Vooruit, maar weer eens een reisblog. Dit keer het eerste verslag van een vakantie met zijn drieën! We zouden oorspronkelijk eigenlijk naar Turkije gaan, maar door ooronsteking kon dat niet doorgaan. Gelukkig het meeste kunnen annuleren en dus dan maar een paar dagen later met de auto weg.....
De avond en de ochtend voor vertrek nog snel even op internet gekeken naar bestemmingen. Ook wat mailtjes gestuurd naar leuke agriturismo's in Italië. Doordat het hoogseizoen was, zaten echter veel accommodaties al vol. Toch nog wat adressen opgeschreven in het notitieboekje en 's middags tegen 14 uur zijn we gaan rijden. Nimuë zat voor het eerst in haar grote kinderstoel en die vond het erg leuk om nu alles te kunnen bekijken (in plaats van achterstevoren in de Maxi Cosi naar het plafond te staren....).
De heenreis ging erg voorspoedig en we zagen tegen 20/21 uur in Zuid Duitsland (waar we ook wat adresjes hadden) dat we ook konden doorrijden en we dan tegen 23.30 uur bij een adresje in Ticino waren. Dat klonk wel verleidelijk, dus het hotel opgebeld om te vragen of ze nog steeds plaats hadden en of het een probleem was als we pas laat aankwamen. Dat was geen probleem en uiteindelijk waren we tegen 0.30 uur ter plaatse. We zijn via de Sint Gotthardtunnel gereden, waar we dus 's nachts doorheen kwamen. Dat was achteraf wel handig, want we konden meteen doorrijden.
Ticino
We zaten in de Fattoria L'Amorosa vlakbij Bellinzona, tussen de twee grote meren (Lago Maggiore en Lago Como) in. In tegenstelling tot het slechte weer in Nederland, hadden wij de volgende ochtend gelijk 30 graden. Het hotel is gelegen middenin de wijngaarden. De eerste dag zijn we naar het Lago Maggiore gereden naar de plaats Ancona. Ik vond het zelf een lelijke plaats, maar we zaten te eten bij een goed restaurant en hebben nog een stukje om het meer gewandeld met kinderwagen. 's Avonds gegeten bij het hotel. Het eten was niet bijzonder goed, maar de locatie is prachtig. Verder waren de wijnen wel lekker. De volgende dag was het erg slecht weer. We zijn daarom bij het Lago Como geweest. Dat was echt prachtig! Heerlijk gegeten aan de oevers van met meer onder een parasol precies in de tijd dat het droog was. Verder teruggereden via het meer van Lugano.
Ondertussen hebben we een collega in Nederland gebeld om eens rond te kijken naar andere accommodatie (we hadden geboekt voor 3 nachten en zouden de volgende nacht weer vertrekken), aangezien de gratis Wifi het niet deed. Die kwam aan met het Gardameer of de kust. Allebeide op 3 uur rijden, maar beide met goed weer. En in het merengebied zou het slecht weer worden de komende dagen. Dus...op naar het volgende!
Achteraf vonden we het hotel niet zo geweldig. Er waren helemaal geen babyfaciliteiten (geen kinderstoelje ofzo) en doordat je middenin het wijngebied zit en er grind ligt om het hotel, kon dochter helemaal nergens even kruipen behalve op de kamer zelf. Het was wel makkelijk om bij het hotel te kunnen eten, het eten zag er ook luxe uit, maar was eigenlijk niet zo heel goed (we hebben beter gegeten).
Bloemenrivièra en beklimming Gran Paradiso
Collega Erik had een hotel uitgezocht aan de Bloemenrivièra. Het hotel zag er leuk uit, het stadje zag er leuk uit en het had veel faciliteiten, dus wij die kant op! Al met al was het iets langer rijden dan verwacht, we hadden wat oponthoud bij Milaan en de kustweg tussen Genua en Nice schoot ook niet echt op. Maar we reden in een prachtige omgeving en het weer begon steeds beter te worden. Onderweg zijn we eerst wezen lunchen in Finale Ligure. Een leuk toeristisch plaatsje. Daarna verder gereden naar Loano naar de accommodatie Loano 2 Village. We hadden geboekt voor 6 nachten.
Het was iets heel anders als waar we vandaan kwamen. Juist wat grootschalig opgezet met een groot zwembad, animatie, disco-avonden en (helaas) een armbandje wat je om moest doen. We waren even huiverig, maar het appartement (2 kamer appartement) was prima met een groot balkon. De keuken was ook goed. Er waren veel mensen met baby's en kleine kinderen, dus het is fijn dat je niet de enige bent met af en toe een huilende baby ;) We zijn 's avonds naar het stadje Loano gelopen, wat ook een leuk stadje is met veel restaurants, ijssalons en bars. We hebben hier gegeten bij een leuke pizzeria. Er zijn in het stadje zelf niet veel Nederlandse toeristen (in de hele regio sowieso niet veel), maar het complex zelf staat wel in folders van o.a. De Jong Intra, dus daar zijn wel veel Nederlandse gezinnen. Er is een bus van het complex naar het stadje/strand (het is 1,2 kilometer), maar daar hebben wij geen gebruik van gemaakt. Ook van de animatie en disco heb je geen 'last' als je hier niet in bent geïnteresseerd. Het enige wat we in 6 dagen hebben gezien is iemand die een soort van wateraerobics in het zwembad geeft.
De volgende dag is Martijn met de auto naar de Ligurische Alpen geweest om wat in te lopen voor zijn bergtocht met Edward Bekker later deze week. De rit naar de Ligurische Alpen duurde alleen wat langer dan gepland doordat Martijn zijn portemonnee was vergeten en hierdoor niet over de veel snellere tolweg kon rijden. Ik ben 's middags Loano ingeweest en heb bij wat specialiteitenzaken pasta en pastasaus en lokale wijn gekocht. Dit hebben we 's avonds op het balkon opgegeten. Ook ben ik met Nimuë in de zee geweest, maar dat was nog geen groot succes.
De dag erop hebben we een stukje langs de kust gereden. Het was een prachtige dag en het was ook erg druk langs de kust. We wilden in het plaatsje Alessio wat gaan eten, maar konden geen parkeerplek vinden en zijn daarom maar doorgereden naar Andora. Daar hebben we wat gegeten en langs de boulevard gewandeld. Nimuë vond het ook allemaal heel erg gezellig. Thuis nog even het zwembad in, met Nimuë, en toen ze eenmaal door het koude water heen was vond zij het ook erg leuk om met papa en mama te zwemmen :)
De dag erop zijn we 'thuisgebleven'. Weer gezellig aan het strand geluncht, daarna ben ik Loano nog even ingeweest om te winkelen. Loano heeft niet heel veel kledingwinkels, maar ik ben toch geslaagd bij Stefanel en Sisley. 's Avonds hebben we Martijn's tas ingepakt en alvast een taxi + accommodatie gezocht voor de komende dagen. Er was alleen Wifi bij de receptie, dus dat was wel een beetje onhandig dat het niet in het appartement zelf was. Toen ik een taxi had geregeld en de accommodatie had gebeld, zijn we nog snel ergens wat gaan eten.
De volgende ochtend vroeg is Martijn met de auto richting Cogne vertrokken. Martijn had ook al een groot deel van mijn spullen meegenomen, zodat ik alleen nog maar 1 koffer, de kinderwagen, speelgoed en het bedje + matras had. Dat was overigens nog genoeg voor 1 persoon ;)
Martijn heeft zijn auto in Cogne geparkeerd, zijn rugzak gepakt en is naar de Rifugio Vittorio Sella gelopen. Dit om alvast wat te acclimatiseren.
Zelf heb ik die dag vooral gerelaxed. Ik ben 's middags naar het strand gelopen om daar te lunchen en heb weer een poging gedaan om Nimuë in de zee te krijgen :) Verder eindelijk veel boekjes bijgelezen, veel met Nimuë gespeeld en 's avonds mijn Quest puzzelboekje geprobeerd op te lossen.
Martijn had overnacht in de hut en is de volgende dag via de Colle della Rossa weer teruggelopen naar Cogne. Daar is hij met de auto in de richting van Pont gereden en heeft hij daar in een hotel overnacht. De dag erop is Martijn doorgereden richting Pont, heeft hij zijn auto daar geparkeerd en is hij naar de Rifugio Chabod gelopen, het startpunt voor zijn beklimming van de Gran Paradiso met Edward Bekker. Martijn was al heel snel ter plaatse, dus heeft de rest van de dag een beetje bij de hut gewacht. Edward kwam later die dag ook aan. Samen hebben ze gegeten.
De volgende ochtend vroeg zijn ze vertrokken voor de beklimming van de Gran Paradiso. Het hele stuk verliep voorspoedig. Het laatste stukje van de Gran Paradiso bestaat uit een rotspassage. Het was daar ondertussen al erg druk met veel mensen die op stijgijzers op dat stukje rots staan te klungelen, vandaar dat Martijn heeft besloten die laatste paar meter maar te laten voor wat ze zijn. De terugweg ging weer hard naar beneden. Beneden zijn Edward en Martijn nog wezen zwemmen in een beekje :) Vervolgens is Martijn richting Sinio gereden.
Piemonte
Ondertussen was ik met een overenthousiaste taxichauffeur al een dag eerder van Loano naar Sinio gereden, waar ik de volgende accommodatie had. De taxichauffeur had er zin in, want hij had tig verschillende routes uitgeprint en vroeg bij ieder tankstation of kikje wat Nimuë gaf of ik even wilde stoppen :) Hij had nog net geen picknickmand mee. Na ongeveer 2 uur rijden waren we in Sinio bij Hotel Castello di Sinio. Een echt prachtige locatie met een hartelijke ontvangst door de eigenaresse Denise en de receptioniste Malika.
Ik kreeg gelijk een glaasje prosecco en vooral Malika was helemaal gek met Nimuë, dus die vermaakte zich ook goed. 's Middags zijn we wezen lunchen bij de - erg goede! - pizzeria in het dorp. Van Malika had ik ondertussen een boekwerkje gekregen met allemaal restaurants, wijnboerderijen, etc. 's Avonds ben ik nog even wezen zwemmen (Nimuë heeft toegekeken vanuit de buggy) en later heb ik gegeten in het restaurant van het hotel. Erg lekker!
De volgende dag ben ik met een taxi naar Alba gegaan. 's Ochtends tijdens Nimuë haar slaapje nog weer even wezen zwemmen. In Alba heb ik weer geluncht en ben ik wezen winkelen. Alleen wat kleertjes voor Nimuë gekocht omdat ik geen schone rompertjes meer had. Tegen 18 uur kwam ik weer in Sinio en dat was ongeveer gelijk met Martijn, die toevallig aanbelde toen ik net bij de receptie stond. 's Avonds hebben we weer samen gegeten in het hotel.
De dag erop hebben we wat rondgereden door Piemonte en dan met name rondom Barolo. Eerst een heerlijke lunch gehad in Serralunga 'd Alba en daarna doorgereden naar Barolo zelf. Hier hebben we wijn geproefd bij Borgogno en zijn we nog naar het wijnmuseum en het kurkentrekkermuseum :) gelopen. Daarna nog even naar de Enoteca en toen weer richting Sinio. Ook de Wifi in Sinio was een beetje schokkerig en deed het het beste eigenlijk bij de receptie (niet in het restaurant of bij het zwembad en alleen soms op de kamer), dus dat was weer niet handig voor het zoeken van een volgend hotel. We hadden bedacht dat we al wel een stukje weer huiswaarts wilden rijden, zodat we niet samen met de rest van Nederland in de file zouden staan voor de tunnels. We zaten te denken aan het Zwarte Woud ofzo.
Elzas & Strassbourg
Op maandag uitgecheckt en toen richting Zuid Duitsland gereden. Onderweg vriendin Christel gebeld om te vragen of zij nog ideeën had. Christel kwam met een locatie in de Elzas, vlakbij Strassbourg en dus zijn we die kant op gereden. Via de Simplonpas omdat er zelf op maandagmiddag een wachttijd was voor de Sint Gotthardtunnel van 2,5 uur. Daarna in de autotrein van Goppenstein naar Kandersteg. Nimuë vond het even eng toen we begonnen te rijden, maar toen we licht aandeden in de auto vond Nimuë het ook weer gezellig. We waren tegen 10/11 uur vertrokken en waren om ongeveer 20.30 uur ter plaatse in Obernai in Hotel A La Cour 'd Elsace.
We kregen een mooie kamer en we konden gelukkig nog net eten in het restaurant van het hotel. Voor Nimuë hadden we onderweg in Zwitserland nog wat babyvoeding gekocht en dat werd voor haar opgewarmd. Zelf aten we stevige kost: Sauerkraut! En in Martijn's geval met vis en in mijn geval met 5 (!) stukken vlees.
We zijn de dag erop naar Strassbourg gereden en hebben daar rondgewandeld en de stad bekeken. Verder nog een dagje naar het Zwarte Woud gereden en daar nog een korte wandeling gemaakt. Tenslotte hadden we nog een dagje kinderopvang en zijn wezen mountainbiken op de Mont St Odile. 's Avonds steeds wezen zwemmen en omdat het water hier lekker warm was (29-30 graden) was ook Nimuë erg enthousiast!
Na 4 dagen hadden we er weer genoeg van (vooral van het eten: veel en vet) en zijn we richting huis gereden. Dat zou een uurtje of 5/6 moeten duren, maar door file op file op file werd dat veel langer (bijna 9 uur in totaal). Dat was wel erg vervelend. Gelukkig waren we het al snel weer vergeten toen we arriveerden. Al met al een prima vakantie!
