet meer getraind. Ondergetekende heeft vanaf de 4mijl (oktober) nog ongeveer 3x gelopen, maar is ondertussen wel bezig geweest met allerlei andere dingen (zie eerdere posts).

We hadden de volgorde als volgt verdeeld: 1. Erik (met als argument dat hij daarna zo snel mogelijk een biertje kon drinken), 2. Peter, 3. Hilda.
Alleen, een dag van te voren had ik nogal last van mijn rug. Dus heb ik als vervanger Melle geregeld. Alleen Melle kon door omstandigheden niet meer, dus op het laatste moment heb ik toch besloten om het toch zelf te gaan proberen, want ik had niet meer zoveel last als de dag ervoor.

Ook de avond van te voren ging qua voorbereiding niet helemaal goed. Onder andere Erik en ik waren namelijk nog te laat de stad in geweest, waarbij het nodige werd geconsumeerd...

Kortom, we waren er helemaal klaar voor!

Erik ging in alle drukte van start. Vervolgens gingen Peter en ik op zoek naar het estafettevak, waar wij klaar stonden te wachten op Erik. Erik kwam binnen op 37.52 minuten, waarmee hij een mooie/scherpe tijd neerzette voor ons. De wissel ging niet bepaald vlekkeloos, hier mogen we ook nog wel op trainen...

Terwijl Erik en ik stonden te wachten op Peter, werd Erik door een 'official' nog een aantal keren het vak uitgestuurd :) Het was namelijk zoooo druk in het vak, dat het echt niet meer kon dat Erik hier ook nog bij stond. Gelukkig mocht Erik wel 1 meter verderop staan... Na 41.50 minuten kwam Peter binnen en kon ik van start. Deze wissel ging beter dan die ervoor, al hadden we natuurlijk eigenlijk niets te wisselen...

Toen ik van start ging was het al donker en lekker rustig met lopen. Ik ging eigenlijk wel goed, ik heb in ieder geval een andere estafetteloper ingehaald, dus we zijn niet als laatste geëindigd ;) Op den duur had ik uitgerekend dat ik misschien nog wel Erik zijn tijd kon halen, dus heb mijn uiterste best gedaan en zelfs nog een eindsprint ingezet. Met succes! Want na 37.34 minuten kwam ik over de finish!

32 - Aqtion - 1:57:28.5
1 37:52.3 Erik Drijfhout Groningen 66
2 37:34.7 Hilda Boerma Groningen 367
3 41:50.4 Peter Mooibroek Blijham 65

Na afloop hebben we nog een paar drankjes gedronken op de grote markt. Erik is uit op revanche, en wil graag dat we op 27 juni gaan meedoen aan de Stadsloop Appingedam. Een team moet hier bestaan uit 4 of 5 renners, we rennen 5 kilometer en we hebben dan als team: Erik, Peter, Martijn, Hilda en nog een vacature. Dus wie o wie doet met ons mee?

@ Erik: ik zie dat dames worden gecompenseerd in tijd.... :)

Klimcertificaat gehaald!

2009-04-29T08:30:00.000-07:00

We zijn de afgelopen weken druk bezig geweest met het klimmen in Bjoeks, en hebben nu ons klimcertificaat in the pocket. De komende maand zullen we gaan besteden aan oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Gierde bij ons de adrenaline de eerste les door de keel, ook al klommen we op alle kleuren op de laagste wand, inmiddels gaat het per les beter. We begonnen bij 3c, nu klimmen we al 4a en Martijn zelfs al 4c. Het is natuurlijk nog amateur-niveau, maar we zijn hard aan het oefenen!

Uiteindelijke doel is om na circa een half jaar een cursus voorklimmen te doen, zodat we ook zelf de rotsen in kunnen en we ook buiten op de hoge toren mogen.....

Update 10 mei 2009:
Hilda: eerste 5a gehaald!
Martijn: eerste 5a+ gehaald!

Update met foto's

2009-03-14T00:21:00.001-07:00

We zijn alweer een tijdje thuis en hebben zelfs alweer een werkdag erop zitten. We hebben een goede terugreis gehad, dankzij een slaappil wel 6 uur geslapen in het vliegtuig en kwamen dus hartstikke fit aan in Amsterdam.

Nu is het dan tijd voor foto's! Ik heb de blogberichten enigszins ge-update en voorzien van foto's. Daarnaast plaats ik later nog een compleet verslag van onze beklimming van de Kilimanjaro.

Dag 14 en Dag 15: Serengeti en terugreis

2009-03-11T14:58:00.000-07:00

Inmiddels zit de vakantie er alweer bijna op, we zitten op het vliegveld te wachten.

Gisteren hebben we weer rondgereden in de Serengeti, maar we hebben geen nieuwe diersoorten meer gezien. Wel weer veel dieren, zoals leeuwen, nijlpaarden, een tweede luipaard!, olifanten, giraffes, zebra's, antilope-soorten, weer een cheetah die een aanval heeft ingezet op een gazelle die is gelukt, etc, etc. Al met al heel erg leuk om nog een dag op safari te zijn, maar al met al is 4 dagen in de dierentuin ook wel meer dan genoeg.

Het was vandaag een vermoeiende dag. We moesten al om 6 uur opstaan en om 7 uur 's ochtends vertrekken, omdat het nog 6/7 uur rijden is van de Serengeti naar Arusha, waarvan een groot deel over onverharde wegen.

Vervolgens zijn Martijn zijn ouders afgezet op het grote (not!) vliegveld van Arusha (denk aan: een flying docters vliegveld), waar ze om 15:00 uur met een mini vliegtuigje naar Zanzibar zijn gevlogen.

Ondertussen hebben wij nog wat souvenirs gekocht en het lokale bananenbier Mbege geproefd. Vooral dat laatste was een hele belevenis, denk aan: een achterbuurt, een vaag café, bier in een plastic maatbeker met banaan er doorheen geprakt en dan bruin met stukjes... Hoop dat dit goed gaat qua maag met 11 uur vliegen te gaan...(noot achteraf: verbazingwekkend genoeg is dit goed gegaan)

Daarna zijn we 'pole pole' (langzaam, langzaam) naar het internationale vliegveld gegaan, want onze vlucht gaat pas om 22:00 uur. We waren op het vliegveld om 17 uur en hebben gewacht bij een leuke bar buiten, om nog even van de zon te genieten. Wordt dus een vermoeiende nacht, want we vliegen eerst nog naar Dar Es Salaam, voordat we weer omhoog gaan. Morgen om 7:00 uur zijn we dan in Nederland.

We hebben twee reuzensouvenirs mee (2 hele grote giraffes van hout, die veel te groot zijn voor handbagage, maar die toch meegaan als handbagage), waarmee we net de douane zijn doorgekomen, maar dat wordt morgenochtend nog lachen in de trein ;)

De vluchten die vandaag vertrekken vanaf Arusha Airport

Op weg naar Zanzibar

Dag 13 - Serengeti Nationaal Park

2009-03-09T08:50:00.000-07:00

Whooohoo, we hebben de halve dag gezocht naar een luipaard in de Serengeti en uiteindelijk gevonden! Big Five 5/5 !

Vannochtend zijn we om 6 uur opgestaan en eerst naar een Maasai dorp geweest. Heel leuk om te zien, maar compleet uitgemolken :) We moesten eerst entree betalen, toen werd er een welkomstlied voor ons gezongen en gedanst, vervolgens mochten we in een Maasai-huis rondkijken. Er werd ons wel dringend verzocht om iets te kopen van de familie van dat huis, maar het was nog even stevig onderhandelen om een armbandje van 30 dollar voor 5 dollar mee te krijgen. Vervolgens hebben we gekeken in een school, en werden we het dorp weer 'uitgebonjourd'. Normaal mag je geen foto's maken van de Maasai, als je het onderweg stiekem wel doet worden ze boos en voor je het weet heb je een steen tegen de auto aan ;), maar omdat we betaalden mochten we nu wel foto's maken.

Volgens de Maasai is geld niet belangrijk (ook al heb je anno 2009 wel een Maasai-bank...), maar is het hebben van veel koeien belangrijk. Als je als Maasai een aardige kudde hebt rondlopen, dan ben je een rijk man.

Nog een leuke anekdote over de Maasai: Onderweg van Arusha naar Lake Manyara kom je langs een groot Maasai dorp. Dit dorp bestaat uit een Maasai man, met zijn 9 (!) vrouwen. Bij iedere vrouw heeft deze man 4 - 8 kinderen, dus het is al met al een aardig dorp geworden. Zo groot zelfs, dat hij zijn eigen school op het terrein heeft laten bouwen. :) Deze Maasai-man staat bekend als 'witch-doctor', dus andere Maasai gaan naar hem toe met problemen. In ruil voor een koe, helpt hij ze dan. Je kunt je voorstellen dat er ook een aardige kudde vee bij het dorp hoort!

Na ons bezoek aan de Maasai, zijn we doorgereden naar de Serengeti en hebben we de hele dag in de oude landcruiser rondgecrossd. Serengeti betekent letterlijk - in Maasai taal - 'Eindeloze vlakten' en als je er bent, snap je waarom. De Serengeti ligt op de grens met Kenia, maar 80% van het park ligt in Tanzania. Het zit echt bomvol met beesten, maar de streek is het meest bekend van de migratie. De beste kans om dat te zien, is rond juli, maar ook wij hebben al wat migrerende beesten (zebra's en gnoes) gezien, die in een lange file van duizenden dieren, netjes achter elkaar aan, wegtrekken op zoek naar nieuwe graslanden. Voor de leeuwen, krokodillen, is dit erg handig, je ziet ook altijd plaatjes van gnoes die in een paniek een rivier oversteken, waar de krokodillen de jongste en de zwakste dieren tussenuit pikken. Het schijnt dat 10% de reis niet overleeft.

We hebben in de Serengeti weer heel wat nieuwe dieren gezien, waaronder een krokodil en luipaard. Ook nog gezien hoe een cheetah op jacht was naar een gazelle, waarvan de gazelle het niet kan navertellen. Op een aantal plaatsen in het park, kun je lunchen en mag je de auto even uit.

Nu zitten we te genieten van een cocktail in het hotel ;) Het hotel heet 'Serengeti Sopa Lodge' en ligt op een fantastische plek op een heuvel, met uitzicht op de Serengeti. Het hotel is van dezelfde keten als het hotel waar we de vorige nacht zijn gebleven. Het hotel heeft hele grote kamers, maar het is eigenlijk een te groot hotel. Je komt hier ineens de dikke Amerikanen en de Duitse toeristen tegen. Het hotel heeft een eigen koor, bestaande uit een aantal van de eigen personeelsleden, en om de dag zingen zij tijdens het diner. Helaas stromen we ietwat te laat in, maar het is prachtig om te horen.