Posts tonen met het label zwitserland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwitserland. Alle posts tonen
maandag 22 augustus 2011
dinsdag 1 september 2009
Weekend Zwitserland en Italië featuring Breithorn en Pollux
We hadden begin augustus het plan opgevat om voor een weekend naar Zwitserland te gaan. Mensen reageren daar wat raar op, helemaal naar Zwitserland voor een weekend weg? Maar het is goed te doen. Gewoon op donderdagavond (22 uur) met de City Nightline heen, zodat je vrijdagochtend om 10 uur in Zuid-Zwitserland bent (Wallis, Zermatt) op op maandagavond weer terug, zodat je dinsdagochtend weer in Nederland bent. In Zwitserland wilden we een paar mooie gletsjertochten maken en het liefst nog een paar 4000'ers op en dan moe weer aan het werk op dinsdagochtend. Is natuurlijk dom en vanuit een beginner gedacht, want: we hadden eigenlijk (te) weinig tijd voor acclimatisatie...
Omdat we zelf nog niet ontzettend ervaren zijn, hadden we de Nederlandse berggids Edward Bekker van te voren benaderd. Edward plaatste terecht zijn vraagtekens bij het plan om gelijk op de eerste dag richting grote hoogte te gaan. Daarom hebben we in samenspraak een alternatief programma opgesteld.
Dat programma zag er als volgt uit:
Donderdag 27/08: Vertrek met de City Nightline naar Zermatt
Vrijdag 28/08: Met kabelbaan omhoog vanuit Zermatt naar Hotel Schwarzsee. Vanaf Hotel Schwarzsee wandeltocht naar de Hörnlihutte (3200m) voor acclimatisatie en terug. Overnachting in Hotel Schwarzsee (2500m)
Zaterdag 29/08: Ontmoeting Edward Bekker, met kabelbaan omhoog naar Klein Matterhorn (3800m). Vervolgens beklimming Breithorn (4165m) en overnachting in Rifugio Val 'd Ayas (Italië)
Zondag 30/08: Beklimming Castor. Overnachting Rifugio Val 'd Ayas
Maandag 31/08: Beklimming Pollux. Daarna terug naar Klein Matterhorn en met kabelbaan of lopend terug naar Zermatt. Om 18 uur vanuit Zermatt vertrek met de City Nightline richting Basel / Arnhem / Groningen.
Met dit programma hadden we nog wel kans op hoogteziekte, maar proberen we toch het maximale uit onze 4 dagen Suisse te halen. Kortom: we (Herman, Martijn en ik) hadden er zin in, de weersvoorspellingen waren goed, we hadden een goed humeur, dus we waren er helemaal klaar voor!
De heenweg per trein verliep prima. Door een foutje / speciale aanbieding hadden Martijn en ik een eersteklas 2persoons slaapcoupé. Dit was echt geweldig. We kregen een glaasje prosecco bij aankomst (goed als slaapmutsje), hadden aparte zitjes, veel bergruimte, eigen douche en toilet en daarnaast nog een stapelbed. Helemaal top dus. Herman had in zijn eentje een 2e klas slaapcoupé, wat natuurlijk ook helemaal prima was. We hebben met zijn drieën nog wat prosecco gedronken in onze coupé en toen zijn we maar gaan slapen. Om 6 uur werden we gewekt met een ontbijt en we hadden het ontbijt amper op toen we al in Basel waren. Nog 2 keer overstappen en toen waren we om 10.15 uur in Zermatt. Een hele relaxte manier van reizen!
Zoals de voorspellingen al aangaven, was het weer geweldig. Een behoorlijk blauwe hemel met her en der wat wolkjes en een hoge temperatuur. We namen eerst maar een kop koffie op het terras van Hotel Derby, nog een zonnebril kopen (die van Martijn was stukgegaan) en een fleecetrui kopen (ik had die van mij op het werk laten liggen) en toen waren we klaar. Het is ongeveer een kleine kilometer lopen naar de kabelbaan die naar Schwarzsee gaat. We kochten daar de dure kaartjes (echt vreselijk duur: kabelbanen in Zwitserland) en gingen omhoog. We hebben onze spullen in de kamer van Hotel Schwarzsee achtergelaten en hebben toen nog een lunch gehad op het terras. Daarna begonnen we aan de wandeling naar de Hörnlihutte.
Naar de voet van de Matterhorn
De wandeling naar de Hörnlihutte is populair. De bewegwijzering is dik in orde, maar eigenlijk kun je ook niet verkeerd lopen. Bij iedere splitsing zijn bordjes, dus je moet wel echt niet opletten wil je verkeerd lopen. De weg is goed te doen, ook voor minder ervaren mensen. Als je last van hoogtevrees hebt, dan is het misschien nog wel spannend, omdat de route op punten voorzien is van stalen bruggen (en je kunt dus goed naar beneden kijken...). De route gaat alleen maar omhoog, met name het laatste stuk is nog wel steil. Over de heenweg doen we ongeveer 2 1/2 uur. Bij de Hörnlihutte drinken we een cola en zijn we toch wel enigszins jaloers op de mensen die de beklimming van de Matterhorn vanaf hier starten. Dat is gaaf, maar zo ver zijn wij nog lang niet. Zelf heb ik een klein beetje hoofdpijn van de hoogte en Herman is ietwat duizelig. Martijn heeft nergens last van. We lopen in een kleine 2 uur terug naar beneden, waar we nog tijd hebben om nog even in het zonnetje op het terras te zitten en te douchen, voordat we worden verwacht voor het diner.
Het diner is voor Zwitserse begrippen niet eens slecht, al zit er wel rösti bij. De gastvrouw is erg enthousiast en vertelt mij in rap Zwitsers dat Edward voor ons heeft gebeld (het was even doorvragen voordat we haar begrepen). We spreken de volgende ochtend om 9 uur met Edward bij Füri af. Het avondeten (3-gangen) wordt in een uur opgediend en dus zijn we tegen 20 uur klaar. We gaan daarom maar vroeg slapen. Bij mij wil dat nog niet echt lukken (hoge hartslag door de hoogte), maar nadat ik een slaappil neem gaat het wel.
De Matterhorn gezien vanaf Hotel Schwarzsee
Hotel Schwarzsee (2583m)
Schwarzsee in Zermatt
Onderweg naar de Hörnihutte aan de voet van de Matterhorn / Monte Cervino
Beklimming Breithorn
Om 8 uur staat het ontbijt voor ons klaar, om 9 uur zitten we in de kabelbaan onderweg naar Füri, waar we Edward Bekker ontmoeten. Edward wil graag nog even onze rugzakken inspecteren en filtert voor ons alle overbodige spullen eruit. We dachten al dat we light hadden gepakt, maar blijkbaar toch nog weer teveel. Heel handig, want hij kan deze spullen achterlaten in Füri. Scheelt toch behoorlijk. We herverdelen onze spullen, vullen aan met de spullen die we van hem huren (stijgijzers, helmen, klimgordels), drinken nog een kop koffie en vertrekken dan met de kabelbaan naar Klein Matterhorn, om vanaf daar richting de Breithorn te gaan.
Martijn en ik voelen ons prima, Herman voelt zich op de hoogte toch nog wat duizelig. Omdat Herman op de eerste dag niets wil forceren, neemt hij het verstandige besluit om aan de voet van de Breithorn op ons te wachten. Edward, Martijn en ik gaan dan omhoog de Breithorn op. Dit ging eigenlijk echt helemaal prima. We halen een paar keer andere groepen in, we hebben een erg lekker tempo en we zijn op de top voordat we er erg in hebben. Goed begin! We gaan via de andere kant terug. Dat vind ik eigenlijk nog wel wat eng, omdat we over een erg smalle richel (ong. 20-30 cm breed) lopen met een afgrond aan beide kant en ik nog niet helemaal vertrouwd ben met mijn stijgijzers (te weinig ervaring). Ik vind het gewoon eng om op 45 graden steil ijs te stappen, heb de neiging om achterover te leunen in plaats van voorover en vertrouw gewoon nog niet genoeg dat als ik mijn voeten neerzet, dat ik ook echt blijf staan. Ik moet echter wel naar beneden (ik kan immers niet terug) en dat gaat verder ook prima, al heb ik een versnelde ademhaling / hartslag ;)
Beneden aangekomen bij Herman blijkt dat hij zich nog steeds enigszins duizelig voelt. Edward besluit daarom tot een plan B. Doordat het nog een eindje lopen (en ook klimmen) is naar Rifugio Val 'd Ayas, bellen we Rifugio Guide del Cervino bij Testa Grigia of we daar kunnen overnachten. Dat kan, en dus gaan we onderweg de andere kant. Het nadeel van deze actie is, dat we een heel eind van de Castor afzitten, die de volgende dag op het programma stond. Daarnaast is het verder lopen naar Rifugio Guide Val 'd Ayas. Het voordeel is, dat het redelijk dichtbij Klein Matterhorn is, waardoor we de volgende dag nog steeds een escape hebben als het echt niet gaat qua hoogteziekte.
Rifugio Guide del Cervino is een erg leuke hut, en het terras zit 's middags nog helemaal vol met skiërs. Na de lunch zijn deze allemaal weer weg, en langzaam aan druppelen er meer klimmers binnen. We genieten van een lekkere lunch met een goed glas bier op het zonnige terras, met uitzicht over de skipistes en Italië. Na de lunch blijf ik lekker in het zonnetje zitten en lees ik mijn ontzettend stomme boek (De Nieuwe fiets) uit. Geen aanrader dus en ik laat het boek dan ook achter in het hotel. Herman en Martijn liggen 's middag een siësta te houden. Om 19 uur worden we verwacht voor het avondeten en dat is nogal veel. Vooraf hebben we de keuze uit Pasta of Minestrone en het hoofdgerecht is eten wat de pot schaft. Zoals gebruikelijk in Italië is het erg lekker en meer dan genoeg. We gaan daarna alweer op tijd naar bed, want de volgende ochtend worden we om 5.30 uur (!) verwacht voor het ontbijt. Met zijn drieën hebben we een 4-persoonsslaapkamer, dus dat is wel prima. Weer heb ik slaapproblemen, dus gaat er weer een slaappil in.
De Breithorn, 4165m
Stijgijzers aan, klimgordel om, touwen vast en Go!
Beklimming Breithorn
Martijn en ik op de top van de Breithorn
Via de Pollux naar de Rifugio Val 'd Ayas
We vertrekken de volgende dag vroeg onderweg naar de Rifugio Val 'd Ayas. We moeten eerst weer klimmen, waarvan er nog best een steil stuk bij zit. Herman heeft toch nog wel behoorlijke last van de hoogte. Uiteindelijk besluiten Herman en Edward toch om door te gaan, maar op een lager tempo. We genieten onderweg (net als de dag ervoor) van de prachtige uitzichten, we zien onder meer de Mont Blanc en de Gran Paradiso liggen.
Onderweg komen we langs de Pollux. Edward vindt dat ik toch nog eerst aan mijn techniek moet werken, dus ik mag niet mee omhoog. Ik ban zeker niet blij, want ik wil natuurlijk wel gewoon graag omhoog, maar hij heeft wel uitgesproken wat ik de hele tocht naar de voet van de Pollux dacht, dus ergens ben ik ook wel weer blij met zijn beslissing. En hij heeft gewoon gelijk. Ik heb zelf ook mijn twijfels en ik zou liever de Castor beklimmen op de tweede dag dan de Pollux, omdat ik vooraf al mijn twijfels had aan de haalbaarheid van het beklimmen van de Pollux, aangezien hier een behoorlijk stuk rotsklimmen in zit. Herman heeft teveel last van de hoogte, dus Herman en ik blijven aan de voet achter. De zon schijnt heerlijk en we trekken alle laagjes kleding die we bij ons hebben over elkaar aan, gaan op onze rugzak zitten en dan is het goed te doen.
Edward en Martijn gaan omhoog de Pollux op. Ik kan ze een hele tijd volgen en zie dat het inderdaad op punten behoorlijk steil omhoog gaat. Helaas zaten er passages in die Martijn ook niet zag zitten, dus heeft hij de beslissing gemaakt om niet verder te gaan. Het was wel helemaal op het einde van het rots-gedeelte, hij was al zeker op 90%. Teleurgesteld komt hij ongeveer na een uur weer naar beneden. Jammer, maar toch goed geprobeerd en de Pollux loopt niet weg. Volgend jaar of het jaar erop toch maar weer, maar dan eerst nog goed oefenen qua techniek. Herman en ik hebben het ondertussen toch wel koud gekregen, dus wij zijn blij dat we weer kunnen lopen. Het is alleen maar dalen naar de Rifugio, nog ongeveer 45 minuten. We lopen langs een punt waar net een lawine is geweest, heftig om te zien deze sneeuwbrokken.
Bij de Rifugio Val 'd Ayas zitten we wederom nog weer even lekker in het zonnetje. Herman is helemaal kapot, wat op zich niet normaal is, want Martijn en ik hebben echt conditioneel 0 problemen gehad en we gingen erg langzaam. Een paar weekeinden geleden had ik nog moeite om hem bij te houden op de racefiets, dus we vermoeden dat hij een beginnend griepje onder de leden heeft en last van de hoogte heeft. Doordat we bij de Rifugio nog even lekker in het zonnetje zitten, knapt Herman ook weer voldoende op. We lunchen met een heerlijke bistecca met salade en bier (Herman cola). Daarna krijgen we helaas een 16-persoonsslaapzaal toegewezen, die helemaal is volgeboekt. We hebben liever een 2- of 4-persoonskamer, maar wie niet? :)
De wc is hier wel een drama. Het is zo'n sta-wc, maar dan zonder beugels, dus het is nog behoorlijk moeilijk om enigszins normaal te plassen als vrouw. Ik houd me vast aan de deurklink en hoop maar dat deze 70 kilo kan hebben, omdat ik anders .... (nou ja laat maar).
We houden weer een siësta, spelen nog Uno en 's avonds zitten we aan tafel met een groep gezellige Denen. Zij gaan de volgende dag proberen de Pollux te beklimmen, dit is hun tweede poging omdat zij het vorig jaar niet hebben gehaald. Het eten is weer prima en ik ben zo moe, dat ik al voordat iedereen naar bed gaat, ga slapen. Ondanks dat ik van te voren erg opkeek tegen het slapen in een slaapzaal, ben ik zo moe, dat ik pas wakker wordt van de wekker om 5.00 uur.