Morgen gaan we nog de hele dag op pad in de Serengeti en dan gaan we woensdag terug in de auto naar het vliegveld.

De ouwe landcruiser en gids Adrian

Op bezoek bij de Maasai

De heren mochten 'springen' met de Maasai.....volgens de Maasai een teken van kracht...

Terwijl de dames moesten dansen met de Maasai-dames, heel erg mijn ding ;)

De koning der dieren, die overdag niet in actie komt...

Een 'hippo-pool', waar de nijlpaarden 's middags aan het zwemmen/slapen zijn, maar ook vooral aan het stinken!

Een grappige kraanvogel, die we veel hebben gezien

Zo goed kan een luipaard zich verstoppen....

Struisvogels formaatje reus

Dag 12: Ngorongoro

2009-03-08T13:49:00.000-07:00

We zitten trouwens in een groot hotel, de Ngorongoro Sopa Lodge, waar ze 's avonds klaar staan om je te naar je kamers te begeleiden in verband met nabijheid van wilde dieren.

Wij vonden dat nogal onzin, dachten dat het een truc was om weer wat fooi mee te krijgen (ze staan hier te springen om je te helpen, als je 5 stuks bagage hebt dan komen er ook 5 personeelsleden aan om het over te pakken en alle 5 krijgen ze dan natuurlijk fooi...), maar toen Herman wat van de kamers moest halen stonden er bewakers klaar die absoluut wilden meelopen, ook al vond Herman dat hij dit prima alleen kon. Volgens de bewaking gingen er wel eens buffels naar boven, die mensen aanvallen. Zo had vorig jaar een jongetje zijn arm gebroken, door een aanval van een buffel. Het leek een spookverhaal, maar bij de kamers aangekomen stonden er twee enorme buffels voor het raam :)

Herman heeft hier leuke foto's van gemaakt, die ik te zijner tijd zal plaatsen.

Opgepast: buffels!

Dag 12: Ngorongoro

2009-03-08T10:52:00.000-07:00

We hebben dag 2 in de dierentuin - dit keer genaamd Ngorongoro - achter de rug. Het Ngorongoro park bestaat uit een krater met een doorsnee van circa 20 kilometer. Het is de grootste intakte 'caldera' (ingestorte vulkaankrater) ter wereld. Het verhaal wil, dat deze vulkaan ooit groter is geweest dan de Kilimanjaro. In de krater, is een zeer grote verscheidenheid aan wild, het is een van de meest dichtbevolkte wildgebieden ter wereld.

We hebben allereerst onze koffers afgegeven in het hotel, vervolgens zijn we de krater ingereden. Nou, we kunnen weer wat dieren toevoegen aan de lijst, zoals hyena, gazelle, cheetah, neushoorn (Big Five score nu dus 4/5), jakhals. Het is een ontzettend mooi gebied, met ongelooflijk veel dieren. Als je op de kraterrand staat, zie je alleen door de verrekijker wat dieren, maar ben je eenmaal beneden dan weet je niet waar je kijken moet.

We zitten in een hotel op de kraterrand (Ngorongoro Sopa Lodge) , weer enigszins op hoogte (2200 meter). Vanaf het hotel, is een prachtige zonsondergang te bekijken.

De Ngorongoro krater, gezien vanaf de kraterrand

Zebra's in Ngorongoro. Jonge zebra's zijn altijd veel bruiner dan volwassen zebra's.

Deze leeuwen liggen bij te komen

Zonsondergang, gezien vanaf het hotel

Dag 11: Lake Manyara

2009-03-07T09:12:00.000-08:00

Gisteren een zware dag gehad, we hebben de hele dag bij het zwembad gelegen... Wel eindelijk begonnen in mijn boek (Winter in Madrid) en bijna uit :) Geen erg toepasselijke titel gezien de warme omstandigheden hier, maar wel een ontzettend mooi boek.

Vandaag stond de eerste gamedrive op het programma. We zijn vanochtend om 9 uur opgehaald door gids Adrian en zijn eerst naar de lodge voor de komende nacht gereden, het Kirurumu tentenkamp. Dit ligt aan de rand van Lake Manyara, een relatief klein park op circa 2uur rijden van Arusha. We hebben hier wel gelijk 3 van de Big Five gezien (leeuw, olifant, buffel)! Verder nog zebra, aap, baviaan, impala, dikdik, nijlpaard en meer! Erg gaaf dus! Ook hebben we nog een aanval van simba op pumba gezien, die gelukkig is mislukt.

We slapen in een soort grote tent, met allemaal ramen van gaas, dus middenin de natuur. Een ontzettend mooie locatie. Het kamp wordt bewaakt door de Maasai, die in het hotel werken. Je mag niet naast het pad lopen in verband met slangen/schorpioenen. dus oppassen geblazen!

Een Olifant langs de kant van de weg

Pumba!

Giraffes bij Lake Manyara

Een dik-dik!

Dag 9 en Dag 10: Afdaling Mweka Route en Relaxdag!

2009-03-06T00:31:00.000-08:00

Gisternacht hebben we overnacht in het Mweka kamp op 3100 meter en toen zijn we in circa 3 uur naar de gate op 1700 meter gelopen. Het voelde een beetje als een ereronde, de wandeling is erg mooi (weer door Tropisch regenwoud), makkelijk (want: naar beneden over goede paden) en je hebt een ontzettend goed gevoel omdat je op de top hebt gestaan. Onderweg hebben we ook nog apen gezien! Heel erg cool dus.

Bij de gate hebben we het felbegeerde certificaat in ontvangst genomen :) Vervolgens hebben wij een speech gehouden voor de crew, moesten we bekendmaken voor de hele groep hoeveel fooi iedereen krijgt en heeft de hele crew het Kilimanjaro/Jambo lied voor ons gezongen. Heb mijn zonnebril maar opgehouden, omdat ik wel ontroerd was...

Het is weer lekker warm hier beneden (30 graden) en we zijn op slag van alle hoogteziekte verschijnselen af. We zijn via Moshi teruggereden in het busje van de organisatie naar Arusha. Tegen 14 uur waren we terug.

Terug in de Moivaro Lodge zijn we zoals afgesproken snel het zwembad ingesprongen (we hebben het hier al dagen over), waar de ouders van Martijn al lagen, helemaal bruin natuurlijk. We hebben weer helemaal bijgepraat en de rest van de dag daar gelegen.

We hadden voor 's avonds de gids John en assistentgids Daniel mee uit eten gevraagd (ja, de eetlust is ook weer terug) en dat was erg gezellig. We hebben bij het eten natuurlijk Kilimanjaro-bier gedronken :)

Vandaag hebben we een dag over, omdat we de beklimming eigenlijk in 8 dagen zouden doen, maar het nu dus in 7 dagen hebben gedaan, dus zwembad here we come! En vanaf morgen op safari, eerst naar Lake Manyara.

De crew, aangevoerd door kok Shukuru, zingt het Jambo en het Kilimanjaro lied voor ons

Hét zwembad!!

Uit eten bij het hotel met de gids, John Minja, en de assistent-gids Daniel

Dag 8: Verslag van de beklimming (Barafu camp naar Uhuru Peak)

2009-03-04T01:46:00.001-08:00

En hier dan het uitgebreide verslag van de tocht naar het hoogste punt van Afrika op 5895 meter.

Tegen 23 uur vertrokken we met gids en assistent gids. We waren om 22 uur wakker gemaakt, moesten ons toen gaan omkleden en we kregen nog thee met biscuitjes. Ik moet echt diep ademhalen, mijn neus dichtknijpen en dan een slok nemen, anders krijg ik het drinken niet meer weg. We hebben niet meer geslapen van te voren, en staan toch wel enigszins met wat kriebels klaar voor de start. Het moment is nu echt aangebroken waarop het moet gebeuren. Bijkomend nadeel is dat het ontzettend slecht weer is, het waait heel erg hard, het sneeuwt en we hebben ook nog onweer.

Van de gids John krijg ik nog een reuzenponcho, die ik over de rest van mijn kleren aantrek. In totaal heb ik het volgende aan: thermoshirt, 2 fleecetruien, softshell, regenjas, poncho en qua broeken: thermobroek, gewone broek, Fjall Raven outdoorbroek, regenbroek. Op zich heb ik het niet koud ;) Daarnaast heb ik nog een extra fleecetrui mee. Martijn heeft net wat minder aan, assistent-gids Daniel draagt ons water.

We moesten de hele weg zigzaggen, waar echt geen einde aan leek te komen. Ik durfde niet te vragen hoe lang we al bezig waren, want straks was het nog maar een half uur... Uiteindelijk heb ik toch maar gevraagd hoe hoog we zaten, toen dacht had John het over 5500 meter. Dat was een aangename verrassing! Uiteindelijk zou echter blijken, dat we nog lang niet zo ver waren...

We hebben onderweg in de sneeuw veel drinkpauzes gehad, maar op de één of andere manier ben ik steeds ontzettend misselijk op deze hoogte, al weet ik dat het beter is om wel te drinken. Omdat ik ook bijna niets meer eet de afgelopen dagen, krijg ik water met Isostar van de gids. Dit lust ik normaal wel, maar heb nu gelijk overgegeven... Echt niet leuk om halverwege te staan overgeven, terwijl de gids je moet vasthouden omdat je op een smal gedeelte staat.

Stoppen of doorgaan? Toch maar doorgegaan. Er leek echt geen einde te komen aan de weg. Het werd niet makkelijker, doordat er 20/30 centimeter verse sneeuw lag. Het ene moment zei John dat het nog een half uur was naar de kraterrand (Stella Point, 5790m), dan hadden we een half uur gelopen en was het ineens nog anderhalf uur. Ik werd er helemaal gek van, was zelfs boos op de gids en zag het echt niet meer zitten. John stond ondertussen voor ons te springen en ons op te peppen met 'we zijn er bijna'. Normaal had ik er wel om moeten lachen, maar op dit moment heel erg niet.

Uiteindelijk waren we er dan toch. Maar vanzelf gaat het zeker niet op die hoogte. Ik ben echt nog nooit zo moe geweest... Het mooie is, dat de zon ook net opkwam toen wij op Stella Point stonden (6 uur 's ochtends). Bij Stella Point hebben we even gerust, maar dat werd al snel te koud. Martijn had het sowieso koud, want zijn regenjack was toch niet zo waterproof als beloofd. Daarnaast waren bij ons allebeide onze handschoenen ook niet zo waterproof, wat zich resulteerde in donker gekleurde en dus bevroren vingers. Wat uiteindelijk wel weer goed is gekomen.

Het is vanaf Stella Point nog ongeveer drie kwartier lopen naar Uhuru Peak. In normale omstandigheden, dus beneden, zou je de wandeling naar Uhuru Peak in 10-15 minuten hebben gedaan. Hierboven, doe je er dus wat langer over. Uiteindelijk stonden we na 50 minuten op het hoogste punt van Afrika!

Bij Uhuru Peak was het natuurlijk tijd voor een foto (al had John bij Stella Point al mijn camera afgepakt en had allemaal foto's gemaakt ;), op dat moment vond ik vooral dat hij even rustig moest doen, want mijn hoofd stond niet echt naar foto's maken, maar achteraf ben ik er natuurlijk hartstikke blij mee!)

Na een kwartiertje hebben we de afdaling ingezet naar Barafu camp, het basecamp, wat ook nog best pittig was door de versgevallen sneeuw. Al met al hebben we 4 uur gedaan over de afdaling. In Barafu camp hebben we 2,5 uur de tijd gekregen om even bij te slapen (en dat is ook gelukt) en kregen we eten (geen belangstelling), vervolgens is de afdaling ingezet naar Mweka camp op 3100 meter. Ook deze wandeling was pittig, doordat het erg glad was geworden van inmiddels gesmolten sneeuw. Hier hebben we ook nog een keer 4 uur over gedaan. In Mweka camp was het een stuk drukker dan in de kampen waar we tot nu toe zijn geweest, omdat meerdere routes deze afdaling gebruiken. We waren blij te zien, dat ze hier cola verkochten (even weer wat anders dan water, thee of water aangelengd met glucose of isostar), dus we hebben heerlijk op de veranda gezeten om cola te drinken. Daarnaast heb ik hier weer wat gegeten! Op het menu stond spaghetti met witte bonen in tomatensaus, wat er prima inging.

De zonsopgang, gezien vanaf de kraterrand.

Vanaf Stella Point op weg naar Uhuru Peak: Daniel, Martijn en ik (met rare poncho met rugzak eronder)

We zijn weer iets verder onderweg naar Uhuru Peak, maar makkelijk gaat het zeker niet

Mijn toestand, niet al te best zo te zien...

Ook Martijn was nogal kapot...

Samen met de gids en assistent-gids op Uhuru Peak!

En we komen beide weer iets bij, na het behalen van de top

Dag 8: De top gehaald!!

2009-03-04T00:12:00.000-08:00

Om 7 uur stonden we op de top! Het was ongelooflijk kloten, maar dus wel gefixt!

Uhuru Peak, 5895m

Dag 7: Karanga camp naar Barafu camp (basecamp)

2009-03-03T09:00:00.000-08:00

We zijn vanmiddag aangekomen in het basecamp, na een wandeling van ongeveer 3 - 4 uur vanaf Karanga kamp. De tocht vandaag ging steil omhoog, vervolgens weer wat naar beneden en tot slot weer omhoog. We hebben eten gekregen en proberen nog wat te slapen, maar het lukt niet echt in dit kamp op 4650 meter. We kunnen Uhuru Peak bijna aanraken, nog maar 1250 meter (7 uur) omhoog. Oef!

We proberen onszelf wat op te peppen (vooral ik ben wat neerslachtig). Zoals onze gids John zegt: 'Motivate yourself'. De hoogte doet rare dingen met je. Zelfs kleine dingetjes als een veter strikken lijken van te voren een onmogelijk zware taak, waar je je minutenlang voor moet opladen.

Martijn heeft een zwaar onstoken schouder, gelukkig hebben we extra Dyclofenac gevonden. Ik ben inmiddels begonnen met hoogteziektemedicijnen (Diamox), achteraf had ik het toch graag preventief in willen nemen.

Om 22:00 uur vanavond worden we gewekt met thee (als ik eraan denk moet ik al bijna overgeven..) en biscuits en om 23:00 uur starten we.

De verwachting is, als het ons lukt, dat we tegen 6 uur boven zijn. Dan nog drie uur naar beneden, even weer rusten en verder naar Mweke Camp op 3100 meter.

Even weer stoppen om wat te drinken, we kunnen de top bijna aanraken!

Assistent-gids Daniel en gids John Minja

Aangekomen in Barafu camp

We proberen nog wat te eten, maar dat lukt niet echt

Dag 6: Barranco camp (3900m) - Karanga camp (3950m)

2009-03-02T06:07:00.000-08:00

We zijn inmiddels alweer een tijdje in het voorlaatste kamp op 3950 meter. Morgen staat er nog een korte klim naar het basecamp op het programma, vanwaar we morgenavond de beklimming starten. We hebben een ontzettend mooie wandeling achter de rug, over de zogenaamde 'Breakfast Wall'. Dat gaat steil omhoog, en je hebt hier zowel je handen als je voeten nodig om hier tegenop te komen. Ontzettend genoten hiervan.

Vooral ik had vandaag problemen met de hoogte, maar alles is nu weer ok. Ik werd vanmorgen rond 5 uur wakker, en vernam ineens hoe misselijk ik was. Ik moest de hele tijd overgeven. Van de gids heb ik toen water gekregen met limoen erin (schijnt goed te zijn tegen misselijkheid) en nog water met een blok glucose erin. Al met al heb ik alles toen binnengehouden, maar het is niet leuk om onder dwang te moeten drinken (gids: 'drink! drink! drink till you vomit!'). We zijn daarom vanmorgen wat later vertrokken, want we konden pas vertrekken als ik mijn vochttekort weer had aangevuld.

We hebben heel veel zin in de beklimming van morgenavond, maar het is tot nu toe wel zwaarder dan gedacht. Slecht eten, slecht slapen, tegen je zin in moeten drinken/eten, hoofdpijn tijdens het lopen, na 1 stap buiten adem zijn. Dit alles voel je wel na een paar dagen!

Verder is de stemming hartstikke goed. We hebben een hele leuke gids en vriendelijke rest van de crew (13 man totaal!). Ze doen verwoede pogingen om ons Swahili te leren, maar dat blijft nog niet echt hangen, zal wel door het zuurstoftekort komen ;)

Er is nergens wasgelegenheid, mijn haar is inmiddels lichtbruin (zo vet is het..) we hebben ons voorgenomen om terug bij het hotel gelijk in het zwembad te springen!

Verder zitten hier veel muizen :( Niet echt mijn ding, zeker niet omdat ze formaat rat zijn. De gids legt nog steeds bij ieder beest geduldig uit welke soort het is, maar ik ben dan vaak allang weg!

Ik hoop dat ik overmorgen (3-4 uur 's nachts Nederlandse tijd) goed nieuws heb!

De beruchte breakfast wall

Onze gids John Minja bij Karanga Camp

We komen steeds dichterbij de top...

Dag 5: Shira Camp (3800m) - Barranco camp (3900m) - deel 2

2009-03-01T08:29:00.000-08:00

We hebben de tocht weer overleefd :) Vanaf ongeveer 4400 meter (bij Lava Tower Camp, als we 8 dagen hadden gedaan over de tocht, hadden we hier gekampeerd) sloeg de hoofdpijn toe. Op 4550 meter voelden we ons belabberd, maar hier moesten we proberen te eten en even blijven om te acclimatiseren.

Daarna zijn we langzaam afgedaald en hebben we heel veel gedronken (ik zit nu op 4,5 liter). Nu nog een beetje hoofdpijn, maar er staat popcorn en thee (ik drink dus voorlopig geen thee meer) klaar, dus het gaat beter.

Gehoord via de gids dat alles ok is met de ouders van Martijn. Gelukkig maar.

John, Daniel en ik onderweg

Onderweg van Shira Camp naar Barranco Camp

Op 4550 meter, Lava Tower

Dag 5: Shira Camp (3800m) - Barranco camp (3900m) - deel 1

2009-03-01T02:48:00.000-08:00

Wel even wennen, hier op 3800 meter. Eetlust compleet verdwenen, zelfs een kop koffie staat ons al tegen. Toch een pannekoek, stukje omelet en drie koppen thee verstouwd.

We hebben goed gedronken de afgelopen dagen, dus geen hoofdpijn. Wel misselijk (zeeziek gevoel), ontzettend slecht geslapen.

Vandaag naar 4500 meter om te acclimatiseren, daarna slapen op 3900 meter.

Prachtig uitzicht op de Mount Meru en de Kilimanjaro. We lopen er nu omheen. Wordt een zware dag!

Uitzicht op Mount Meru

Dag 4: Machame camp (3100m) - Shira camp (3800m) - deel 2

2009-02-28T07:47:00.001-08:00

En jammer genoeg waren er toen nog maar twee ...

Martijn en ik zijn doorgegaan en net aangekomen in Shira Camp op 3800 meter. Laatste wat we gehoord hebben is dat Herman en Ypie goed beneden zijn aangekomen. Geen nieuws van de dokter.

De antibiotica en immodium die we zelf meehadden sloeg niet aan bij Herman. De koorts ging wel iets omlaag. Maar verder is hij door al het vochtverlies gewoon te verzwakt om nog door te kunnen gaan, ook al zou het nu beter gaan. Je moet al per dag 4 tot 5 liter drinken ter aanvulling, dus als je ook nog al je reserves kwijt bent geraakt is dat geen doen.

Was behoorlijk steil vandaag, maar een stuk korter dan gisteren (gisteren 16 kilometer, vandaag 7 kilometer).

We willen de tocht in 7 in plaats van 8 dagen doen, zodat we eerder herenigd zijn met Martijn zijn ouders.

Afscheid in Machame camp

Onderweg naar Shira Camp met assistent gids Daniel

Dag 4: Machame camp (3100m) - Shira camp (3800m) - deel 1

2009-02-28T02:10:00.001-08:00

Het gaat hier niet zo lekker. Herman is de hele nacht ziek geweest en had ook hoge koorts. Nu zitten we in dubio wat te doen. Terug met 2 personen en Martijn en ik door of onze reserve dag hier al besteden ...

De bedoeling is een klim naar Shira Camp op 3900 meter. De wandeling is ongeveer 4 tot 5 uur. We wachten nog even ...

Het weer is overigens goed, strakblauwe hemel met de top in zicht. Vannacht was het heel koud, zeker als je 's nachts naar de wc moet ;) We hebben allemaal slecht geslapen vannacht.

Martijn in Machame Camp

Onze tenten in Machame Camp

Dag 3: Machame Gate (1800m) - Machame Camp (3100m) - deel 2

2009-02-27T08:19:00.000-08:00

We zijn net aangekomen bij het eerste kamp op 3000 meter. Prachtig gelopen door tropisch regenwoud. Het ging goed, minus het feit dat Herman darm/maag problemen heeft. Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten. Het ging slechter op het einde van de dag, we hopen dat het morgen beter gaat.

We hebben overigens dezelfde gids als Iceman:

Ik vroeg aan John of hij had gehoord van een'crazy Dutchman last week'. Hij vertelde dat hij de gids was en de film heeft gemaakt. Het hele team wat wij mee hebben, is precies hetzelfde team als wat Iceman ook mee had. Wel erg grappig, want ze zijn zwaar onder de indruk van Iceman en ze hebben het er nog steeds over.