In de vroege morgen onderweg over de gletsjer naar de Pollux en Castor
Pollux poging
Lastige stukken op de Pollux
Rifugio Val 'd Ayas
Herman en Martijn in Rifugio Val d'Ayas
Lekker even relaxen bij de Rifugio: Herman, Edward Bekker en ik
De 16-persoonsslaapzaal....
Spannende wandeling terug naar Zermatt
Na het vroege ontbijt, gaan we onderweg naar Klein Matterhorn / Zermatt. Omdat Herman zich nog steeds niet echt goed voelt, kunnen we helaas geen Castor-poging meer doen. We lopen daarom in langzaam tempo terug naar Klein Matterhorn. Eerst klimmen we weer naar het punt vanwaar de beklimmingen naar Castor en Pollux starten, vervolgens dalen we en tenslotte klimmen we weer richting Klein Matterhorn.
Vlak voor Klein Matterhorn gaat het jammergenoeg even helemaal mis bij Herman. We schrikken ons rot. Hij is toch echt te diep gegaan en begint ontzettend te hijgen. Gelukkig kunnen we snel naar beneden met de kabelbaan, laten we het beneden voor de zekerheid allemaal controleren bij een arts en is het beneden gelukkig snel over.
Edward helpt ons fantastisch en we lunchen ter afsluiting bij een Italiaans restaurant in Zermatt. Daarna nemen wij afscheid van Edward, blijven wij nog lekker in het zonnetje zitten en vertrekken we om 18 uur met de trein in de richting van Basel. De terugweg verloopt prima, we krijgen wederom een welkomst-prosecco, borrelen nog wat na en gaan dan slapen. Martijn en ik hebben een douche in onze eersteklas coupé, dus om de beurt douchen we ons, want dat hebben we 3 dagen niet gedaan. Geweldig, wat een luxe in een trein.
Allemaal vallen we als een blok in slaap. Rond 11 uur zijn we weer in Groningen en om 12 uur zijn Martijn en ik weer aan het werk. Echt een geweldig weekend achter de rug, niet helemaal gelopen zoals gepland, maar uiteindelijk allemaal goedgekomen en weer een hele ervaring rijker. Volgend jaar willen Martijn en ik graag weer richting Zwitserland of de Elbrus beklimmen met Edward, dus we hopen dat we nog met hem meemogen ;)
Vet-haar cover up
Terug naar Klein Matterhorn
Op het terras van Italiaans restaurant Milano in Zermatt
Nog een drankje op het terras
Omdat we zelf nog niet ontzettend ervaren zijn, hadden we de Nederlandse berggids Edward Bekker van te voren benaderd. Edward plaatste terecht zijn vraagtekens bij het plan om gelijk op de eerste dag richting grote hoogte te gaan. Daarom hebben we in samenspraak een alternatief programma opgesteld.
Dat programma zag er als volgt uit:
Donderdag 27/08: Vertrek met de City Nightline naar Zermatt
Vrijdag 28/08: Met kabelbaan omhoog vanuit Zermatt naar Hotel Schwarzsee. Vanaf Hotel Schwarzsee wandeltocht naar de Hörnlihutte (3200m) voor acclimatisatie en terug. Overnachting in Hotel Schwarzsee (2500m)
Zaterdag 29/08: Ontmoeting Edward Bekker, met kabelbaan omhoog naar Klein Matterhorn (3800m). Vervolgens beklimming Breithorn (4165m) en overnachting in Rifugio Val 'd Ayas (Italië)
Zondag 30/08: Beklimming Castor. Overnachting Rifugio Val 'd Ayas
Maandag 31/08: Beklimming Pollux. Daarna terug naar Klein Matterhorn en met kabelbaan of lopend terug naar Zermatt. Om 18 uur vanuit Zermatt vertrek met de City Nightline richting Basel / Arnhem / Groningen.
Met dit programma hadden we nog wel kans op hoogteziekte, maar proberen we toch het maximale uit onze 4 dagen Suisse te halen. Kortom: we (Herman, Martijn en ik) hadden er zin in, de weersvoorspellingen waren goed, we hadden een goed humeur, dus we waren er helemaal klaar voor!
De heenweg per trein verliep prima. Door een foutje / speciale aanbieding hadden Martijn en ik een eersteklas 2persoons slaapcoupé. Dit was echt geweldig. We kregen een glaasje prosecco bij aankomst (goed als slaapmutsje), hadden aparte zitjes, veel bergruimte, eigen douche en toilet en daarnaast nog een stapelbed. Helemaal top dus. Herman had in zijn eentje een 2e klas slaapcoupé, wat natuurlijk ook helemaal prima was. We hebben met zijn drieën nog wat prosecco gedronken in onze coupé en toen zijn we maar gaan slapen. Om 6 uur werden we gewekt met een ontbijt en we hadden het ontbijt amper op toen we al in Basel waren. Nog 2 keer overstappen en toen waren we om 10.15 uur in Zermatt. Een hele relaxte manier van reizen!
Zoals de voorspellingen al aangaven, was het weer geweldig. Een behoorlijk blauwe hemel met her en der wat wolkjes en een hoge temperatuur. We namen eerst maar een kop koffie op het terras van Hotel Derby, nog een zonnebril kopen (die van Martijn was stukgegaan) en een fleecetrui kopen (ik had die van mij op het werk laten liggen) en toen waren we klaar. Het is ongeveer een kleine kilometer lopen naar de kabelbaan die naar Schwarzsee gaat. We kochten daar de dure kaartjes (echt vreselijk duur: kabelbanen in Zwitserland) en gingen omhoog. We hebben onze spullen in de kamer van Hotel Schwarzsee achtergelaten en hebben toen nog een lunch gehad op het terras. Daarna begonnen we aan de wandeling naar de Hörnlihutte.
Naar de voet van de Matterhorn
De wandeling naar de Hörnlihutte is populair. De bewegwijzering is dik in orde, maar eigenlijk kun je ook niet verkeerd lopen. Bij iedere splitsing zijn bordjes, dus je moet wel echt niet opletten wil je verkeerd lopen. De weg is goed te doen, ook voor minder ervaren mensen. Als je last van hoogtevrees hebt, dan is het misschien nog wel spannend, omdat de route op punten voorzien is van stalen bruggen (en je kunt dus goed naar beneden kijken...). De route gaat alleen maar omhoog, met name het laatste stuk is nog wel steil. Over de heenweg doen we ongeveer 2 1/2 uur. Bij de Hörnlihutte drinken we een cola en zijn we toch wel enigszins jaloers op de mensen die de beklimming van de Matterhorn vanaf hier starten. Dat is gaaf, maar zo ver zijn wij nog lang niet. Zelf heb ik een klein beetje hoofdpijn van de hoogte en Herman is ietwat duizelig. Martijn heeft nergens last van. We lopen in een kleine 2 uur terug naar beneden, waar we nog tijd hebben om nog even in het zonnetje op het terras te zitten en te douchen, voordat we worden verwacht voor het diner.
Het diner is voor Zwitserse begrippen niet eens slecht, al zit er wel rösti bij. De gastvrouw is erg enthousiast en vertelt mij in rap Zwitsers dat Edward voor ons heeft gebeld (het was even doorvragen voordat we haar begrepen). We spreken de volgende ochtend om 9 uur met Edward bij Füri af. Het avondeten (3-gangen) wordt in een uur opgediend en dus zijn we tegen 20 uur klaar. We gaan daarom maar vroeg slapen. Bij mij wil dat nog niet echt lukken (hoge hartslag door de hoogte), maar nadat ik een slaappil neem gaat het wel.
De Matterhorn gezien vanaf Hotel Schwarzsee
Hotel Schwarzsee (2583m)
Schwarzsee in Zermatt
Onderweg naar de Hörnihutte aan de voet van de Matterhorn / Monte Cervino
Beklimming Breithorn
Om 8 uur staat het ontbijt voor ons klaar, om 9 uur zitten we in de kabelbaan onderweg naar Füri, waar we Edward Bekker ontmoeten. Edward wil graag nog even onze rugzakken inspecteren en filtert voor ons alle overbodige spullen eruit. We dachten al dat we light hadden gepakt, maar blijkbaar toch nog weer teveel. Heel handig, want hij kan deze spullen achterlaten in Füri. Scheelt toch behoorlijk. We herverdelen onze spullen, vullen aan met de spullen die we van hem huren (stijgijzers, helmen, klimgordels), drinken nog een kop koffie en vertrekken dan met de kabelbaan naar Klein Matterhorn, om vanaf daar richting de Breithorn te gaan.
Martijn en ik voelen ons prima, Herman voelt zich op de hoogte toch nog wat duizelig. Omdat Herman op de eerste dag niets wil forceren, neemt hij het verstandige besluit om aan de voet van de Breithorn op ons te wachten. Edward, Martijn en ik gaan dan omhoog de Breithorn op. Dit ging eigenlijk echt helemaal prima. We halen een paar keer andere groepen in, we hebben een erg lekker tempo en we zijn op de top voordat we er erg in hebben. Goed begin! We gaan via de andere kant terug. Dat vind ik eigenlijk nog wel wat eng, omdat we over een erg smalle richel (ong. 20-30 cm breed) lopen met een afgrond aan beide kant en ik nog niet helemaal vertrouwd ben met mijn stijgijzers (te weinig ervaring). Ik vind het gewoon eng om op 45 graden steil ijs te stappen, heb de neiging om achterover te leunen in plaats van voorover en vertrouw gewoon nog niet genoeg dat als ik mijn voeten neerzet, dat ik ook echt blijf staan. Ik moet echter wel naar beneden (ik kan immers niet terug) en dat gaat verder ook prima, al heb ik een versnelde ademhaling / hartslag ;)
Beneden aangekomen bij Herman blijkt dat hij zich nog steeds enigszins duizelig voelt. Edward besluit daarom tot een plan B. Doordat het nog een eindje lopen (en ook klimmen) is naar Rifugio Val 'd Ayas, bellen we Rifugio Guide del Cervino bij Testa Grigia of we daar kunnen overnachten. Dat kan, en dus gaan we onderweg de andere kant. Het nadeel van deze actie is, dat we een heel eind van de Castor afzitten, die de volgende dag op het programma stond. Daarnaast is het verder lopen naar Rifugio Guide Val 'd Ayas. Het voordeel is, dat het redelijk dichtbij Klein Matterhorn is, waardoor we de volgende dag nog steeds een escape hebben als het echt niet gaat qua hoogteziekte.
Rifugio Guide del Cervino is een erg leuke hut, en het terras zit 's middags nog helemaal vol met skiërs. Na de lunch zijn deze allemaal weer weg, en langzaam aan druppelen er meer klimmers binnen. We genieten van een lekkere lunch met een goed glas bier op het zonnige terras, met uitzicht over de skipistes en Italië. Na de lunch blijf ik lekker in het zonnetje zitten en lees ik mijn ontzettend stomme boek (De Nieuwe fiets) uit. Geen aanrader dus en ik laat het boek dan ook achter in het hotel. Herman en Martijn liggen 's middag een siësta te houden. Om 19 uur worden we verwacht voor het avondeten en dat is nogal veel. Vooraf hebben we de keuze uit Pasta of Minestrone en het hoofdgerecht is eten wat de pot schaft. Zoals gebruikelijk in Italië is het erg lekker en meer dan genoeg. We gaan daarna alweer op tijd naar bed, want de volgende ochtend worden we om 5.30 uur (!) verwacht voor het ontbijt. Met zijn drieën hebben we een 4-persoonsslaapkamer, dus dat is wel prima. Weer heb ik slaapproblemen, dus gaat er weer een slaappil in.
De Breithorn, 4165m
Stijgijzers aan, klimgordel om, touwen vast en Go!
Beklimming Breithorn
Martijn en ik op de top van de Breithorn
Via de Pollux naar de Rifugio Val 'd Ayas
We vertrekken de volgende dag vroeg onderweg naar de Rifugio Val 'd Ayas. We moeten eerst weer klimmen, waarvan er nog best een steil stuk bij zit. Herman heeft toch nog wel behoorlijke last van de hoogte. Uiteindelijk besluiten Herman en Edward toch om door te gaan, maar op een lager tempo. We genieten onderweg (net als de dag ervoor) van de prachtige uitzichten, we zien onder meer de Mont Blanc en de Gran Paradiso liggen.
Onderweg komen we langs de Pollux. Edward vindt dat ik toch nog eerst aan mijn techniek moet werken, dus ik mag niet mee omhoog. Ik ban zeker niet blij, want ik wil natuurlijk wel gewoon graag omhoog, maar hij heeft wel uitgesproken wat ik de hele tocht naar de voet van de Pollux dacht, dus ergens ben ik ook wel weer blij met zijn beslissing. En hij heeft gewoon gelijk. Ik heb zelf ook mijn twijfels en ik zou liever de Castor beklimmen op de tweede dag dan de Pollux, omdat ik vooraf al mijn twijfels had aan de haalbaarheid van het beklimmen van de Pollux, aangezien hier een behoorlijk stuk rotsklimmen in zit. Herman heeft teveel last van de hoogte, dus Herman en ik blijven aan de voet achter. De zon schijnt heerlijk en we trekken alle laagjes kleding die we bij ons hebben over elkaar aan, gaan op onze rugzak zitten en dan is het goed te doen.