Het wordt wat kouder hier, dus fleece nummer 1 kan aan!

Dag 3: Machame Gate (1800m) - Machame Camp (3100m) - deel 1

2009-02-27T00:25:00.000-08:00

The big day is aangebroken! We worden zometeen opgehaald en we beginnen tegen 11 uur aan de klim (9 uur in Nederland). De gids, John Minja, hebben we al ontmoet.

De klim gaat vandaag door tropisch regenwoud. Ze zeggen dat we 5 (vijf!) liter water moeten drinken.

Martijn en ik zijn al lekgeprikt door de muggen, ondanks steeds insmeren met Deet. Hopelijk niet door de malariamug.

Points to remember bij Machame Gate - 1

Points to remember bij Machame Gate - 2

Een drukte van jewelste bij Machame Gate

Dag 1 en Dag 2: Heenreis en Moivaro Lodge, Arusha

2009-02-26T07:06:00.000-08:00

Jambo!

Gisteravond zijn we na een goede vlucht aangekomen op Kilimanjaro Airport. Vervolgens zijn we naar de Moivaro Lodge gebracht, ongeveer 10 kilometer buiten Arusha. Een hele mooie lodge, die we wel delen met een aantal gekko's.

Tot nu toe bevalt het ons wel ... Ik probeer de hele tijd een foto te sturen, want we liggen nu in/aan het zwembad. 32 graden.
Of we morgen om deze tijd nog zo blij zijn is nog maar de vraag ....

We zijn vanmiddag in Arusha Town geweest, binnen 10 seconden waren we omringd door een groep verkopers :) We wilden graag een pet, de startprijs was 150 dollar :) Uiteindelijk gekocht voor 7 dollar, wat natuurlijk nog teveel was!

Warme groet!

Moivaro Lodge Arusha

The day before!

2009-02-24T08:29:00.000-08:00

Morgen is het dan eindelijk zo ver!

Als alles meezit en we bereik hebben op de Kilimanjaro, zal ik SMS-en naar collega Wieger, zodat ik jullie op de hoogte kan houden van onze tocht. We zijn nu eigenlijk wel wat onzeker, zo vlak van te voren. Maar we zullen zien!

Na afloop van onze tocht, zal ik een uitgebreid verslag posten.

Voorbereidingen Kilimanjaro!

2009-01-31T11:32:00.001-08:00

De reis is geboekt, het visum is aangevraagd, alle inentingen zijn afgelopen week bij de GGD gehaald, kortom: we zijn er klaar voor!

Maar, wat gaan we nu precies doen?
Hier alvast ons reisoverzicht:

25 februari:
Vlucht vanaf Amsterdam naar Kilimanjaro.
Aankomst in Moivaro lodge in Arusha

26 februari:
Arusha

27 februari - 6 maart:
Machame-Mweka route (ook wel Whiskey-route genoemd) naar (hopelijk) de top van de Kilimanjaro (5895m). Er staan 7 dagen voor deze route, maar wij nemen 8 dagen de tijd, om zo goed te kunnen wennen aan de hoogte.
Daarna weer terug naar de Moivaro lodge in Arusha.

7 maart:
Naar Lake Manyara, bekend om de boomklimmende leeuwen.
Overnachting in Kirurumu Tent Lodge

8 maart:
Naar de Ngorongoro krater, wat wordt gezien als een wereldwonder: op een relatief klein gebied (doorsnee 20 kilometer) leven uitzonderlijk veel dieren.
Overnachting in Ngorongoro Sopa Lodge

9 maart - 11 maart:
Naar Serengeti National Park.
Overnachting in Serengeti Sopa Lodge

11 maart:
Terugvlucht Kilimanjaro - Dar es Salaam - Amsterdam (aankomst 12 maart)

Bronnen:
Sfeerfoto's van de website van SNP (hier hebben wij de reis geboekt)
Boek: Kilimanjaro, the trekking guide to Africa's highest mountain - Henry Stedman
Boek: Insight guide Tanzania & Zanzibar

De domeinnaam http://www.kilimanjarobeklimmen.nl/ is vastgelegd, en via een ingenieuze koppeling (smsen naar collega Wieger) hoop ik vanaf de Kilimanjaro met mijn mobiele telefoon te kunnen bloggen. Je schijnt namelijk gewoon bereik te hebben op de Kilimanjaro. Later zal ik op deze website nog veel meer informatie zetten over de beklimming van de Kilimanjaro.

Wandelen in Luxemburg (Vianden en omstreken)

2009-01-13T11:54:00.000-08:00

Dinsdag 30 december

Na een enigszins stressvolle dag, stappen we tegen 16 uur in de auto (vanaf Groningen) naar Luxemburg. We rijden via Duitsland en rijden flink door, waardoor we het presteren om tegen 20.30 uur aan het diner te zitten in ons hotel. We hebben een oudjaarsarrangement, wat inhoudt dat we vandaag een 4-gangendiner krijgen en morgen een 7(!)-gangen diner dansant. Het eten is weer fantastisch (we zijn hier vaker geweest).

We zijn naar Luxemburg gekomen, om alvast wat te wandelen op niet-vlak terrein, gezien onze naderende beklimming van de Kilimanjaro. Uit ervaring weten we inmiddels, zie eerdere blogposts, dat je flink wat last kunt krijgen van je knieen als je niet gewend bent om te wandelen in heuvel- of bergachtig terrein. Goede conditie of niet.
Daarnaast zijn we hier om wat bij te komen, van het harde werken van de afgelopen tijd.

Woensdag 31 december
De volgende ochtend krijgen we een wandelkaart van de hoteleigenaresse, met allemaal routes in de omgeving. We zijn van plan ook vooral in de omgeving te blijven, want het ijzelt erg. We kiezen een route uit en de start van de route is in Vianden zelf. We glibberen via smalle wandelpaadjes naar beneden, het dorpje in. Wandelen over een niet gestrooide weg is bijna niet te doen, en we doen over iets wat normaal 5 minuten lopen zou zijn, zeker een uur. Uiteindelijk vinden we het beginpunt, en gaan we los!

De wandeling is wel leuk, maar vooral heel erg koud en op sommige stukken heel lastig te lopen door de ijzel. Het laatste stuk lopen we langs de Our, aan de overkant van de Our ligt Duitsland (Sud Eifel). Wanneer we Vianden weer naderen, zien we een prachtig uitzicht op de stad, aangezien het nog helemaal is verlicht voor kerst. In de stad zelf, zien we een leuk cafe, Cafe du Pont. Tot onze verbazing hangt er in het cafe een sjaal van FC Groningen. Het blijkt dat de ober hartstikke Gronings is, maar alweer 4 jaar hier woont. Op het menu staat bijvoorbeeld ook een bittergarnituur. Eigenlijk hebben we hier wel zin in, dus we bestellen bier met een bittergarnituur!

Route M: 10,5 km

Start van de wandeling in Vianden, met veel ijzel

Halverwege de route

Terugweg: uitzicht op Vianden

's Avonds kleden we ons chique aan, voor het diner dansant. Het eten is erg lekker, en ook erg veel. Om exact 12 uur komt de gastvrouw eraan met een groot dessert en brandende cijfers 2008, waarvan de 8 wordt vervangen door een 9. Veel vuurwerk is er niet in Vianden, na ongeveer 10 minuten is alles jammergenoeg voorbij.

Tijdens het diner dansant in Hotel Belvedere

Donderdag 1 januari

Vandaag ijzelt het nog steeds, dus kiezen we weer voor een route uit het wandelboekje. Omdat er veel kortere routes zijn van rond de 5 km, knopen we 2 routes aan elkaar vast. Route R loopt bijna volledig door Duitsland (natuurgebied SudEifel). Het zijn erg mooie routes.

Routes R + S: 10,7 km

Natuurpark Sud Eifel

Onderweg komen we nog langs een grote eikenboom. Het is onmogelijk om deze goed op de foto te krijgen, dus als je deze wilt zien, dan weet je hoe je moet lopen ;)

Tijdens de route

's Avonds eten we voor de derde avond op rij in het hotel.

Vrijdag 2 januari

We zijn op dag 1 richting het Noordwesten gelopen, op dag 2 richting het Oosten (Duitsland), dus vandaar dat we vandaag kiezen voor een zuidelijke route, in de richting van Walsdorf en Fouhren. Het wordt weer een combinatie van 2 routes. De route start achter het hotel. Ook deze routes zijn prachtig. Dichtbij de andere 2, maar alledrie de routes zijn toch weer heel verschillend.

Route N + verlenging met route G: circa 11 km

Een pony onderweg in de richting van Walsdorf en Fouhren

Zaterdag 3 januari

We gaan vandaag naar Luxemburg stad. We beginnen met een stadswandeling uit het ANWB boekje. Omdat dit zo ongelooflijk onduidelijk staat beschreven en het zo ongelooflijk koud is, haken we halverwege af om handschoenen te kopen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Want alle handschoenen zijn of uitverkocht of te klein. We wandelen nog wat rond in deze mooie stad, zie de foto's hieronder. Daarnaast is mijn oog gevallen op een filiaal van Zara. Met uitverkoop. Dus daar gaan we ook nog even naar binnen!

Ik ben bezig de stadswandeling uit te puzzelen (niet gelukt)

Luxemburg stad

Uitzicht op de 'benedenstad'

Standbeeld van Willem II

Een hele mooie kerk

Ik in de kerk

Zondag 4 januari
Het is alweer tijd om terug naar huis te gaan. We rijden via een omweg naar huis, om precies te zijn via Wormeldange (aan de Moezel), het centrum van de Luxemburgse (grand premier cru) wijn. We hebben de afgelopen dagen al aardig wat Luxemburgse wijn (Gewurztraminer, Riesling) gedronken en we willen wel een doosje mee naar Nederland. Maar helaas, alles is dicht. Ik ben ook niet echt te spreken over de bewegwijzering van de wijnroute. We lopen daarom eerst een stuk langs de Moezel, totdat we langs een andere wijnroute komen. Hier haken we aan bij de 'educatieve wijnroute' (Naturpfad Palmberg - Ahn) van 4 km, met allemaal borden onderweg. Het is eigenlijk wel een hele leuke route, maar doordat we wat krap zitten qua tijd en nog weer terug moeten lopen naar Wormeldange kunnen we er niet alle tijd voor nemen. Ook de wijnkelder Poll Fabaire is dicht, dus we nemen geen wijn mee terug.

Uitzicht op Wormeldange

Praktische informatie:
Hotel: Hotel Belvedere, Vianden
Eten: Hotel Belvedere, Vianden
Eten: Hotel Petry, Vianden

Eten: Cafe du Pont, Vianden
Eten: Brasserie Speltz, Luxemburg-stad
Eten: Le bouquet garni St Michel, Luxemburg-stad

Bronnen:
ANWB Extra Luxemburg
Wandelkaart Fouhren, Hoscheid, Stolzemboug, Vianden

Handige links:
http://www.ardennes-lux.lu/

Teutoburger Wald - oktober 2008

2008-11-25T05:52:00.001-08:00

Zaterdag 25 oktober 2008 gingen we de nieuwe auto eens uittesten. En waar kan dat beter dan op de Deutsche Autobahn? We zijn met de navigatie op 'snelweg vermijden' in de richting van Bielefeld gereden. Na een aantal rondjes Detmold, zijn we gestopt bij het hotel wat we al gelijk bij binnenkomst van de stad zagen, het Best Western Hotel Detmold (ca 90 euro voor een 2p kamer incl ontbijt). Door de (mooie!) stad gelopen, wat gegeten, lokaal bier gedronken en toen aan het werk op de hotelkamer, we hadden de laptops mee! Want we hadden stress, op maandag moest er namelijk een aanbesteding worden ingeleverd.
's Avonds uit eten bij de plaatselijke pizzeria (en het eten was niet gek!) en de volgende ochtend weer heel vroeg op (6 uur!) om de offerte verder af te typen.

Na een uitgebreid, laat ontbijt zijn we weer in de auto gestapt, op zoek naar een leuke plek om te wandelen. We rijden zomaar wat ergens heen en zien bij Schwaney een grote parkeerplaats met een wandelbord. Hier gaan we een stuk lopen, deels over de Eggeweg. Bij een ruïne in de buurt van Bad Driburg eten we wat. Het is de eerste keer dat ik weer wandel, maar mijn knie wil nog steeds niet echt meewerken en het doet dan ook behoorlijk wat pijn (ontstaan van deze blessure: zie het verslag van de Tour de Monte Rosa). De maandag erop ga ik dan ook naar de dokter, het blijken ontstoken slijmbeurzen te zijn. Aan het eind van de middag rijden we terug naar huis, waar we eten bestellen en verder werken aan de offerte!

Overigens is het Teutoburger Wald wel een tip! Zo dichtbij huis (vanaf Groningen ongeveer 1 1/2 - 2 uur rijden) en zo'n prachtige, heuvelachtige omgeving!

Berner Oberland - september 2008

2008-11-23T06:30:00.000-08:00

Dinsdag 23 september Zermatt - Interlaken
Na onze Tour de Monte Rosa, gaan we nog een paar daagjes relaxen in Berner Oberland. Even weer bijkomen en wat schone kleren aan. Want daar zijn we wel aan toe!
Het was de bedoeling dat we in een luxe hotel zouden blijven, maar vrijwel alle hotels zijn volgeboekt in verband met een of ander nucleair congres (iets te maken met de deeltjesversneller?). Gelukkig heeft hotel Stella nog 1 kamer over, de familiekamer! We hebben dus een hele grote kamer met een aparte slaap- en woonkamer. De eerste dag lopen we wat rond in Interlaken en halen zoveel mogelijk boekjes van de VVV om te bepalen wat we gaan doen. We kopen een 'Jungfrau-pas', waarmee we 6 dagen gebruik kunnen maken van het openbaar vervoer / kabelbanen / treinen in de regio.
's Avonds eten we zeer uitgebreid in het hotel. Het hotel zelf is eigenlijk wel toe aan renovatie, maar het restaurant is voortreffelijk!

Woensdag 24 september Jungfraujoch
We gaan vandaag weer omhoog. Maar dit keer niet met de benenwagen, maar met de trein. Via Grindelwald en Grosse Scheidegg gaan we naar de 'Top of Europe' zoals het heet. Samen met hele ladingen Japanners gaan we omhoog. Dwars door de wand van de Eiger heen, komen we uit op 3450m hoogte. Hier is een heel toeristisch complex gesetteld, met voornamelijk winkels en restaurants. We lopen over de gletsjer naar een hut op 3650m hoogte. We merken dat we iets meer getraind zijn dan de mensen om ons heen, sommigen halen het niet eens! Ondanks de koude temperatuur die staat aangegeven, is het heerlijk buiten door de felle zon. Het uitzicht is fantastisch, het is helemaal onbewolkt. In de hut zijn ook 'echte' klimmers, naast de toeristen (zoals wij) die met de trein omhoog zijn gegaan. Het begint bij ons toch ook weer te kriebelen.
We kijken nog even rond in het complex, kopen een fout souvenir voor in ons 'foute souvenir toilet' en gaan dan heel snel weer naar beneden. Martijn stapt uit bij de voorlaatste halte, om nog een stuk terug te lopen. Aangezien mijn knie niet echt wil meewerken, ga ik verder met de trein. We spreken af in Grindelwald. Mijn trein gaat heel langzaam, en ik heb Martijn lange tijd in het vizier. Maar toch verlies ik hem op een gegeven moment uit het oog. In Grindelwald ga ik op mijn dooie gemakje wat winkels in en ga na een uur zitten op een terras zo dicht mogelijk bij het station (de afspreekplek). Het blijkt dat Martijn hier al een uur is :) Oeps...

Donderdag 25 september First
De volgende dag is het weer minder goed. Namelijk helemaal bewolkt. Gelukkig zijn de bergen behangen met webcams, dus we kunnen vanaf onze hotelkamer zien hoe het boven is. Helaas niet veel beter. We gaan toch maar ergens heen. Het wordt First. Het is best wel heel erg koud. Bij First is een leuk restaurant, waar we gaan lunchen. Vervolgens een 'Murmeltier-wandeling', maar het zicht is heel erg slecht en mijn knie doet niet meer mee. Ik loop daarom terug en Martijn daalt af naar beneden. Vanuit de kabelbaan zie ik Martijn op een gegeven moment weer lopen. Ik koop beneden een tijdschrift en ga zitten lezen. Al snel komt Martijn er alweer aan! We gaan gezien de kou maar weer terug naar Interlaken. Eigenlijk stond er voor de volgende dag een klettersteig op het programma, maar ondergetekende kan dus niet mee. Daarom gaan we de volgende dag voor een 'suf' programma.

Vrijdag 26 september Schilthorn / Piz Gloria
We gaan met de trein / kabelbaan naar de Schilthorn, op ongeveer 3000m hoogte. Dit is de locatie van James Bond's 'On her majesty's secret service'. We hadden weer een toeristische flop verwacht a la Jungfraujoch, maar het is leuk! Het is hartstikke bewolkt, maar in de kabelbaan rond de 2500m komen we boven de wolken uit. En dat is adembenemend mooi. Vanaf de Schilthorn heb je een prachtig uitzicht op de Eiger, Jungfrau, Monch en nog vele anderen. In de verte zie je zelfs de Mont Blanc! De Schilthorn is een draaiend restaurant, dus je hebt een geweldig panorama-uitzicht vanaf hier. Martijn vond de kabelbaan maar helemaal niets en heeft zin in een stevige wandeling, dus die gaat vanaf deze hoogte over de graat terug. Best een spectaculaire wandeling. Ik baal dat ik niet mee kan. Ik blijf nog even wat lezen in het restaurant en bestel nog een Schwarzwalder Kirsch torte ;)
Vervolgens kabelbaan en trein ik naar beneden. In het leuke dorpje Muerren kijk ik nog even rond, vervolgens ga ik naar Interlaken. Daar ga ik naar Schuh, een chocolaterie die iedere dag om 17 uur een chocolade workshop verzorgd. En daar ben ik ook wel in geïnteresseerd! Ik rol hier weer vandaan en ben tegen 19 uur weer terug in het hotel. Daar ga ik nog even zwemmen. Tegen 20.30 uur is ook Martijn weer ter plaatse. We gaan 's avonds nog even eten bij Schuh, helaas kan ik Martijn niet overhalen tot een chocolade fondue dessert.

Zaterdag 27 september Interlaken - Arnhem
De volgende ochtend doen we rustig aan, we pakken onze tassen in. Om 13 uur vertrekken we met de trein naar Basel. Daar stappen we tegen 15 uur op de ICE naar Arnhem, waar we tegen 22 uur arriveren. De slaaptrein is toch een stuk relaxter!

Accommodatie Interlaken: Hotel Stella

Tour de Monte Rosa 2008 - verslag

2008-10-05T12:25:00.000-07:00

Woensdag 10 september Arnhem - Basel (CH) - Zermatt (CH)
Om 21.39 uur vertrekken we vanaf Arnhem met de City Nightline op weg naar Basel, met als eindbestemming Zermatt, waar we zullen starten met de Tour de Monte Rosa, een 8-10 daagse tour in Italië en Zwitserland.
Meer informatie over de tour:
Website Tour de Monte Rosa
Etappes Tour de Monte Rosa

We hebben een tweepersoons slaapcoupé. In de praktijk is dit erg krap! Wanneer de bedden zijn uitgeklapt, is de enige manier waarop wij in de coupé passen met al onze bagage om al op bed te gaan liggen. Vandaar dat we nog even in het restauratierijtuig gaan zitten, met een alcoholische versnapering en een boek. Tegen middernacht gaan we slapen. Ondanks de krappe bedjes en het lawaai (wisselen van spoor, stoppen) slaap ik toch nog best wel goed.

Donderdag 11 september Basel (CH) - Zermatt (CH)
Om 6 uur worden we gewekt (dat hadden we afgesproken, anders waren we flink pissed geweest gezien het vroege tijdstip ;)) met een ontbijt. Onze bedjes worden opgeklapt en onze slaapcoupé verandert in een tweepersoons zitcoupé. We moeten ons nog haasten, want we hebben ons ontbijt amper op en we zijn al in Basel. Vervolgens reizen we verder naar Zermatt, waar we tegen de middag aankomen in hotel Alpenroyal. Tot onze verbazing schijnt de zon, dit in tegenstelling tot weerberichten die we thuis hadden opgezocht. We worden opgehaald met een gek elektrisch hotelbusje (Zermatt is autovrij). In het hotel hebben we tijd om even te gaan zwemmen, douchen en bijslapen. Daarna gaan we naar het Alpinzenter. Een tegenvaller, want we horen dat er slecht weer is voorspeld de komende dagen. Ze adviseren ons om nog een paar dagen in Zermatt te blijven, voordat we starten met de Tour de Monte Rosa. Maar daar hebben we geen zin in! Probleem is dat we de eerste dag gelijk over een gletsjer moeten, waarvoor we een gids nodig hebben. Alle groepen hebben echter afgezegd de komende dagen. Maar, tegen een (forse..) meerprijs kunnen we ook een privé gids huren.... We denken erover na onder het genot van een bord spaghetti bij Italiaans restaurant Milano. We genieten van ons aperitief Campari / Prosecco. Vervolgens begint het hard te regenen en vluchten we het eerste de beste restaurant in, waar we tussen de kaasfondueende Japanners een Chateau Briand eten. Wat veel te veel is. Tegen 22 uur gaan we naar bed.