Edward en Martijn gaan omhoog de Pollux op. Ik kan ze een hele tijd volgen en zie dat het inderdaad op punten behoorlijk steil omhoog gaat. Helaas zaten er passages in die Martijn ook niet zag zitten, dus heeft hij de beslissing gemaakt om niet verder te gaan. Het was wel helemaal op het einde van het rots-gedeelte, hij was al zeker op 90%. Teleurgesteld komt hij ongeveer na een uur weer naar beneden. Jammer, maar toch goed geprobeerd en de Pollux loopt niet weg. Volgend jaar of het jaar erop toch maar weer, maar dan eerst nog goed oefenen qua techniek. Herman en ik hebben het ondertussen toch wel koud gekregen, dus wij zijn blij dat we weer kunnen lopen. Het is alleen maar dalen naar de Rifugio, nog ongeveer 45 minuten. We lopen langs een punt waar net een lawine is geweest, heftig om te zien deze sneeuwbrokken.
Bij de Rifugio Val 'd Ayas zitten we wederom nog weer even lekker in het zonnetje. Herman is helemaal kapot, wat op zich niet normaal is, want Martijn en ik hebben echt conditioneel 0 problemen gehad en we gingen erg langzaam. Een paar weekeinden geleden had ik nog moeite om hem bij te houden op de racefiets, dus we vermoeden dat hij een beginnend griepje onder de leden heeft en last van de hoogte heeft. Doordat we bij de Rifugio nog even lekker in het zonnetje zitten, knapt Herman ook weer voldoende op. We lunchen met een heerlijke bistecca met salade en bier (Herman cola). Daarna krijgen we helaas een 16-persoonsslaapzaal toegewezen, die helemaal is volgeboekt. We hebben liever een 2- of 4-persoonskamer, maar wie niet? :)
De wc is hier wel een drama. Het is zo'n sta-wc, maar dan zonder beugels, dus het is nog behoorlijk moeilijk om enigszins normaal te plassen als vrouw. Ik houd me vast aan de deurklink en hoop maar dat deze 70 kilo kan hebben, omdat ik anders .... (nou ja laat maar).
We houden weer een siësta, spelen nog Uno en 's avonds zitten we aan tafel met een groep gezellige Denen. Zij gaan de volgende dag proberen de Pollux te beklimmen, dit is hun tweede poging omdat zij het vorig jaar niet hebben gehaald. Het eten is weer prima en ik ben zo moe, dat ik al voordat iedereen naar bed gaat, ga slapen. Ondanks dat ik van te voren erg opkeek tegen het slapen in een slaapzaal, ben ik zo moe, dat ik pas wakker wordt van de wekker om 5.00 uur.
In de vroege morgen onderweg over de gletsjer naar de Pollux en Castor
Pollux poging
Lastige stukken op de Pollux
Rifugio Val 'd Ayas
Herman en Martijn in Rifugio Val d'Ayas
Lekker even relaxen bij de Rifugio: Herman, Edward Bekker en ik
De 16-persoonsslaapzaal....
Spannende wandeling terug naar Zermatt
Na het vroege ontbijt, gaan we onderweg naar Klein Matterhorn / Zermatt. Omdat Herman zich nog steeds niet echt goed voelt, kunnen we helaas geen Castor-poging meer doen. We lopen daarom in langzaam tempo terug naar Klein Matterhorn. Eerst klimmen we weer naar het punt vanwaar de beklimmingen naar Castor en Pollux starten, vervolgens dalen we en tenslotte klimmen we weer richting Klein Matterhorn.
Vlak voor Klein Matterhorn gaat het jammergenoeg even helemaal mis bij Herman. We schrikken ons rot. Hij is toch echt te diep gegaan en begint ontzettend te hijgen. Gelukkig kunnen we snel naar beneden met de kabelbaan, laten we het beneden voor de zekerheid allemaal controleren bij een arts en is het beneden gelukkig snel over.
Edward helpt ons fantastisch en we lunchen ter afsluiting bij een Italiaans restaurant in Zermatt. Daarna nemen wij afscheid van Edward, blijven wij nog lekker in het zonnetje zitten en vertrekken we om 18 uur met de trein in de richting van Basel. De terugweg verloopt prima, we krijgen wederom een welkomst-prosecco, borrelen nog wat na en gaan dan slapen. Martijn en ik hebben een douche in onze eersteklas coupé, dus om de beurt douchen we ons, want dat hebben we 3 dagen niet gedaan. Geweldig, wat een luxe in een trein.
Allemaal vallen we als een blok in slaap. Rond 11 uur zijn we weer in Groningen en om 12 uur zijn Martijn en ik weer aan het werk. Echt een geweldig weekend achter de rug, niet helemaal gelopen zoals gepland, maar uiteindelijk allemaal goedgekomen en weer een hele ervaring rijker. Volgend jaar willen Martijn en ik graag weer richting Zwitserland of de Elbrus beklimmen met Edward, dus we hopen dat we nog met hem meemogen ;)
Vet-haar cover up
Terug naar Klein Matterhorn
Op het terras van Italiaans restaurant Milano in Zermatt
Nog een drankje op het terras
zondag 5 oktober 2008
Tour de Monte Rosa 2008 - verslag
Woensdag 10 september Arnhem - Basel (CH) - Zermatt (CH)
Om 21.39 uur vertrekken we vanaf Arnhem met de City Nightline op weg naar Basel, met als eindbestemming Zermatt, waar we zullen starten met de Tour de Monte Rosa, een 8-10 daagse tour in Italië en Zwitserland.
Meer informatie over de tour:
Website Tour de Monte Rosa
Etappes Tour de Monte Rosa
We hebben een tweepersoons slaapcoupé. In de praktijk is dit erg krap! Wanneer de bedden zijn uitgeklapt, is de enige manier waarop wij in de coupé passen met al onze bagage om al op bed te gaan liggen. Vandaar dat we nog even in het restauratierijtuig gaan zitten, met een alcoholische versnapering en een boek. Tegen middernacht gaan we slapen. Ondanks de krappe bedjes en het lawaai (wisselen van spoor, stoppen) slaap ik toch nog best wel goed.
Zaterdag 13 september Schwarzsee (CH)
's Ochtends vroeg heb ik toch heel even geslapen. De onweer gaat nog steeds tekeer. We blijven in bed wachten tot het beter wordt. We kijken stiekem even, maar het blijkt dat de regen is veranderd in sneeuw. Af en toe schudden we van binnenuit de tent even, om het pak sneeuw dat op de tent ligt er vanaf te schudden. De onweer rommelt nog steeds. We pakken alvast onze spullen bij elkaar in het krappe tentje en zitten startklaar voor vertrek, te wachten totdat het weer beter wordt. Dat wordt het niet, dus op een gegeven moment vertrekken we maar. Het sneeuwt iets minder hard, desalniettemin is het zicht een meter of 15. We volgen de route van de dag ervoor. Nog steeds klimmen. Al na 2 (!) bochten zien we de kabelbaan. Naast de kabelbaan zien we Hotel Restaurant Schwarzsee...... Je kunt je enigszins voorstellen hoe erg we balen. Dit hotel stond niet op onze kaart. Als we dat hadden geweten.... We lopen naar binnen en vragen het hotel naar de weersverwachting. Het blijft de hele dag slecht weer met weinig zicht, waarschijnlijk wordt het pas de volgende ochtend beter. Dus we besluiten te blijven. Op het bordje staat dat de Gandegghütte nog 2 uur lopen is, onder normale omstandigheden. Plus het onweert nog steeds. Omlaag naar Zermatt is ook nog 2 uur, en dat willen we niet. Plus dalen in de sneeuw gaat lastig, want het is erg glad en ook steil! Groot pluspunt is de kabelbaan naast het hotel, waar we de gids - als het weer het toelaat - de volgende ochtend kunnen treffen voor de beklimming van de Breithorn en/of het oversteken van Theodulgletsjer. Een dagje extra in het hotel (2583m) om aan de hoogte te wennen kan daarom ook geen kwaad. Al blijft het balen dat je al op je eerste reisdag je extra ingecalculeerde dag verliest. De rest van de dag besteden we aan douchen, slapen, lezen en eten&drinken. Diner is om 19 uur met de overige hotelgasten, 6 Japanners en 2 Canadezen. De ober en de kok hebben het tempo erop, want een uur later hebben we al 3 gangen achter de kiezen. Daarna maar weer eens gebeld met het Alpinzenter (ze zullen onderhand ook wel gek van ons worden...) en afgesproken met hun dat we morgen met een privé-gids alleen de Theodulgletsjer gaan oversteken. En wederom vroeg naar bed.
Zondag 14 september Schwarzsee (CH) - Trockener Steg (CH) - Rifugio Teodulo (I)
Om 7 uur gaat de wekker. We ontbijten en gaan daarna met de eerste lift naar beneden, waar we de gids (Tomas) ontmoeten. Daarna weer omhoog met de lift, naar Trockener Steg, waar we de klimgordel en touwen vastmaken. Even later lopen we al op de gletsjer. In het begin lopen we langs een ski/kabelbaan en is het nog redelijk eenvoudig, al maakt de vers gevallen sneeuw het omhoog klimmen lastiger. Volgens Tomas zijn we geen goede hikers, want we gaan veel te snel. Je begrijpt het, Tomas maakt zo geen vrienden. Niet met ons in ieder geval. Dankjewel gids voor deze bemoedigende woorden! Na een paar foto's gemaakt te hebben, sjokken we verder achter Tomas aan. Op een gegeven moment wordt het steiler en zakken we steeds verder weg in de sneeuw. Door de ijle lucht krijgen we het toch wel heel erg moeilijk. Het blijkt dat we op een gletsjerspleet lopen, die we niet kunnen zien door de vele versgevallen sneeuw. Eerst val ik in de spleet, ik blijf hangen door de 'sneeuwbrug' van versgevallen sneeuw, maar mijn voeten bungelen. Ik probeer mijn stokken voor mij uit te strekken, zodat ik mezelf uit de sneeuw kan trekken, maar ook met mijn stokken prik ik door de verse sneeuw heen. Gelukkig zit ik vast aan de gids en Martijn met een touw, zodat zij mij beide los kunnen trekken. Even later zakt Martijn weg. En is het aan mij de beurt om hem los te trekken. We kunnen niet meer, door het hoge tempo en de ijle lucht, maar we moeten verder. Nog even en we zijn boven. Tomas zegt dat we in de verte de hut al kunnen zien, maar het enige wat we zien is wit. Pas als we recht voor de hut staan, zien we de hut, Rifugio Teodulo (3300m). We zijn in Italië! Het had een wandeling van 2 uur moeten worden, maar we zijn al na 1 uur en 15 minuten ter plaatse. Hoezo slechte hikers??! We drinken samen met Tomas een warme chocolademelk met een scheutje alcohol in de hut. We zijn de enigen. Omdat het weer zo slecht is, adviseren Tomas en de eigenaresse van de hut ons om pas de volgende ochtend aan de afdaling naar Italië te beginnen. Er ligt zoveel verse sneeuw dat we waarschijnlijk geen markering en zeker geen voetstappen kunnen volgen en het pad is nu onmogelijk te vinden. We wachten in de hut en besluiten dan maar te blijven. Omdat we de eersten zijn, hebben we de enige tweepersoonskamer, voorzien van een prachtig stapelbed. We wachten beneden en krijgen lunch. Je kunt merken dat dit net Italië is, want we krijgen een bord bomvol pasta. Al snel komt een paar uit België eraan, waar we verder de hele middag mee kletsen. Zij doen de Tour de Matterhorn, en komen uit Italië en gaan juist richting Zermatt. Ook hun is geadviseerd hier te blijven, gezien het slechte weer. Later komen er nog 2 Spanjaarden, die dezelfde tour doen als wij. Dat scheelt voor de volgende dag, want dan kunnen we hun voetstappen volgen. 's Avonds zitten we samen met de 2 Spanjaarden en de 2 Belgen te eten. Het is ontzettend gezellig. Er gaan 2 flessen wijn doorheen. De toiletten in de hut zijn weer een hele bijzondere ervaring. Een gat in de grond, met een beugel ernaast. En je staat op een rooster. Er zijn drie toiletten in totaal. Van de eerste die ik probeer, krijg ik de deur niet op slot. Ik probeer nummer twee. Ik ga op het rooster staan en .... zak er zowat doorheen. Snel vlucht ik naar nummer drie. Dat gaat naar omstandigheden goed. Even wennen. Wanneer ik toiletpapier wil pakken, trek ik het halve ding van de muur. Oeps. Wat dat betreft kan ik hier misschien het beste maar zo weinig mogelijk drinken. Tegen 20.30 uur zijn we uitgeput en gaan we naar bed. Ook slapen is hier geen plezierige ervaring. Ondanks onze tweepersoonskamer horen we alle geluiden van de andere kamers. Dus vooral snurken! Tegen 1 uur moet de eerste naar de wc. Daarna nog iemand. En nog iemand. Martijn fluistert naar mij. Eigenlijk moeten wij ook. Zucht.... Dus om 01.15 gaan wij ook naar beneden voor nog zo'n bijzondere ervaring.
Dinsdag 16 september Rifugio Ferraro Résy (I) - Rifugio Guglielmina Col 'd Olen (I)
Na een stevig ontbijt vertrekken we tegen 9.30 uur vanuit Résy. We moeten gelijk klimmen, naar de Colle di Bettaforca op 2672m. We beginnen langzaam, want we hebben nog een lange dag te gaan. De Spanjaarden hebben ons geleerd 'Start like an old man, to finish like a young man'. Er gaat een kabelbaan omhoog naar de colle, maar wij moeten de helling toch echt zelf doen. Een uur later zijn we boven. Op de colle rusten we even en daarna beginnen we aan de lange afdaling. Dat doet nogal veel pijn aan de spieren. We dalen helemaal af naar 1800m. Onderweg verheugen we ons op de aankomst in het dorpje Stafal, omdat hier volgens het boekje meerdere cafés en restaurants zitten. Ik zie mezelf al in het zonnetje zitten op een leuk terrasje met een wijntje en een bord verse pasta. HELAAS! Het blijkt dat ALLES, maar dan ook alles, dicht is in Stafal. Geen bar, geen restaurant, geen hotel, geen winkel, geen supermarkt, geen VVV-kantoor is open. We eten wat van onze koekjes die we uit Nederland hebben meegenomen op de stoep van een hotel en zijn een beetje chagarijnig. We beginnen nu aan de tweede klim van deze dag, de klim naar de Col d'Olen op zo'n 2800m. Oftewel, nog 1000 hoogtemeters te overbruggen. Het eerste stuk van de wandeling lopen we langs een rivier omhoog, een hele mooie route. Halverwege zouden we langs een aantal hutten komen, maar ook hier weer ziet alles er verlaten uit. Bij één van de hutten zijn ze bezig met verbouwingswerkzaamheden, maar we kunnen gelukkig nog wel wat te drinken krijgen. Het lijkt wel alsof alle plaatsen waar we langskomen zich aan het klaarmaken voor de winter zijn. We beginnen aan de laatste steile klim naar de Col d'Olen. Dit is op zijn zachts gezegd geen mooie route. Bulldozers en jeeps rijden hier af en aan om de skipistes te prepareren. We lopen dan ook over een skipiste omhoog. Daarnaast zijn we behoorlijk moe. Ongeveer halverwege de route omhoog raken we de bewegwijzering kwijt, waarschijnlijk doordat dit vaak op stenen staan en bulldozers alles aan de kant gooien. De zon is al achter de bergen als we boven aankomen. We schrikken, want er staat Passo dei Salati 2936m in plaats van Col d'Olen. We willen de Rifugio bellen die vlakbij de Col d'Olen moet zijn, want ver kunnen we nooit meer zijn, maar we weten ook niet welke kant we op moeten. We hebben alleen geen bereik. We lopen een stukje naar achteren en staan ineens oog in oog met een Ibex. We moeten hier boven oppassen voor bulldozers en grote gaten. We hebben ineens wel weer bereik en bellen. Gelukkig zijn we inderdaad niet al te ver weg. We lopen in de aangegeven richting en zien gelijk een bord met de weg naar het hotel. Hier zijn we al langs gelopen, maar we hadden het niet gezien. Even later zien we al iemand van de Rifugio, die al in onze richting is gelopen. Heel erg aardig! De Spanjaarden staan te juichen als we aankomen. Wat een ontvangst! We verontschuldigen ons bij het hotel dat wij zo laat zijn, maar het is geen enkel probleem. We moeten ons zelfs eerst wat opfrissen en kunnen zelfs kiezen wat we willen eten. Dit is de meest luxe hut tot dusver, ze hebben al diverse prijzen gewonnnen, eigenlijk is het bijna een hotel. We frissen ons snel op en eten een bord verse pasta, carpaccio en tiramisu. Dit alles met een lekker wijntje en een koffie en we gaan voor ons doen laat naar bed. Ik bega nog een blunder bij de wijn. Ik heb zelf het idee qua richting dat we in de Aosta vallei zitten. Dus ik vraag belangstellend in een poging om aardig te doen of dit een lokale Aosta wijn is. Echter, ik krijg een berisping van de ober: 'You must remember we are in Piemonte now!'. Het blijkt dat de Col 'd Olen de grens is tussen de Aosta vallei en Piemonte. Zo gek zat ik dus nog niet, want we zitten nog geen 100m hemelsbreed vanaf de Col. We zitten weer bij de Spanjaarden te eten en zitten gezellig met ze voor de houtkachel. In de verte zien we de lichten van Milaan, wat toch nog wel een 80km verder weg ligt. De ober draait heel hard jaren 20 muziek. Echt een geweldige sfeer hier.
Woensdag 17 september Rifugio Guglielmina Col 'd Olen (I) - Alagna Valsesia (I)
Vandaag staat de wandeling naar Alagna / Rifugio Pastore op het programma. Echter, Martijn staat niet helemaal 100% fit op. Die lange wandeling van gisteren doet de volgende dag toch wel wat pijn. We nemen afscheid van de Spanjaarden bij het ontbijt, we weten nog niet precies wat we vandaag gaan doen. Of naar Alagna, of misschien wel van Alagna door naar Rifugio Pastore. Het is sowieso onze bedoeling om de komende 3 etappes in 4 dagen te doen, maar hoe we dit precies gaan doen weten we nog niet. We zien het wel. Veel later dan gepland gaan we dan toch onderweg. Doordat Martijn amper kan lopen, schiet dit nog niet echt op en is het eigenlijk ook niet te doen. We trekken de aandacht van een man die aan het werk is op de piste. Hij wil Martijn een lift geven op zijn quad, maar ik kan dan niet mee. Ik vind dat Martijn mee moet, omdat ik echt binnen 20 minuten lopend op de plek ben waar hij ons naar toe wil brengen. Martijn weigert. Ik vind het nogal stom, maar we strompelen verder. Even later horen we een jeep. De man is teruggekomen met een jeep. Hij gaat naar beneden naar Alagna, dus we kunnen helemaal met hem meerijden naar beneden. Oei. We willen eigenlijk niet helemaal opgeven, maar dit is wel een 'offer you can't refuse'. We nemen het bod aan. We zijn na ongeveer een half uur ter plaatse. We zagen hoeveel wel nog moesten lopen, dat was vandaag ook niet gelukt. We logeren in Hotel Cristallo, een heel mooi hotel met zwembad en sauna. Alleen, we hebben geen zwemspullen bij ons. Ik loop het dorpje in om wat te kopen, maar ook hier weer een bekend verhaal, bijna alles is dicht. Gelukkig is er wel en multifunctioneel winkeltje waar ze ondergoed verkopen, dus dan kunnen we in ons ondergoed zwemmen. 's Avonds gaan we naar het enige restaurant in het dorp wat open is, want ook het hotelrestaurant is de hele maand september dicht. Het restaurant heet Dir und Don en is gevestigd naast een Vinoteca. Aangezien het restaurant nog gesloten is als wij aankomen, belanden we bij de buren. En daar is het gezellig! Lekkere wijntjes, en weer de combi Campari / Prosecco. Bij de drankjes serveert de eigenaar een soort pannekoek met spek, wat erg lekker is! Veel te lang blijven we hier plakken. Daarna gaan we nog eten bij Dir und Don. Het eten is erg lekker, maar zoals wel vaker in Italië zitten we voordat we het hoofdgerecht hebben ook al wel vol. Tegen 21.30 uur strompelen we terug naar het hotel en gaan we slapen.
Donderdag 18 september Alagna Valsesia (I)
Aangezien Martijn zijn benen nog niet beter zijn, en de volgende wandeling erg lang is zonder escapes, besluiten we hier een extra rustdag te nemen. Het blijkt dat de dokter vandaag spreekuur houdt in het dorp hoor ik van de apotheker (voor zover ik hem kan volgen in het Italiaans..) en de apotheker adviseert ons om even langs te gaan. Ik haal Martijn op van het hotel. De dokter denkt dat de spieren zijn ontstoken als gevolg van overbelasting. Omdat we aangeven toch graag verder te willen met de tour, krijgen we zware ontstekingsremmers en pijnstillers mee. Verder luidt het advies om vandaag vooral rust te nemen! Het wordt dus weer een dagje bij het zwembad hangen. Wij zijn de enige hotelgasten vandaag, dus druk is het niet bij het zwembad ;) Daarnaast krijgen we ijs van het hotel om de spieren te koelen. 's Avonds hetzelfde verhaal weer, eerst naar de Vinoteca en vervolgens pizza eten bij Dir und Don (drie gangen of meer bestellen werkt gewoon niet in Italië, je krijgt echt veel te veel, vandaar alleen pizza!). Bij Dir und Don zien we iets opmerkelijks, namelijk een politieagent die met een pul bier (gevuld!) wegrijdt in zijn politieauto..... 
Zaterdag 20 september Macugnana (I) - Saas Almagell (CH)
Om 21.39 uur vertrekken we vanaf Arnhem met de City Nightline op weg naar Basel, met als eindbestemming Zermatt, waar we zullen starten met de Tour de Monte Rosa, een 8-10 daagse tour in Italië en Zwitserland.
Meer informatie over de tour:
Website Tour de Monte Rosa
Etappes Tour de Monte Rosa
We hebben een tweepersoons slaapcoupé. In de praktijk is dit erg krap! Wanneer de bedden zijn uitgeklapt, is de enige manier waarop wij in de coupé passen met al onze bagage om al op bed te gaan liggen. Vandaar dat we nog even in het restauratierijtuig gaan zitten, met een alcoholische versnapering en een boek. Tegen middernacht gaan we slapen. Ondanks de krappe bedjes en het lawaai (wisselen van spoor, stoppen) slaap ik toch nog best wel goed.
Donderdag 11 september Basel (CH) - Zermatt (CH)
Om 6 uur worden we gewekt (dat hadden we afgesproken, anders waren we flink pissed geweest gezien het vroege tijdstip ;)) met een ontbijt. Onze bedjes worden opgeklapt en onze slaapcoupé verandert in een tweepersoons zitcoupé. We moeten ons nog haasten, want we hebben ons ontbijt amper op en we zijn al in Basel. Vervolgens reizen we verder naar Zermatt, waar we tegen de middag aankomen in hotel Alpenroyal. Tot onze verbazing schijnt de zon, dit in tegenstelling tot weerberichten die we thuis hadden opgezocht. We worden opgehaald met een gek elektrisch hotelbusje (Zermatt is autovrij). In het hotel hebben we tijd om even te gaan zwemmen, douchen en bijslapen. Daarna gaan we naar het Alpinzenter. Een tegenvaller, want we horen dat er slecht weer is voorspeld de komende dagen. Ze adviseren ons om nog een paar dagen in Zermatt te blijven, voordat we starten met de Tour de Monte Rosa. Maar daar hebben we geen zin in! Probleem is dat we de eerste dag gelijk over een gletsjer moeten, waarvoor we een gids nodig hebben. Alle groepen hebben echter afgezegd de komende dagen. Maar, tegen een (forse..) meerprijs kunnen we ook een privé gids huren.... We denken erover na onder het genot van een bord spaghetti bij Italiaans restaurant Milano. We genieten van ons aperitief Campari / Prosecco. Vervolgens begint het hard te regenen en vluchten we het eerste de beste restaurant in, waar we tussen de kaasfondueende Japanners een Chateau Briand eten. Wat veel te veel is. Tegen 22 uur gaan we naar bed.
Om 6 uur worden we gewekt (dat hadden we afgesproken, anders waren we flink pissed geweest gezien het vroege tijdstip ;)) met een ontbijt. Onze bedjes worden opgeklapt en onze slaapcoupé verandert in een tweepersoons zitcoupé. We moeten ons nog haasten, want we hebben ons ontbijt amper op en we zijn al in Basel. Vervolgens reizen we verder naar Zermatt, waar we tegen de middag aankomen in hotel Alpenroyal. Tot onze verbazing schijnt de zon, dit in tegenstelling tot weerberichten die we thuis hadden opgezocht. We worden opgehaald met een gek elektrisch hotelbusje (Zermatt is autovrij). In het hotel hebben we tijd om even te gaan zwemmen, douchen en bijslapen. Daarna gaan we naar het Alpinzenter. Een tegenvaller, want we horen dat er slecht weer is voorspeld de komende dagen. Ze adviseren ons om nog een paar dagen in Zermatt te blijven, voordat we starten met de Tour de Monte Rosa. Maar daar hebben we geen zin in! Probleem is dat we de eerste dag gelijk over een gletsjer moeten, waarvoor we een gids nodig hebben. Alle groepen hebben echter afgezegd de komende dagen. Maar, tegen een (forse..) meerprijs kunnen we ook een privé gids huren.... We denken erover na onder het genot van een bord spaghetti bij Italiaans restaurant Milano. We genieten van ons aperitief Campari / Prosecco. Vervolgens begint het hard te regenen en vluchten we het eerste de beste restaurant in, waar we tussen de kaasfondueende Japanners een Chateau Briand eten. Wat veel te veel is. Tegen 22 uur gaan we naar bed.
Vrijdag 12 september Zermatt (CH) - Schwarzsee (CH) (bedoeling: Gandegghütte)
De wekker gaat al om 7.30 uur. Zermatt ligt volledig in de wolken. Na een bad gaan we ontbijten. We twijfelen. Gaan we vandaag starten met de Tour of niet? We bellen nog even met het Alpinzenter voor de weersverwachting. De voorspelling is simpel. Neerslagkans 100%. Ondanks de voorspelling besluiten we toch te gaan. Want we zijn eigenwijs. Regenkleding aan, spullen inpakken en GO! We doen de eerste etappe in twee fasen, althans dat is de planning. De eerste dag tot aan de gletsjer. De tweede dag met de gids de gletsjer over en verder. Beneden in het dorp aangekomen schijnt de zon volop. We halen stijgijzers en een klimgordel op bij een sportwinkel, voor de volgende dag. Onderaan het dorp begint het goed, we zien gelijk een bordje Gandegghütte, ons doel voor de eerste dag. De kaart blijft in de tas. Achteraf zal blijken dat dit niet zo verstandig was, maar zo ver zijn we nog niet in dit verhaal ;) Op een gegeven moment zijn er geen bordjes meer met Gandegghütte, maar staat er van alles en nogwat op. Het blijkt dat we verkeerd zijn gelopen. We zijn vast misgegaan op de splitsing waarop je zowel links als rechts naar de Gandegghütte kon. We zien op de kaart, die we er toch maar even bij hebben gepakt, dat we na een tijdje de officiële route weer op zullen pakken. Dus we lopen door, in plaats van om te keren. Wat we over het hoofd zien, is hoe lang onze omweg precies is. Tegen 17 uur, wanneer we nog geen idee hebben waar we zijn, trekt de lucht helemaal dicht. Volgens mensen die we tegenkomen, is het nog een half uur lopen naar Schwarzsee, vanaf waar een kabelbaan naar beneden gaat. Alleen deze kabelbaan is 'in betrieb' tot 17 uur volgens deze zelfde mensen. Daar hebben we dus niks aan. Aangezien het zicht in rap tempo verslechterd, besluiten we de tent maar op te zetten, nu het nog droog is. De Gandegghütte halen we nu toch niet meer. We hebben alles bij ons, alleen niet zoveel water. We durven het aan om water uit een nabijgelegen beekje te halen. We maken hiermee een thermoskan koffie en instant rijst van de Appie. Daarna zorgen we dat al onze spullen beschut liggen in de voortent en gaan we maar slapen. Net op het moment dat alles goed ligt, horen we de regen tegen de tent tikken. We hebben nog geen besef van de onweersbui die vannacht tekeer zal gaan.... Langzaam horen we in de verte wat onweer. Tegen 3 uur 's nachts is de onweer echt dichtbij. Ik ben doodsbenauwd. De flitsen verlichten de tent seconden lang, je hoort de knal aansluitend en nog een paar echo's hiervan door de rotsen om ons heen. Hmmm...misschien toch niet zo'n goede plek uitgezocht. De secondenlange lichtflitsend, afgewisselde met harde knallen gaan onverminderd door tot 5 uur 's ochtends. Ik wil vooral heel erg naar huis. Naast me hoor ik af en toe iemand snurken...