Vrijdag 12 september Zermatt (CH) - Schwarzsee (CH) (bedoeling: Gandegghütte)
De wekker gaat al om 7.30 uur. Zermatt ligt volledig in de wolken. Na een bad gaan we ontbijten. We twijfelen. Gaan we vandaag starten met de Tour of niet? We bellen nog even met het Alpinzenter voor de weersverwachting. De voorspelling is simpel. Neerslagkans 100%. Ondanks de voorspelling besluiten we toch te gaan. Want we zijn eigenwijs. Regenkleding aan, spullen inpakken en GO! We doen de eerste etappe in twee fasen, althans dat is de planning. De eerste dag tot aan de gletsjer. De tweede dag met de gids de gletsjer over en verder. Beneden in het dorp aangekomen schijnt de zon volop. We halen stijgijzers en een klimgordel op bij een sportwinkel, voor de volgende dag. Onderaan het dorp begint het goed, we zien gelijk een bordje Gandegghütte, ons doel voor de eerste dag. De kaart blijft in de tas. Achteraf zal blijken dat dit niet zo verstandig was, maar zo ver zijn we nog niet in dit verhaal ;) Op een gegeven moment zijn er geen bordjes meer met Gandegghütte, maar staat er van alles en nogwat op. Het blijkt dat we verkeerd zijn gelopen. We zijn vast misgegaan op de splitsing waarop je zowel links als rechts naar de Gandegghütte kon. We zien op de kaart, die we er toch maar even bij hebben gepakt, dat we na een tijdje de officiële route weer op zullen pakken. Dus we lopen door, in plaats van om te keren. Wat we over het hoofd zien, is hoe lang onze omweg precies is. Tegen 17 uur, wanneer we nog geen idee hebben waar we zijn, trekt de lucht helemaal dicht. Volgens mensen die we tegenkomen, is het nog een half uur lopen naar Schwarzsee, vanaf waar een kabelbaan naar beneden gaat. Alleen deze kabelbaan is 'in betrieb' tot 17 uur volgens deze zelfde mensen. Daar hebben we dus niks aan. Aangezien het zicht in rap tempo verslechterd, besluiten we de tent maar op te zetten, nu het nog droog is. De Gandegghütte halen we nu toch niet meer. We hebben alles bij ons, alleen niet zoveel water. We durven het aan om water uit een nabijgelegen beekje te halen. We maken hiermee een thermoskan koffie en instant rijst van de Appie. Daarna zorgen we dat al onze spullen beschut liggen in de voortent en gaan we maar slapen. Net op het moment dat alles goed ligt, horen we de regen tegen de tent tikken. We hebben nog geen besef van de onweersbui die vannacht tekeer zal gaan.... Langzaam horen we in de verte wat onweer. Tegen 3 uur 's nachts is de onweer echt dichtbij. Ik ben doodsbenauwd. De flitsen verlichten de tent seconden lang, je hoort de knal aansluitend en nog een paar echo's hiervan door de rotsen om ons heen. Hmmm...misschien toch niet zo'n goede plek uitgezocht. De secondenlange lichtflitsend, afgewisselde met harde knallen gaan onverminderd door tot 5 uur 's ochtends. Ik wil vooral heel erg naar huis. Naast me hoor ik af en toe iemand snurken...

Zaterdag 13 september Schwarzsee (CH)
's Ochtends vroeg heb ik toch heel even geslapen. De onweer gaat nog steeds tekeer. We blijven in bed wachten tot het beter wordt. We kijken stiekem even, maar het blijkt dat de regen is veranderd in sneeuw. Af en toe schudden we van binnenuit de tent even, om het pak sneeuw dat op de tent ligt er vanaf te schudden. De onweer rommelt nog steeds. We pakken alvast onze spullen bij elkaar in het krappe tentje en zitten startklaar voor vertrek, te wachten totdat het weer beter wordt. Dat wordt het niet, dus op een gegeven moment vertrekken we maar. Het sneeuwt iets minder hard, desalniettemin is het zicht een meter of 15. We volgen de route van de dag ervoor. Nog steeds klimmen. Al na 2 (!) bochten zien we de kabelbaan. Naast de kabelbaan zien we Hotel Restaurant Schwarzsee...... Je kunt je enigszins voorstellen hoe erg we balen. Dit hotel stond niet op onze kaart. Als we dat hadden geweten.... We lopen naar binnen en vragen het hotel naar de weersverwachting. Het blijft de hele dag slecht weer met weinig zicht, waarschijnlijk wordt het pas de volgende ochtend beter. Dus we besluiten te blijven. Op het bordje staat dat de Gandegghütte nog 2 uur lopen is, onder normale omstandigheden. Plus het onweert nog steeds. Omlaag naar Zermatt is ook nog 2 uur, en dat willen we niet. Plus dalen in de sneeuw gaat lastig, want het is erg glad en ook steil! Groot pluspunt is de kabelbaan naast het hotel, waar we de gids - als het weer het toelaat - de volgende ochtend kunnen treffen voor de beklimming van de Breithorn en/of het oversteken van Theodulgletsjer. Een dagje extra in het hotel (2583m) om aan de hoogte te wennen kan daarom ook geen kwaad. Al blijft het balen dat je al op je eerste reisdag je extra ingecalculeerde dag verliest. De rest van de dag besteden we aan douchen, slapen, lezen en eten&drinken. Diner is om 19 uur met de overige hotelgasten, 6 Japanners en 2 Canadezen. De ober en de kok hebben het tempo erop, want een uur later hebben we al 3 gangen achter de kiezen. Daarna maar weer eens gebeld met het Alpinzenter (ze zullen onderhand ook wel gek van ons worden...) en afgesproken met hun dat we morgen met een privé-gids alleen de Theodulgletsjer gaan oversteken. En wederom vroeg naar bed.

Zondag 14 september Schwarzsee (CH) - Trockener Steg (CH) - Rifugio Teodulo (I)
Om 7 uur gaat de wekker. We ontbijten en gaan daarna met de eerste lift naar beneden, waar we de gids (Tomas) ontmoeten. Daarna weer omhoog met de lift, naar Trockener Steg, waar we de klimgordel en touwen vastmaken. Even later lopen we al op de gletsjer. In het begin lopen we langs een ski/kabelbaan en is het nog redelijk eenvoudig, al maakt de vers gevallen sneeuw het omhoog klimmen lastiger. Volgens Tomas zijn we geen goede hikers, want we gaan veel te snel. Je begrijpt het, Tomas maakt zo geen vrienden. Niet met ons in ieder geval. Dankjewel gids voor deze bemoedigende woorden! Na een paar foto's gemaakt te hebben, sjokken we verder achter Tomas aan. Op een gegeven moment wordt het steiler en zakken we steeds verder weg in de sneeuw. Door de ijle lucht krijgen we het toch wel heel erg moeilijk. Het blijkt dat we op een gletsjerspleet lopen, die we niet kunnen zien door de vele versgevallen sneeuw. Eerst val ik in de spleet, ik blijf hangen door de 'sneeuwbrug' van versgevallen sneeuw, maar mijn voeten bungelen. Ik probeer mijn stokken voor mij uit te strekken, zodat ik mezelf uit de sneeuw kan trekken, maar ook met mijn stokken prik ik door de verse sneeuw heen. Gelukkig zit ik vast aan de gids en Martijn met een touw, zodat zij mij beide los kunnen trekken. Even later zakt Martijn weg. En is het aan mij de beurt om hem los te trekken. We kunnen niet meer, door het hoge tempo en de ijle lucht, maar we moeten verder. Nog even en we zijn boven. Tomas zegt dat we in de verte de hut al kunnen zien, maar het enige wat we zien is wit. Pas als we recht voor de hut staan, zien we de hut, Rifugio Teodulo (3300m). We zijn in Italië! Het had een wandeling van 2 uur moeten worden, maar we zijn al na 1 uur en 15 minuten ter plaatse. Hoezo slechte hikers??! We drinken samen met Tomas een warme chocolademelk met een scheutje alcohol in de hut. We zijn de enigen. Omdat het weer zo slecht is, adviseren Tomas en de eigenaresse van de hut ons om pas de volgende ochtend aan de afdaling naar Italië te beginnen. Er ligt zoveel verse sneeuw dat we waarschijnlijk geen markering en zeker geen voetstappen kunnen volgen en het pad is nu onmogelijk te vinden. We wachten in de hut en besluiten dan maar te blijven. Omdat we de eersten zijn, hebben we de enige tweepersoonskamer, voorzien van een prachtig stapelbed. We wachten beneden en krijgen lunch. Je kunt merken dat dit net Italië is, want we krijgen een bord bomvol pasta. Al snel komt een paar uit België eraan, waar we verder de hele middag mee kletsen. Zij doen de Tour de Matterhorn, en komen uit Italië en gaan juist richting Zermatt. Ook hun is geadviseerd hier te blijven, gezien het slechte weer. Later komen er nog 2 Spanjaarden, die dezelfde tour doen als wij. Dat scheelt voor de volgende dag, want dan kunnen we hun voetstappen volgen. 's Avonds zitten we samen met de 2 Spanjaarden en de 2 Belgen te eten. Het is ontzettend gezellig. Er gaan 2 flessen wijn doorheen. De toiletten in de hut zijn weer een hele bijzondere ervaring. Een gat in de grond, met een beugel ernaast. En je staat op een rooster. Er zijn drie toiletten in totaal. Van de eerste die ik probeer, krijg ik de deur niet op slot. Ik probeer nummer twee. Ik ga op het rooster staan en .... zak er zowat doorheen. Snel vlucht ik naar nummer drie. Dat gaat naar omstandigheden goed. Even wennen. Wanneer ik toiletpapier wil pakken, trek ik het halve ding van de muur. Oeps. Wat dat betreft kan ik hier misschien het beste maar zo weinig mogelijk drinken. Tegen 20.30 uur zijn we uitgeput en gaan we naar bed. Ook slapen is hier geen plezierige ervaring. Ondanks onze tweepersoonskamer horen we alle geluiden van de andere kamers. Dus vooral snurken! Tegen 1 uur moet de eerste naar de wc. Daarna nog iemand. En nog iemand. Martijn fluistert naar mij. Eigenlijk moeten wij ook. Zucht.... Dus om 01.15 gaan wij ook naar beneden voor nog zo'n bijzondere ervaring.