De wekker gaat al om 7.30 uur. Zermatt ligt volledig in de wolken. Na een bad gaan we ontbijten. We twijfelen. Gaan we vandaag starten met de Tour of niet? We bellen nog even met het Alpinzenter voor de weersverwachting. De voorspelling is simpel. Neerslagkans 100%. Ondanks de voorspelling besluiten we toch te gaan. Want we zijn eigenwijs. Regenkleding aan, spullen inpakken en GO! We doen de eerste etappe in twee fasen, althans dat is de planning. De eerste dag tot aan de gletsjer. De tweede dag met de gids de gletsjer over en verder. Beneden in het dorp aangekomen schijnt de zon volop. We halen stijgijzers en een klimgordel op bij een sportwinkel, voor de volgende dag. Onderaan het dorp begint het goed, we zien gelijk een bordje Gandegghütte, ons doel voor de eerste dag. De kaart blijft in de tas. Achteraf zal blijken dat dit niet zo verstandig was, maar zo ver zijn we nog niet in dit verhaal ;) Op een gegeven moment zijn er geen bordjes meer met Gandegghütte, maar staat er van alles en nogwat op. Het blijkt dat we verkeerd zijn gelopen. We zijn vast misgegaan op de splitsing waarop je zowel links als rechts naar de Gandegghütte kon. We zien op de kaart, die we er toch maar even bij hebben gepakt, dat we na een tijdje de officiële route weer op zullen pakken. Dus we lopen door, in plaats van om te keren. Wat we over het hoofd zien, is hoe lang onze omweg precies is. Tegen 17 uur, wanneer we nog geen idee hebben waar we zijn, trekt de lucht helemaal dicht. Volgens mensen die we tegenkomen, is het nog een half uur lopen naar Schwarzsee, vanaf waar een kabelbaan naar beneden gaat. Alleen deze kabelbaan is 'in betrieb' tot 17 uur volgens deze zelfde mensen. Daar hebben we dus niks aan. Aangezien het zicht in rap tempo verslechterd, besluiten we de tent maar op te zetten, nu het nog droog is. De Gandegghütte halen we nu toch niet meer. We hebben alles bij ons, alleen niet zoveel water. We durven het aan om water uit een nabijgelegen beekje te halen. We maken hiermee een thermoskan koffie en instant rijst van de Appie. Daarna zorgen we dat al onze spullen beschut liggen in de voortent en gaan we maar slapen. Net op het moment dat alles goed ligt, horen we de regen tegen de tent tikken. We hebben nog geen besef van de onweersbui die vannacht tekeer zal gaan.... Langzaam horen we in de verte wat onweer. Tegen 3 uur 's nachts is de onweer echt dichtbij. Ik ben doodsbenauwd. De flitsen verlichten de tent seconden lang, je hoort de knal aansluitend en nog een paar echo's hiervan door de rotsen om ons heen. Hmmm...misschien toch niet zo'n goede plek uitgezocht. De secondenlange lichtflitsend, afgewisselde met harde knallen gaan onverminderd door tot 5 uur 's ochtends. Ik wil vooral heel erg naar huis. Naast me hoor ik af en toe iemand snurken...
Zaterdag 13 september Schwarzsee (CH)
's Ochtends vroeg heb ik toch heel even geslapen. De onweer gaat nog steeds tekeer. We blijven in bed wachten tot het beter wordt. We kijken stiekem even, maar het blijkt dat de regen is veranderd in sneeuw. Af en toe schudden we van binnenuit de tent even, om het pak sneeuw dat op de tent ligt er vanaf te schudden. De onweer rommelt nog steeds. We pakken alvast onze spullen bij elkaar in het krappe tentje en zitten startklaar voor vertrek, te wachten totdat het weer beter wordt. Dat wordt het niet, dus op een gegeven moment vertrekken we maar. Het sneeuwt iets minder hard, desalniettemin is het zicht een meter of 15. We volgen de route van de dag ervoor. Nog steeds klimmen. Al na 2 (!) bochten zien we de kabelbaan. Naast de kabelbaan zien we Hotel Restaurant Schwarzsee...... Je kunt je enigszins voorstellen hoe erg we balen. Dit hotel stond niet op onze kaart. Als we dat hadden geweten.... We lopen naar binnen en vragen het hotel naar de weersverwachting. Het blijft de hele dag slecht weer met weinig zicht, waarschijnlijk wordt het pas de volgende ochtend beter. Dus we besluiten te blijven. Op het bordje staat dat de Gandegghütte nog 2 uur lopen is, onder normale omstandigheden. Plus het onweert nog steeds. Omlaag naar Zermatt is ook nog 2 uur, en dat willen we niet. Plus dalen in de sneeuw gaat lastig, want het is erg glad en ook steil! Groot pluspunt is de kabelbaan naast het hotel, waar we de gids - als het weer het toelaat - de volgende ochtend kunnen treffen voor de beklimming van de Breithorn en/of het oversteken van Theodulgletsjer. Een dagje extra in het hotel (2583m) om aan de hoogte te wennen kan daarom ook geen kwaad. Al blijft het balen dat je al op je eerste reisdag je extra ingecalculeerde dag verliest. De rest van de dag besteden we aan douchen, slapen, lezen en eten&drinken. Diner is om 19 uur met de overige hotelgasten, 6 Japanners en 2 Canadezen. De ober en de kok hebben het tempo erop, want een uur later hebben we al 3 gangen achter de kiezen. Daarna maar weer eens gebeld met het Alpinzenter (ze zullen onderhand ook wel gek van ons worden...) en afgesproken met hun dat we morgen met een privé-gids alleen de Theodulgletsjer gaan oversteken. En wederom vroeg naar bed.
Zondag 14 september Schwarzsee (CH) - Trockener Steg (CH) - Rifugio Teodulo (I)
Om 7 uur gaat de wekker. We ontbijten en gaan daarna met de eerste lift naar beneden, waar we de gids (Tomas) ontmoeten. Daarna weer omhoog met de lift, naar Trockener Steg, waar we de klimgordel en touwen vastmaken. Even later lopen we al op de gletsjer. In het begin lopen we langs een ski/kabelbaan en is het nog redelijk eenvoudig, al maakt de vers gevallen sneeuw het omhoog klimmen lastiger. Volgens Tomas zijn we geen goede hikers, want we gaan veel te snel. Je begrijpt het, Tomas maakt zo geen vrienden. Niet met ons in ieder geval. Dankjewel gids voor deze bemoedigende woorden! Na een paar foto's gemaakt te hebben, sjokken we verder achter Tomas aan. Op een gegeven moment wordt het steiler en zakken we steeds verder weg in de sneeuw. Door de ijle lucht krijgen we het toch wel heel erg moeilijk. Het blijkt dat we op een gletsjerspleet lopen, die we niet kunnen zien door de vele versgevallen sneeuw. Eerst val ik in de spleet, ik blijf hangen door de 'sneeuwbrug' van versgevallen sneeuw, maar mijn voeten bungelen. Ik probeer mijn stokken voor mij uit te strekken, zodat ik mezelf uit de sneeuw kan trekken, maar ook met mijn stokken prik ik door de verse sneeuw heen. Gelukkig zit ik vast aan de gids en Martijn met een touw, zodat zij mij beide los kunnen trekken. Even later zakt Martijn weg. En is het aan mij de beurt om hem los te trekken. We kunnen niet meer, door het hoge tempo en de ijle lucht, maar we moeten verder. Nog even en we zijn boven. Tomas zegt dat we in de verte de hut al kunnen zien, maar het enige wat we zien is wit. Pas als we recht voor de hut staan, zien we de hut, Rifugio Teodulo (3300m). We zijn in Italië! Het had een wandeling van 2 uur moeten worden, maar we zijn al na 1 uur en 15 minuten ter plaatse. Hoezo slechte hikers??! We drinken samen met Tomas een warme chocolademelk met een scheutje alcohol in de hut. We zijn de enigen. Omdat het weer zo slecht is, adviseren Tomas en de eigenaresse van de hut ons om pas de volgende ochtend aan de afdaling naar Italië te beginnen. Er ligt zoveel verse sneeuw dat we waarschijnlijk geen markering en zeker geen voetstappen kunnen volgen en het pad is nu onmogelijk te vinden. We wachten in de hut en besluiten dan maar te blijven. Omdat we de eersten zijn, hebben we de enige tweepersoonskamer, voorzien van een prachtig stapelbed. We wachten beneden en krijgen lunch. Je kunt merken dat dit net Italië is, want we krijgen een bord bomvol pasta. Al snel komt een paar uit België eraan, waar we verder de hele middag mee kletsen. Zij doen de Tour de Matterhorn, en komen uit Italië en gaan juist richting Zermatt. Ook hun is geadviseerd hier te blijven, gezien het slechte weer. Later komen er nog 2 Spanjaarden, die dezelfde tour doen als wij. Dat scheelt voor de volgende dag, want dan kunnen we hun voetstappen volgen. 's Avonds zitten we samen met de 2 Spanjaarden en de 2 Belgen te eten. Het is ontzettend gezellig. Er gaan 2 flessen wijn doorheen. De toiletten in de hut zijn weer een hele bijzondere ervaring. Een gat in de grond, met een beugel ernaast. En je staat op een rooster. Er zijn drie toiletten in totaal. Van de eerste die ik probeer, krijg ik de deur niet op slot. Ik probeer nummer twee. Ik ga op het rooster staan en .... zak er zowat doorheen. Snel vlucht ik naar nummer drie. Dat gaat naar omstandigheden goed. Even wennen. Wanneer ik toiletpapier wil pakken, trek ik het halve ding van de muur. Oeps. Wat dat betreft kan ik hier misschien het beste maar zo weinig mogelijk drinken. Tegen 20.30 uur zijn we uitgeput en gaan we naar bed. Ook slapen is hier geen plezierige ervaring. Ondanks onze tweepersoonskamer horen we alle geluiden van de andere kamers. Dus vooral snurken! Tegen 1 uur moet de eerste naar de wc. Daarna nog iemand. En nog iemand. Martijn fluistert naar mij. Eigenlijk moeten wij ook. Zucht.... Dus om 01.15 gaan wij ook naar beneden voor nog zo'n bijzondere ervaring.
Maandag 15 september Rifugio Teodulo (I) - Rifugio Ferraro Résy (I)
's Ochtends zien we een prachtig uitzicht. Wauw! Dat hadden we nog niet gezien. Alleen betrekt het ook weer zo snel. We nemen afscheid van de Belgen en volgen de voetstappen van de Spanjaarden door de sneeuw naar beneden. De route is goed gemarkeerd met prachtige uitzichten. Gek genoeg is het Italiaanse deel van de Tour de Monte Rosa beter gemarkeerd dan het deel in Zwitserland Onderweg klaart het weer steeds meer op, dus het wordt steeds mooier. Van onze lagen kleding die we aan hebben, gaat er steeds meer uit. We rusten bij een oude boerderij, waar we een hele hoop 'Murmeltier' (aka hele dikke marmotten) zien. De Murmeltier trekken zich niets van ons aan. Vervolgens dalen we verder af naar Fiery. Plotseling hebben we een splitsing die niet in het boek staat, met keuze uit 6 of 8a. Euhhhhh??? We gokken op 6, wat achteraf inhoudt dat we helemaal dalen tot aan Fiery en achteraf deze meters weer moeten stijgen naar Résy. Niet zo'n handige keuze dus. Maar het wordt nog gekker. In Fiery zien we een bord met 'Rifugio Ferraro 45 minuten'. Daar moeten we heen, dus nog drie kwartier. We volgen dit bord voor zeker 45 minuten, waarna we het volgende bord tegenkomen 'Rifugio Ferraro 1 uur'. Oh. Daar worden we niet blij van. Want we hebben er een behoorlijke klim opzitten. We lopen voor een minuut of 10. Dan zien we weer een bord 'Rifugio Ferraro 20 minuten'. Een heftige klim in het bos volgt. Na wel hele lange 20 minuten zien we de Rifugio, wat zijn we blij! De eigenaresse van de Rifugio, Bo Fausta, is niet de minste. Zij gaat jaarlijks naar Nepal en is de eerste Italiaanse vrouw boven de 6000m. Van buiten lijkt de Rifugio heel erg oud, maar van binnen ziet het er wel heel nieuw uit. Gelukkig is hier warm water waarmee we ons kunnen douchen. In de andere hut was geen badkamer, dus we zijn er wel aan toe. Daarna krijgen we eten, je kunt nu écht merken dat we in Italië zijn. We zitten gezellig aan tafel bij de Spanjaarden. Zij werkt bij een Internationaal bedrijf, hij is Ranger. Eerst verse pasta, daarna soep, daarna vlees en tot slot kaas en taart. Oef! Om 20.30 uur liggen we moe en voldaan in bed.