Maandag 15 september Rifugio Teodulo (I) - Rifugio Ferraro Résy (I)
's Ochtends zien we een prachtig uitzicht. Wauw! Dat hadden we nog niet gezien. Alleen betrekt het ook weer zo snel. We nemen afscheid van de Belgen en volgen de voetstappen van de Spanjaarden door de sneeuw naar beneden. De route is goed gemarkeerd met prachtige uitzichten. Gek genoeg is het Italiaanse deel van de Tour de Monte Rosa beter gemarkeerd dan het deel in Zwitserland Onderweg klaart het weer steeds meer op, dus het wordt steeds mooier. Van onze lagen kleding die we aan hebben, gaat er steeds meer uit. We rusten bij een oude boerderij, waar we een hele hoop 'Murmeltier' (aka hele dikke marmotten) zien. De Murmeltier trekken zich niets van ons aan. Vervolgens dalen we verder af naar Fiery. Plotseling hebben we een splitsing die niet in het boek staat, met keuze uit 6 of 8a. Euhhhhh??? We gokken op 6, wat achteraf inhoudt dat we helemaal dalen tot aan Fiery en achteraf deze meters weer moeten stijgen naar Résy. Niet zo'n handige keuze dus. Maar het wordt nog gekker. In Fiery zien we een bord met 'Rifugio Ferraro 45 minuten'. Daar moeten we heen, dus nog drie kwartier. We volgen dit bord voor zeker 45 minuten, waarna we het volgende bord tegenkomen 'Rifugio Ferraro 1 uur'. Oh. Daar worden we niet blij van. Want we hebben er een behoorlijke klim opzitten. We lopen voor een minuut of 10. Dan zien we weer een bord 'Rifugio Ferraro 20 minuten'. Een heftige klim in het bos volgt. Na wel hele lange 20 minuten zien we de Rifugio, wat zijn we blij! De eigenaresse van de Rifugio, Bo Fausta, is niet de minste. Zij gaat jaarlijks naar Nepal en is de eerste Italiaanse vrouw boven de 6000m. Van buiten lijkt de Rifugio heel erg oud, maar van binnen ziet het er wel heel nieuw uit. Gelukkig is hier warm water waarmee we ons kunnen douchen. In de andere hut was geen badkamer, dus we zijn er wel aan toe. Daarna krijgen we eten, je kunt nu écht merken dat we in Italië zijn. We zitten gezellig aan tafel bij de Spanjaarden. Zij werkt bij een Internationaal bedrijf, hij is Ranger. Eerst verse pasta, daarna soep, daarna vlees en tot slot kaas en taart. Oef! Om 20.30 uur liggen we moe en voldaan in bed.

Dinsdag 16 september Rifugio Ferraro Résy (I) - Rifugio Guglielmina Col 'd Olen (I)
Na een stevig ontbijt vertrekken we tegen 9.30 uur vanuit Résy. We moeten gelijk klimmen, naar de Colle di Bettaforca op 2672m. We beginnen langzaam, want we hebben nog een lange dag te gaan. De Spanjaarden hebben ons geleerd 'Start like an old man, to finish like a young man'. Er gaat een kabelbaan omhoog naar de colle, maar wij moeten de helling toch echt zelf doen. Een uur later zijn we boven. Op de colle rusten we even en daarna beginnen we aan de lange afdaling. Dat doet nogal veel pijn aan de spieren. We dalen helemaal af naar 1800m. Onderweg verheugen we ons op de aankomst in het dorpje Stafal, omdat hier volgens het boekje meerdere cafés en restaurants zitten. Ik zie mezelf al in het zonnetje zitten op een leuk terrasje met een wijntje en een bord verse pasta. HELAAS! Het blijkt dat ALLES, maar dan ook alles, dicht is in Stafal. Geen bar, geen restaurant, geen hotel, geen winkel, geen supermarkt, geen VVV-kantoor is open. We eten wat van onze koekjes die we uit Nederland hebben meegenomen op de stoep van een hotel en zijn een beetje chagarijnig. We beginnen nu aan de tweede klim van deze dag, de klim naar de Col d'Olen op zo'n 2800m. Oftewel, nog 1000 hoogtemeters te overbruggen. Het eerste stuk van de wandeling lopen we langs een rivier omhoog, een hele mooie route. Halverwege zouden we langs een aantal hutten komen, maar ook hier weer ziet alles er verlaten uit. Bij één van de hutten zijn ze bezig met verbouwingswerkzaamheden, maar we kunnen gelukkig nog wel wat te drinken krijgen. Het lijkt wel alsof alle plaatsen waar we langskomen zich aan het klaarmaken voor de winter zijn. We beginnen aan de laatste steile klim naar de Col d'Olen. Dit is op zijn zachts gezegd geen mooie route. Bulldozers en jeeps rijden hier af en aan om de skipistes te prepareren. We lopen dan ook over een skipiste omhoog. Daarnaast zijn we behoorlijk moe. Ongeveer halverwege de route omhoog raken we de bewegwijzering kwijt, waarschijnlijk doordat dit vaak op stenen staan en bulldozers alles aan de kant gooien. De zon is al achter de bergen als we boven aankomen. We schrikken, want er staat Passo dei Salati 2936m in plaats van Col d'Olen. We willen de Rifugio bellen die vlakbij de Col d'Olen moet zijn, want ver kunnen we nooit meer zijn, maar we weten ook niet welke kant we op moeten. We hebben alleen geen bereik. We lopen een stukje naar achteren en staan ineens oog in oog met een Ibex. We moeten hier boven oppassen voor bulldozers en grote gaten. We hebben ineens wel weer bereik en bellen. Gelukkig zijn we inderdaad niet al te ver weg. We lopen in de aangegeven richting en zien gelijk een bord met de weg naar het hotel. Hier zijn we al langs gelopen, maar we hadden het niet gezien. Even later zien we al iemand van de Rifugio, die al in onze richting is gelopen. Heel erg aardig! De Spanjaarden staan te juichen als we aankomen. Wat een ontvangst! We verontschuldigen ons bij het hotel dat wij zo laat zijn, maar het is geen enkel probleem. We moeten ons zelfs eerst wat opfrissen en kunnen zelfs kiezen wat we willen eten. Dit is de meest luxe hut tot dusver, ze hebben al diverse prijzen gewonnnen, eigenlijk is het bijna een hotel. We frissen ons snel op en eten een bord verse pasta, carpaccio en tiramisu. Dit alles met een lekker wijntje en een koffie en we gaan voor ons doen laat naar bed. Ik bega nog een blunder bij de wijn. Ik heb zelf het idee qua richting dat we in de Aosta vallei zitten. Dus ik vraag belangstellend in een poging om aardig te doen of dit een lokale Aosta wijn is. Echter, ik krijg een berisping van de ober: 'You must remember we are in Piemonte now!'. Het blijkt dat de Col 'd Olen de grens is tussen de Aosta vallei en Piemonte. Zo gek zat ik dus nog niet, want we zitten nog geen 100m hemelsbreed vanaf de Col. We zitten weer bij de Spanjaarden te eten en zitten gezellig met ze voor de houtkachel. In de verte zien we de lichten van Milaan, wat toch nog wel een 80km verder weg ligt. De ober draait heel hard jaren 20 muziek. Echt een geweldige sfeer hier.

Woensdag 17 september Rifugio Guglielmina Col 'd Olen (I) - Alagna Valsesia (I)
Vandaag staat de wandeling naar Alagna / Rifugio Pastore op het programma. Echter, Martijn staat niet helemaal 100% fit op. Die lange wandeling van gisteren doet de volgende dag toch wel wat pijn. We nemen afscheid van de Spanjaarden bij het ontbijt, we weten nog niet precies wat we vandaag gaan doen. Of naar Alagna, of misschien wel van Alagna door naar Rifugio Pastore. Het is sowieso onze bedoeling om de komende 3 etappes in 4 dagen te doen, maar hoe we dit precies gaan doen weten we nog niet. We zien het wel. Veel later dan gepland gaan we dan toch onderweg. Doordat Martijn amper kan lopen, schiet dit nog niet echt op en is het eigenlijk ook niet te doen. We trekken de aandacht van een man die aan het werk is op de piste. Hij wil Martijn een lift geven op zijn quad, maar ik kan dan niet mee. Ik vind dat Martijn mee moet, omdat ik echt binnen 20 minuten lopend op de plek ben waar hij ons naar toe wil brengen. Martijn weigert. Ik vind het nogal stom, maar we strompelen verder. Even later horen we een jeep. De man is teruggekomen met een jeep. Hij gaat naar beneden naar Alagna, dus we kunnen helemaal met hem meerijden naar beneden. Oei. We willen eigenlijk niet helemaal opgeven, maar dit is wel een 'offer you can't refuse'. We nemen het bod aan. We zijn na ongeveer een half uur ter plaatse. We zagen hoeveel wel nog moesten lopen, dat was vandaag ook niet gelukt. We logeren in Hotel Cristallo, een heel mooi hotel met zwembad en sauna. Alleen, we hebben geen zwemspullen bij ons. Ik loop het dorpje in om wat te kopen, maar ook hier weer een bekend verhaal, bijna alles is dicht. Gelukkig is er wel en multifunctioneel winkeltje waar ze ondergoed verkopen, dus dan kunnen we in ons ondergoed zwemmen. 's Avonds gaan we naar het enige restaurant in het dorp wat open is, want ook het hotelrestaurant is de hele maand september dicht. Het restaurant heet Dir und Don en is gevestigd naast een Vinoteca. Aangezien het restaurant nog gesloten is als wij aankomen, belanden we bij de buren. En daar is het gezellig! Lekkere wijntjes, en weer de combi Campari / Prosecco. Bij de drankjes serveert de eigenaar een soort pannekoek met spek, wat erg lekker is! Veel te lang blijven we hier plakken. Daarna gaan we nog eten bij Dir und Don. Het eten is erg lekker, maar zoals wel vaker in Italië zitten we voordat we het hoofdgerecht hebben ook al wel vol. Tegen 21.30 uur strompelen we terug naar het hotel en gaan we slapen.

Donderdag 18 september Alagna Valsesia (I)
Aangezien Martijn zijn benen nog niet beter zijn, en de volgende wandeling erg lang is zonder escapes, besluiten we hier een extra rustdag te nemen. Het blijkt dat de dokter vandaag spreekuur houdt in het dorp hoor ik van de apotheker (voor zover ik hem kan volgen in het Italiaans..) en de apotheker adviseert ons om even langs te gaan. Ik haal Martijn op van het hotel. De dokter denkt dat de spieren zijn ontstoken als gevolg van overbelasting. Omdat we aangeven toch graag verder te willen met de tour, krijgen we zware ontstekingsremmers en pijnstillers mee. Verder luidt het advies om vandaag vooral rust te nemen! Het wordt dus weer een dagje bij het zwembad hangen. Wij zijn de enige hotelgasten vandaag, dus druk is het niet bij het zwembad ;) Daarnaast krijgen we ijs van het hotel om de spieren te koelen. 's Avonds hetzelfde verhaal weer, eerst naar de Vinoteca en vervolgens pizza eten bij Dir und Don (drie gangen of meer bestellen werkt gewoon niet in Italië, je krijgt echt veel te veel, vandaar alleen pizza!). Bij Dir und Don zien we iets opmerkelijks, namelijk een politieagent die met een pul bier (gevuld!) wegrijdt in zijn politieauto.....

Vrijdag 19 september Alagna Valsesia (I) - Macugnana (I)
Voor de wandeling die oorspronkelijk vandaag op het programma stond, stond 9 - 10 uur, zonder escapemogelijkheid. De benen voelen wel iets beter, maar nog niet goed. Het tempo zal vandaag nog niet hoog liggen, maar gezien de tijd kunnen we eigenlijk niet nog een dag verliezen en we hebben Alagna ook wel weer gezien. Twijfel, want wat doen we? We gaan weer cheaten, aangezien we al 10 uur over wandelingen van 5 uur doen in het boekje is het niet verstandig om gezien de toestand nu op pad te gaan. We nemen daarom een taxi naar Macugnana, waardoor we helaas een hele mooie etappe moeten overslaan. Ondanks dat Macugnana hemelsbreed maar 10km bij Alagna vandaag ligt, is het 2,5 uur rijden. Gelukkig kunnen we wel een schappelijke prijs bedingen. De taxichauffeur is eigenlijk gids en hij vertelt van alles over het gebied. We rijden helemaal via Lago d'Orta en Lago Maggiore via Domodossola naar Macugnana. Wel leuk, want zo zien we ook nog wat van Piemonte. De gids brengt ons naar Hotel Cima Jazzi, een hotel met ruime kamers in Macugnana Staffa. Vanaf dit plaatsje heb je een fantastisch uitzicht over het Monte Rosa gebergte. Voor Martijn bestellen we een sportmasseur, die binnen een half uur langskomt (zal het ook wel niet druk hebben) om de spieren in zijn benen wat los te maken. Volgens haar is het 'mal'. Daarna lunchen we bij het naastgelegen restaurant, wat erg goed is! We reserveren gelijk voor die avond. Vervolgens loop ik wat rond in het plaatsje op zoek naar een pinautomaat en bordjes van de Tour. 's Middags gaan we lekker in het zonnetje op het pleintje zitten lezen. De Spanjaarden hebben volgens planning vandaag ook een rustdag in Macugnana, maar we zien ze niet. Jammer. 's Avonds eten we weer erg goed in het restaurant (de Stube) naast het hotel, met een lekkere fles Barolo. Jawel, want ook Barolo komt uit Piemonte.

Zaterdag 20 september Macugnana (I) - Saas Almagell (CH)

Vandaag eindelijk weer op pad! En er staat maar liefst een wandeling van 11 uur op het programma. In het boekje staat daarom ook, dat je de route wel op een moment in moet korten als je het in 1x wilt lopen. Dus of gebruik maken van de kabelbaan in het begin, of gebruik maken van een bus van de Mattmarksee naar Saas Almagell/Saas Fee op het eind. Genoeg mogelijkheden dus om in te korten als het niet lukt. Omdat het beter is om niet gelijk heel heftig te beginnen, slaan we de klim naar de Monte Moro pas over (de klim in het begin) en nemen we de kabelbaan omhoog. Daarna is het nog een klein stukje klimmen naar boven. Martijn vindt de kabelbaan in Italië maar niets. Het ziet er in ieder geval niet solide uit, dat moet ik zelfs toegeven. In Zwitserland ziet het er in ieder geval beter onderhouden uit. Op de top is een Rifugio, waar we nog een drankje doen als afscheid aan Italië, want als we verder lopen zijn we de grens over. Bovenop de top staat een gouden Mariabeeld. Daarna zijn we in Zwitserland en beginnen we aan de zeer pittige afdaling door sneeuw en rots. Het is een paar uur flink klauteren. Op het eind komen we bij een groot stuwmeer, de Mattmarksee. Hier wandelen we de enige vlakke meters van de Tour. Ook wel een keer prettig. Tegen 15 uur zijn we bij een café op het einde van de Mattmarksee, waar we lunchen. Wanneer ik opsta, merk ik dat ik behoorlijke pijn heb in 1 knie. Dat is bijzonder, want tijdens het lopen heb ik hier nog niets van gemerkt. We lopen toch door, ik heb zelf het idee dat ik de pijn er wel uit kan lopen. Het einddoel was officieel Saas Fee of ergens kamperen, maar onderweg is nergens kampeergelegenheid aangezien we deze afdaling langs de weg doen. Omdat het inmiddels al 18 uur is, zoeken we een hotel uit in Saas Almagell (2km voor Saas Fee) en lopen we morgenvroeg wel naar Saas Fee. We belanden bij Hotel Portjengrat. Het ziet er prima uit en blijkt ook wel mooie ruime kamers te hebben voor een goede prijs. We eten in het restaurant van het hotel, het zit hier stampvol. Wel gezellig! En we kunnen merken dat we in Zwitserland/Duitstalig land zijn, want we krijgen de salade voor ons hoofdgerecht. Oh ja. Dat doen ze hier. Martijn heeft moeite met zijn mega bord voor Boeuf Stroganoff, net als de bodem in zicht is komt de serveerster aan met nog een bord. De tweede ronde! Oef, oef, oef. Na de café Portjengrat gaan we maar slapen.

Zondag 21 september Saas Almagell (CH) - Grächen (CH)
We lopen eerst van Saas Almagell naar Saas Fee. Dat is een eenvoudige wandeling van ongeveer anderhalf uur. Mijn knie voelt nog wel wat gevoelig, maar het is wel te doen. Daarna zoeken we de juiste bordjes, op naar de Höhenweg. Want deze staat vandaag op het programma. Voor de Höhenweg staat 6 - 7 uur. In het begin is het klimmen, klimmen, klimmen. Veel meer dan verwacht. Maar we verwachten dat we als we eenmaal op hoogte zijn, het dan redelijk vlak is. In het boekje staat namelijk een rechte lijn tussen ongeveer de 4 en de 14 kilometer, van de 16 kilometer van de Höhenweg in totaal. Dit is echter niet het geval! Het is op en af, op en af. Een prachtige wandeling, met rechts van ons een afgrond naar het dal waar de verschillende Saas'en liggen en links van ons de bergen. We lopen steeds op een ontzettend smal pad. Dit is niet geschikt wanneer je hoogtevrees hebt! Ook zijn er passages waar we over rotsen moeten klauteren om van de ene kant naar de andere kant te lopen. De totaalafstand valt tegen. Op een gegeven moment krijg ik weer last van mijn knie. Het wordt steeds moeilijker om mijn knie te belasten. Ik kan er amper nog op staan. Maar stoppen is geen optie. We kunnen nergens heen, de tent nergens opzetten langs een pad van 30cm, dus we moeten wel door. Dus dan maar een pijnstillermix. Als we rusten, horen we ineens wat boven ons. Een Ibex! Daarna gaan we snel door. Waarschijnlijk halen we het niet meer om voor 17 uur bij Hannigalp te zijn, zodat we de kabelbaan naar beneden kunnen nemen. Het dalen is het meest pijnlijk voor mij, dus ik vrees dat we toch echt zelf moeten dalen. Wanneer we bijna bij Hannigalp zijn, komen we een jager tegen. Hij denkt dat we Grächen nog wel kunnen halen, hij geeft ook aan dat het een heel brede 'weg' (skipiste) is naar beneden. Dus het wordt waarschijnlijk wel donker, maar we hebben wel een duidelijk pad. Als we bij Hannigalp zijn, stoppen we om alvast wat hotels te bellen. Ik had nog stiekeme hoop dat hier een hotel zou zijn, maar nee. Ook pakken we de hoofdlampen uit de rugzak. We gaan weer verder. Het begint wat te schemeren. Ik heb met name problemen wanneer ik probeer te 'remmen' in de afdaling. Als ik mij gewoon heel hard 'laat gaan', heb ik niet zoveel pijn. Dus we gaan als een bezetene de afdaling in. Voor de ontzettend steile afdaling staat anderhalf uur. Wij doen het in een half uur ;) Op het einde zien we een mooi groot hotel, hotel Zum See. We vragen of er nog plek is. Dat is er. Zoooo blij! Ook kunnen we nog eten. Aan het begin van de dag hadden we het al over kaasfondue. Dus we gaan kaasfondue'en. Ik ben er niet zo kapot van, van dat brood dippen in kaas. We sluiten af met sterke drank om de kaas weer wat af te breken. En slapen dan fantastisch na zo'n spannende dag, waarin alles toch weer goed is gekomen.

Maandag 22 september Grächen (CH) - Zermatt (I)

Tot het laatste moment twijfelen we. Gaan we de Europaweg nemen, met een overnachting in de Europahütte alvorens we in Zermatt zullen arriveren? Of gaan we de laatste etappe van de Tour skippen? Qua knie van mij zijn we jammergenoeg genoodzaakt tot het laatste. We dalen af naar St Niklaus, hebben we toch nog een klein stukje gelopen vandaag. Daar nemen we de trein naar Zermatt. Op het terras van Italiaans restaurant Milano nemen we een Prosecco/Campari, als afsluiting van de Tour de Monte Rosa. Maar helemaal voldaan voelt het niet. Er is weinig terecht gekomen van de planning die we voor aanvang voor ogen hadden. We moesten extra rustdagen nemen door het weer en door blessures. En hebben hierdoor 2 van de 8 etappes gemist. Eigenlijk willen we het nog een keer overdoen. Inclusief een beklimming van de Breithorn op het eind. Maar dan met minder zware rugzakken.
We blijven deze laatste dag in Zermatt. De volgende dag nemen we de trein naar de omgeving van Interlaken, waar we nog een halve week blijven, alvorens we weer terug naar huis gaan.

Bronnen:
Boek: Tour Monte Rosa Matterhorn (+ bijbehorende kaart): R. Nanzer, Rottenverlag (Duits)
Boek: The Tour of Monte Rosa (Cicerone Guide): H. Sharp (Engels)

Overnachtingsplaatsen:
Zermatt: Hotel Alpenroyal ***
Schwarzsee: Hotel Schwarzsee
Breuil Cervinia: Rifugio Teodulo
Résy: Rifugio Ferraro
Col 'd Olen: Rifugio Guglielmina
Alagna Valsesia: Hotel Cristallo ****
Macugnana: Hotel Cima Jazzi ***
Saas Almagell: Hotel Portjengrat ***
Grächen: Hotel Zum See ***

Paps er niet afgereden met mountainbiken

2008-08-09T12:05:00.000-07:00