's Ochtends zien we een prachtig uitzicht. Wauw! Dat hadden we nog niet gezien. Alleen betrekt het ook weer zo snel. We nemen afscheid van de Belgen en volgen de voetstappen van de Spanjaarden door de sneeuw naar beneden. De route is goed gemarkeerd met prachtige uitzichten. Gek genoeg is het Italiaanse deel van de Tour de Monte Rosa beter gemarkeerd dan het deel in Zwitserland Onderweg klaart het weer steeds meer op, dus het wordt steeds mooier. Van onze lagen kleding die we aan hebben, gaat er steeds meer uit. We rusten bij een oude boerderij, waar we een hele hoop 'Murmeltier' (aka hele dikke marmotten) zien. De Murmeltier trekken zich niets van ons aan. Vervolgens dalen we verder af naar Fiery. Plotseling hebben we een splitsing die niet in het boek staat, met keuze uit 6 of 8a. Euhhhhh??? We gokken op 6, wat achteraf inhoudt dat we helemaal dalen tot aan Fiery en achteraf deze meters weer moeten stijgen naar Résy. Niet zo'n handige keuze dus. Maar het wordt nog gekker. In Fiery zien we een bord met 'Rifugio Ferraro 45 minuten'. Daar moeten we heen, dus nog drie kwartier. We volgen dit bord voor zeker 45 minuten, waarna we het volgende bord tegenkomen 'Rifugio Ferraro 1 uur'. Oh. Daar worden we niet blij van. Want we hebben er een behoorlijke klim opzitten. We lopen voor een minuut of 10. Dan zien we weer een bord 'Rifugio Ferraro 20 minuten'. Een heftige klim in het bos volgt. Na wel hele lange 20 minuten zien we de Rifugio, wat zijn we blij! De eigenaresse van de Rifugio, Bo Fausta, is niet de minste. Zij gaat jaarlijks naar Nepal en is de eerste Italiaanse vrouw boven de 6000m. Van buiten lijkt de Rifugio heel erg oud, maar van binnen ziet het er wel heel nieuw uit. Gelukkig is hier warm water waarmee we ons kunnen douchen. In de andere hut was geen badkamer, dus we zijn er wel aan toe. Daarna krijgen we eten, je kunt nu écht merken dat we in Italië zijn. We zitten gezellig aan tafel bij de Spanjaarden. Zij werkt bij een Internationaal bedrijf, hij is Ranger. Eerst verse pasta, daarna soep, daarna vlees en tot slot kaas en taart. Oef! Om 20.30 uur liggen we moe en voldaan in bed.
Dinsdag 16 september Rifugio Ferraro Résy (I) - Rifugio Guglielmina Col 'd Olen (I)
Na een stevig ontbijt vertrekken we tegen 9.30 uur vanuit Résy. We moeten gelijk klimmen, naar de Colle di Bettaforca op 2672m. We beginnen langzaam, want we hebben nog een lange dag te gaan. De Spanjaarden hebben ons geleerd 'Start like an old man, to finish like a young man'. Er gaat een kabelbaan omhoog naar de colle, maar wij moeten de helling toch echt zelf doen. Een uur later zijn we boven. Op de colle rusten we even en daarna beginnen we aan de lange afdaling. Dat doet nogal veel pijn aan de spieren. We dalen helemaal af naar 1800m. Onderweg verheugen we ons op de aankomst in het dorpje Stafal, omdat hier volgens het boekje meerdere cafés en restaurants zitten. Ik zie mezelf al in het zonnetje zitten op een leuk terrasje met een wijntje en een bord verse pasta. HELAAS! Het blijkt dat ALLES, maar dan ook alles, dicht is in Stafal. Geen bar, geen restaurant, geen hotel, geen winkel, geen supermarkt, geen VVV-kantoor is open. We eten wat van onze koekjes die we uit Nederland hebben meegenomen op de stoep van een hotel en zijn een beetje chagarijnig. We beginnen nu aan de tweede klim van deze dag, de klim naar de Col d'Olen op zo'n 2800m. Oftewel, nog 1000 hoogtemeters te overbruggen. Het eerste stuk van de wandeling lopen we langs een rivier omhoog, een hele mooie route. Halverwege zouden we langs een aantal hutten komen, maar ook hier weer ziet alles er verlaten uit. Bij één van de hutten zijn ze bezig met verbouwingswerkzaamheden, maar we kunnen gelukkig nog wel wat te drinken krijgen. Het lijkt wel alsof alle plaatsen waar we langskomen zich aan het klaarmaken voor de winter zijn. We beginnen aan de laatste steile klim naar de Col d'Olen. Dit is op zijn zachts gezegd geen mooie route. Bulldozers en jeeps rijden hier af en aan om de skipistes te prepareren. We lopen dan ook over een skipiste omhoog. Daarnaast zijn we behoorlijk moe. Ongeveer halverwege de route omhoog raken we de bewegwijzering kwijt, waarschijnlijk doordat dit vaak op stenen staan en bulldozers alles aan de kant gooien. De zon is al achter de bergen als we boven aankomen. We schrikken, want er staat Passo dei Salati 2936m in plaats van Col d'Olen. We willen de Rifugio bellen die vlakbij de Col d'Olen moet zijn, want ver kunnen we nooit meer zijn, maar we weten ook niet welke kant we op moeten. We hebben alleen geen bereik. We lopen een stukje naar achteren en staan ineens oog in oog met een Ibex. We moeten hier boven oppassen voor bulldozers en grote gaten. We hebben ineens wel weer bereik en bellen. Gelukkig zijn we inderdaad niet al te ver weg. We lopen in de aangegeven richting en zien gelijk een bord met de weg naar het hotel. Hier zijn we al langs gelopen, maar we hadden het niet gezien. Even later zien we al iemand van de Rifugio, die al in onze richting is gelopen. Heel erg aardig! De Spanjaarden staan te juichen als we aankomen. Wat een ontvangst! We verontschuldigen ons bij het hotel dat wij zo laat zijn, maar het is geen enkel probleem. We moeten ons zelfs eerst wat opfrissen en kunnen zelfs kiezen wat we willen eten. Dit is de meest luxe hut tot dusver, ze hebben al diverse prijzen gewonnnen, eigenlijk is het bijna een hotel. We frissen ons snel op en eten een bord verse pasta, carpaccio en tiramisu. Dit alles met een lekker wijntje en een koffie en we gaan voor ons doen laat naar bed. Ik bega nog een blunder bij de wijn. Ik heb zelf het idee qua richting dat we in de Aosta vallei zitten. Dus ik vraag belangstellend in een poging om aardig te doen of dit een lokale Aosta wijn is. Echter, ik krijg een berisping van de ober: 'You must remember we are in Piemonte now!'. Het blijkt dat de Col 'd Olen de grens is tussen de Aosta vallei en Piemonte. Zo gek zat ik dus nog niet, want we zitten nog geen 100m hemelsbreed vanaf de Col. We zitten weer bij de Spanjaarden te eten en zitten gezellig met ze voor de houtkachel. In de verte zien we de lichten van Milaan, wat toch nog wel een 80km verder weg ligt. De ober draait heel hard jaren 20 muziek. Echt een geweldige sfeer hier.
Woensdag 17 september Rifugio Guglielmina Col 'd Olen (I) - Alagna Valsesia (I)
Vandaag staat de wandeling naar Alagna / Rifugio Pastore op het programma. Echter, Martijn staat niet helemaal 100% fit op. Die lange wandeling van gisteren doet de volgende dag toch wel wat pijn. We nemen afscheid van de Spanjaarden bij het ontbijt, we weten nog niet precies wat we vandaag gaan doen. Of naar Alagna, of misschien wel van Alagna door naar Rifugio Pastore. Het is sowieso onze bedoeling om de komende 3 etappes in 4 dagen te doen, maar hoe we dit precies gaan doen weten we nog niet. We zien het wel. Veel later dan gepland gaan we dan toch onderweg. Doordat Martijn amper kan lopen, schiet dit nog niet echt op en is het eigenlijk ook niet te doen. We trekken de aandacht van een man die aan het werk is op de piste. Hij wil Martijn een lift geven op zijn quad, maar ik kan dan niet mee. Ik vind dat Martijn mee moet, omdat ik echt binnen 20 minuten lopend op de plek ben waar hij ons naar toe wil brengen. Martijn weigert. Ik vind het nogal stom, maar we strompelen verder. Even later horen we een jeep. De man is teruggekomen met een jeep. Hij gaat naar beneden naar Alagna, dus we kunnen helemaal met hem meerijden naar beneden. Oei. We willen eigenlijk niet helemaal opgeven, maar dit is wel een 'offer you can't refuse'. We nemen het bod aan. We zijn na ongeveer een half uur ter plaatse. We zagen hoeveel wel nog moesten lopen, dat was vandaag ook niet gelukt. We logeren in Hotel Cristallo, een heel mooi hotel met zwembad en sauna. Alleen, we hebben geen zwemspullen bij ons. Ik loop het dorpje in om wat te kopen, maar ook hier weer een bekend verhaal, bijna alles is dicht. Gelukkig is er wel en multifunctioneel winkeltje waar ze ondergoed verkopen, dus dan kunnen we in ons ondergoed zwemmen. 's Avonds gaan we naar het enige restaurant in het dorp wat open is, want ook het hotelrestaurant is de hele maand september dicht. Het restaurant heet Dir und Don en is gevestigd naast een Vinoteca. Aangezien het restaurant nog gesloten is als wij aankomen, belanden we bij de buren. En daar is het gezellig! Lekkere wijntjes, en weer de combi Campari / Prosecco. Bij de drankjes serveert de eigenaar een soort pannekoek met spek, wat erg lekker is! Veel te lang blijven we hier plakken. Daarna gaan we nog eten bij Dir und Don. Het eten is erg lekker, maar zoals wel vaker in Italië zitten we voordat we het hoofdgerecht hebben ook al wel vol. Tegen 21.30 uur strompelen we terug naar het hotel en gaan we slapen.
Donderdag 18 september Alagna Valsesia (I)
Aangezien Martijn zijn benen nog niet beter zijn, en de volgende wandeling erg lang is zonder escapes, besluiten we hier een extra rustdag te nemen. Het blijkt dat de dokter vandaag spreekuur houdt in het dorp hoor ik van de apotheker (voor zover ik hem kan volgen in het Italiaans..) en de apotheker adviseert ons om even langs te gaan. Ik haal Martijn op van het hotel. De dokter denkt dat de spieren zijn ontstoken als gevolg van overbelasting. Omdat we aangeven toch graag verder te willen met de tour, krijgen we zware ontstekingsremmers en pijnstillers mee. Verder luidt het advies om vandaag vooral rust te nemen! Het wordt dus weer een dagje bij het zwembad hangen. Wij zijn de enige hotelgasten vandaag, dus druk is het niet bij het zwembad ;) Daarnaast krijgen we ijs van het hotel om de spieren te koelen. 's Avonds hetzelfde verhaal weer, eerst naar de Vinoteca en vervolgens pizza eten bij Dir und Don (drie gangen of meer bestellen werkt gewoon niet in Italië, je krijgt echt veel te veel, vandaar alleen pizza!). Bij Dir und Don zien we iets opmerkelijks, namelijk een politieagent die met een pul bier (gevuld!) wegrijdt in zijn politieauto.....
Vrijdag 19 september Alagna Valsesia (I) - Macugnana (I)
Voor de wandeling die oorspronkelijk vandaag op het programma stond, stond 9 - 10 uur, zonder escapemogelijkheid. De benen voelen wel iets beter, maar nog niet goed. Het tempo zal vandaag nog niet hoog liggen, maar gezien de tijd kunnen we eigenlijk niet nog een dag verliezen en we hebben Alagna ook wel weer gezien. Twijfel, want wat doen we? We gaan weer cheaten, aangezien we al 10 uur over wandelingen van 5 uur doen in het boekje is het niet verstandig om gezien de toestand nu op pad te gaan. We nemen daarom een taxi naar Macugnana, waardoor we helaas een hele mooie etappe moeten overslaan. Ondanks dat Macugnana hemelsbreed maar 10km bij Alagna vandaag ligt, is het 2,5 uur rijden. Gelukkig kunnen we wel een schappelijke prijs bedingen. De taxichauffeur is eigenlijk gids en hij vertelt van alles over het gebied. We rijden helemaal via Lago d'Orta en Lago Maggiore via Domodossola naar Macugnana. Wel leuk, want zo zien we ook nog wat van Piemonte. De gids brengt ons naar Hotel Cima Jazzi, een hotel met ruime kamers in Macugnana Staffa. Vanaf dit plaatsje heb je een fantastisch uitzicht over het Monte Rosa gebergte. Voor Martijn bestellen we een sportmasseur, die binnen een half uur langskomt (zal het ook wel niet druk hebben) om de spieren in zijn benen wat los te maken. Volgens haar is het 'mal'. Daarna lunchen we bij het naastgelegen restaurant, wat erg goed is! We reserveren gelijk voor die avond. Vervolgens loop ik wat rond in het plaatsje op zoek naar een pinautomaat en bordjes van de Tour. 's Middags gaan we lekker in het zonnetje op het pleintje zitten lezen. De Spanjaarden hebben volgens planning vandaag ook een rustdag in Macugnana, maar we zien ze niet. Jammer. 's Avonds eten we weer erg goed in het restaurant (de Stube) naast het hotel, met een lekkere fles Barolo. Jawel, want ook Barolo komt uit Piemonte.
Voor de wandeling die oorspronkelijk vandaag op het programma stond, stond 9 - 10 uur, zonder escapemogelijkheid. De benen voelen wel iets beter, maar nog niet goed. Het tempo zal vandaag nog niet hoog liggen, maar gezien de tijd kunnen we eigenlijk niet nog een dag verliezen en we hebben Alagna ook wel weer gezien. Twijfel, want wat doen we? We gaan weer cheaten, aangezien we al 10 uur over wandelingen van 5 uur doen in het boekje is het niet verstandig om gezien de toestand nu op pad te gaan. We nemen daarom een taxi naar Macugnana, waardoor we helaas een hele mooie etappe moeten overslaan. Ondanks dat Macugnana hemelsbreed maar 10km bij Alagna vandaag ligt, is het 2,5 uur rijden. Gelukkig kunnen we wel een schappelijke prijs bedingen. De taxichauffeur is eigenlijk gids en hij vertelt van alles over het gebied. We rijden helemaal via Lago d'Orta en Lago Maggiore via Domodossola naar Macugnana. Wel leuk, want zo zien we ook nog wat van Piemonte. De gids brengt ons naar Hotel Cima Jazzi, een hotel met ruime kamers in Macugnana Staffa. Vanaf dit plaatsje heb je een fantastisch uitzicht over het Monte Rosa gebergte. Voor Martijn bestellen we een sportmasseur, die binnen een half uur langskomt (zal het ook wel niet druk hebben) om de spieren in zijn benen wat los te maken. Volgens haar is het 'mal'. Daarna lunchen we bij het naastgelegen restaurant, wat erg goed is! We reserveren gelijk voor die avond. Vervolgens loop ik wat rond in het plaatsje op zoek naar een pinautomaat en bordjes van de Tour. 's Middags gaan we lekker in het zonnetje op het pleintje zitten lezen. De Spanjaarden hebben volgens planning vandaag ook een rustdag in Macugnana, maar we zien ze niet. Jammer. 's Avonds eten we weer erg goed in het restaurant (de Stube) naast het hotel, met een lekkere fles Barolo. Jawel, want ook Barolo komt uit Piemonte.
Zaterdag 20 september Macugnana (I) - Saas Almagell (CH)
Vandaag eindelijk weer op pad! En er staat maar liefst een wandeling van 11 uur op het programma. In het boekje staat daarom ook, dat je de route wel op een moment in moet korten als je het in 1x wilt lopen. Dus of gebruik maken van de kabelbaan in het begin, of gebruik maken van een bus van de Mattmarksee naar Saas Almagell/Saas Fee op het eind. Genoeg mogelijkheden dus om in te korten als het niet lukt. Omdat het beter is om niet gelijk heel heftig te beginnen, slaan we de klim naar de Monte Moro pas over (de klim in het begin) en nemen we de kabelbaan omhoog. Daarna is het nog een klein stukje klimmen naar boven. Martijn vindt de kabelbaan in Italië maar niets. Het ziet er in ieder geval niet solide uit, dat moet ik zelfs toegeven. In Zwitserland ziet het er in ieder geval beter onderhouden uit. Op de top is een Rifugio, waar we nog een drankje doen als afscheid aan Italië, want als we verder lopen zijn we de grens over. Bovenop de top staat een gouden Mariabeeld. Daarna zijn we in Zwitserland en beginnen we aan de zeer pittige afdaling door sneeuw en rots. Het is een paar uur flink klauteren. Op het eind komen we bij een groot stuwmeer, de Mattmarksee. Hier wandelen we de enige vlakke meters van de Tour. Ook wel een keer prettig. Tegen 15 uur zijn we bij een café op het einde van de Mattmarksee, waar we lunchen. Wanneer ik opsta, merk ik dat ik behoorlijke pijn heb in 1 knie. Dat is bijzonder, want tijdens het lopen heb ik hier nog niets van gemerkt. We lopen toch door, ik heb zelf het idee dat ik de pijn er wel uit kan lopen. Het einddoel was officieel Saas Fee of ergens kamperen, maar onderweg is nergens kampeergelegenheid aangezien we deze afdaling langs de weg doen. Omdat het inmiddels al 18 uur is, zoeken we een hotel uit in Saas Almagell (2km voor Saas Fee) en lopen we morgenvroeg wel naar Saas Fee. We belanden bij Hotel Portjengrat. Het ziet er prima uit en blijkt ook wel mooie ruime kamers te hebben voor een goede prijs. We eten in het restaurant van het hotel, het zit hier stampvol. Wel gezellig! En we kunnen merken dat we in Zwitserland/Duitstalig land zijn, want we krijgen de salade voor ons hoofdgerecht. Oh ja. Dat doen ze hier. Martijn heeft moeite met zijn mega bord voor Boeuf Stroganoff, net als de bodem in zicht is komt de serveerster aan met nog een bord. De tweede ronde! Oef, oef, oef. Na de café Portjengrat gaan we maar slapen.
Zondag 21 september Saas Almagell (CH) - Grächen (CH)
We lopen eerst van Saas Almagell naar Saas Fee. Dat is een eenvoudige wandeling van ongeveer anderhalf uur. Mijn knie voelt nog wel wat gevoelig, maar het is wel te doen. Daarna zoeken we de juiste bordjes, op naar de Höhenweg. Want deze staat vandaag op het programma. Voor de Höhenweg staat 6 - 7 uur. In het begin is het klimmen, klimmen, klimmen. Veel meer dan verwacht. Maar we verwachten dat we als we eenmaal op hoogte zijn, het dan redelijk vlak is. In het boekje staat namelijk een rechte lijn tussen ongeveer de 4 en de 14 kilometer, van de 16 kilometer van de Höhenweg in totaal. Dit is echter niet het geval! Het is op en af, op en af. Een prachtige wandeling, met rechts van ons een afgrond naar het dal waar de verschillende Saas'en liggen en links van ons de bergen. We lopen steeds op een ontzettend smal pad. Dit is niet geschikt wanneer je hoogtevrees hebt! Ook zijn er passages waar we over rotsen moeten klauteren om van de ene kant naar de andere kant te lopen. De totaalafstand valt tegen. Op een gegeven moment krijg ik weer last van mijn knie. Het wordt steeds moeilijker om mijn knie te belasten. Ik kan er amper nog op staan. Maar stoppen is geen optie. We kunnen nergens heen, de tent nergens opzetten langs een pad van 30cm, dus we moeten wel door. Dus dan maar een pijnstillermix. Als we rusten, horen we ineens wat boven ons. Een Ibex! Daarna gaan we snel door. Waarschijnlijk halen we het niet meer om voor 17 uur bij Hannigalp te zijn, zodat we de kabelbaan naar beneden kunnen nemen. Het dalen is het meest pijnlijk voor mij, dus ik vrees dat we toch echt zelf moeten dalen. Wanneer we bijna bij Hannigalp zijn, komen we een jager tegen. Hij denkt dat we Grächen nog wel kunnen halen, hij geeft ook aan dat het een heel brede 'weg' (skipiste) is naar beneden. Dus het wordt waarschijnlijk wel donker, maar we hebben wel een duidelijk pad. Als we bij Hannigalp zijn, stoppen we om alvast wat hotels te bellen. Ik had nog stiekeme hoop dat hier een hotel zou zijn, maar nee. Ook pakken we de hoofdlampen uit de rugzak. We gaan weer verder. Het begint wat te schemeren. Ik heb met name problemen wanneer ik probeer te 'remmen' in de afdaling. Als ik mij gewoon heel hard 'laat gaan', heb ik niet zoveel pijn. Dus we gaan als een bezetene de afdaling in. Voor de ontzettend steile afdaling staat anderhalf uur. Wij doen het in een half uur ;) Op het einde zien we een mooi groot hotel, hotel Zum See. We vragen of er nog plek is. Dat is er. Zoooo blij! Ook kunnen we nog eten. Aan het begin van de dag hadden we het al over kaasfondue. Dus we gaan kaasfondue'en. Ik ben er niet zo kapot van, van dat brood dippen in kaas. We sluiten af met sterke drank om de kaas weer wat af te breken. En slapen dan fantastisch na zo'n spannende dag, waarin alles toch weer goed is gekomen.
We lopen eerst van Saas Almagell naar Saas Fee. Dat is een eenvoudige wandeling van ongeveer anderhalf uur. Mijn knie voelt nog wel wat gevoelig, maar het is wel te doen. Daarna zoeken we de juiste bordjes, op naar de Höhenweg. Want deze staat vandaag op het programma. Voor de Höhenweg staat 6 - 7 uur. In het begin is het klimmen, klimmen, klimmen. Veel meer dan verwacht. Maar we verwachten dat we als we eenmaal op hoogte zijn, het dan redelijk vlak is. In het boekje staat namelijk een rechte lijn tussen ongeveer de 4 en de 14 kilometer, van de 16 kilometer van de Höhenweg in totaal. Dit is echter niet het geval! Het is op en af, op en af. Een prachtige wandeling, met rechts van ons een afgrond naar het dal waar de verschillende Saas'en liggen en links van ons de bergen. We lopen steeds op een ontzettend smal pad. Dit is niet geschikt wanneer je hoogtevrees hebt! Ook zijn er passages waar we over rotsen moeten klauteren om van de ene kant naar de andere kant te lopen. De totaalafstand valt tegen. Op een gegeven moment krijg ik weer last van mijn knie. Het wordt steeds moeilijker om mijn knie te belasten. Ik kan er amper nog op staan. Maar stoppen is geen optie. We kunnen nergens heen, de tent nergens opzetten langs een pad van 30cm, dus we moeten wel door. Dus dan maar een pijnstillermix. Als we rusten, horen we ineens wat boven ons. Een Ibex! Daarna gaan we snel door. Waarschijnlijk halen we het niet meer om voor 17 uur bij Hannigalp te zijn, zodat we de kabelbaan naar beneden kunnen nemen. Het dalen is het meest pijnlijk voor mij, dus ik vrees dat we toch echt zelf moeten dalen. Wanneer we bijna bij Hannigalp zijn, komen we een jager tegen. Hij denkt dat we Grächen nog wel kunnen halen, hij geeft ook aan dat het een heel brede 'weg' (skipiste) is naar beneden. Dus het wordt waarschijnlijk wel donker, maar we hebben wel een duidelijk pad. Als we bij Hannigalp zijn, stoppen we om alvast wat hotels te bellen. Ik had nog stiekeme hoop dat hier een hotel zou zijn, maar nee. Ook pakken we de hoofdlampen uit de rugzak. We gaan weer verder. Het begint wat te schemeren. Ik heb met name problemen wanneer ik probeer te 'remmen' in de afdaling. Als ik mij gewoon heel hard 'laat gaan', heb ik niet zoveel pijn. Dus we gaan als een bezetene de afdaling in. Voor de ontzettend steile afdaling staat anderhalf uur. Wij doen het in een half uur ;) Op het einde zien we een mooi groot hotel, hotel Zum See. We vragen of er nog plek is. Dat is er. Zoooo blij! Ook kunnen we nog eten. Aan het begin van de dag hadden we het al over kaasfondue. Dus we gaan kaasfondue'en. Ik ben er niet zo kapot van, van dat brood dippen in kaas. We sluiten af met sterke drank om de kaas weer wat af te breken. En slapen dan fantastisch na zo'n spannende dag, waarin alles toch weer goed is gekomen.
Maandag 22 september Grächen (CH) - Zermatt (I)
Tot het laatste moment twijfelen we. Gaan we de Europaweg nemen, met een overnachting in de Europahütte alvorens we in Zermatt zullen arriveren? Of gaan we de laatste etappe van de Tour skippen? Qua knie van mij zijn we jammergenoeg genoodzaakt tot het laatste. We dalen af naar St Niklaus, hebben we toch nog een klein stukje gelopen vandaag. Daar nemen we de trein naar Zermatt. Op het terras van Italiaans restaurant Milano nemen we een Prosecco/Campari, als afsluiting van de Tour de Monte Rosa. Maar helemaal voldaan voelt het niet. Er is weinig terecht gekomen van de planning die we voor aanvang voor ogen hadden. We moesten extra rustdagen nemen door het weer en door blessures. En hebben hierdoor 2 van de 8 etappes gemist. Eigenlijk willen we het nog een keer overdoen. Inclusief een beklimming van de Breithorn op het eind. Maar dan met minder zware rugzakken.
We blijven deze laatste dag in Zermatt. De volgende dag nemen we de trein naar de omgeving van Interlaken, waar we nog een halve week blijven, alvorens we weer terug naar huis gaan.
Bronnen:
Boek: Tour Monte Rosa Matterhorn (+ bijbehorende kaart): R. Nanzer, Rottenverlag (Duits)
Boek: The Tour of Monte Rosa (Cicerone Guide): H. Sharp (Engels)
Overnachtingsplaatsen:
Zermatt: Hotel Alpenroyal ***
Schwarzsee: Hotel Schwarzsee
Breuil Cervinia: Rifugio Teodulo
Résy: Rifugio Ferraro
Col 'd Olen: Rifugio Guglielmina
Alagna Valsesia: Hotel Cristallo ****
Macugnana: Hotel Cima Jazzi ***
Saas Almagell: Hotel Portjengrat ***
Grächen: Hotel Zum See ***
We blijven deze laatste dag in Zermatt. De volgende dag nemen we de trein naar de omgeving van Interlaken, waar we nog een halve week blijven, alvorens we weer terug naar huis gaan.
Bronnen:
Boek: Tour Monte Rosa Matterhorn (+ bijbehorende kaart): R. Nanzer, Rottenverlag (Duits)
Boek: The Tour of Monte Rosa (Cicerone Guide): H. Sharp (Engels)
Overnachtingsplaatsen:
Zermatt: Hotel Alpenroyal ***
Schwarzsee: Hotel Schwarzsee
Breuil Cervinia: Rifugio Teodulo
Résy: Rifugio Ferraro
Col 'd Olen: Rifugio Guglielmina
Alagna Valsesia: Hotel Cristallo ****
Macugnana: Hotel Cima Jazzi ***
Saas Almagell: Hotel Portjengrat ***
Grächen: Hotel Zum See ***
Abonneren op:
Posts (Atom)