We zijn alweer een tijdje thuis en hebben zelfs alweer een werkdag erop zitten. We hebben een goede terugreis gehad, dankzij een slaappil wel 6 uur geslapen in het vliegtuig en kwamen dus hartstikke fit aan in Amsterdam.
Nu is het dan tijd voor foto's! Ik heb de blogberichten enigszins ge-update en voorzien van foto's. Daarnaast plaats ik later nog een compleet verslag van onze beklimming van de Kilimanjaro.
Posts tonen met het label kilimanjaro beklimmen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kilimanjaro beklimmen. Alle posts tonen
zaterdag 14 maart 2009
vrijdag 6 maart 2009
Dag 9 en Dag 10: Afdaling Mweka Route en Relaxdag!
Gisternacht hebben we overnacht in het Mweka kamp op 3100 meter en toen zijn we in circa 3 uur naar de gate op 1700 meter gelopen. Het voelde een beetje als een ereronde, de wandeling is erg mooi (weer door Tropisch regenwoud), makkelijk (want: naar beneden over goede paden) en je hebt een ontzettend goed gevoel omdat je op de top hebt gestaan. Onderweg hebben we ook nog apen gezien! Heel erg cool dus.
Bij de gate hebben we het felbegeerde certificaat in ontvangst genomen :) Vervolgens hebben wij een speech gehouden voor de crew, moesten we bekendmaken voor de hele groep hoeveel fooi iedereen krijgt en heeft de hele crew het Kilimanjaro/Jambo lied voor ons gezongen. Heb mijn zonnebril maar opgehouden, omdat ik wel ontroerd was...
Het is weer lekker warm hier beneden (30 graden) en we zijn op slag van alle hoogteziekte verschijnselen af. We zijn via Moshi teruggereden in het busje van de organisatie naar Arusha. Tegen 14 uur waren we terug.
Terug in de Moivaro Lodge zijn we zoals afgesproken snel het zwembad ingesprongen (we hebben het hier al dagen over), waar de ouders van Martijn al lagen, helemaal bruin natuurlijk. We hebben weer helemaal bijgepraat en de rest van de dag daar gelegen.
We hadden voor 's avonds de gids John en assistentgids Daniel mee uit eten gevraagd (ja, de eetlust is ook weer terug) en dat was erg gezellig. We hebben bij het eten natuurlijk Kilimanjaro-bier gedronken :)
Vandaag hebben we een dag over, omdat we de beklimming eigenlijk in 8 dagen zouden doen, maar het nu dus in 7 dagen hebben gedaan, dus zwembad here we come! En vanaf morgen op safari, eerst naar Lake Manyara.
De crew, aangevoerd door kok Shukuru, zingt het Jambo en het Kilimanjaro lied voor ons
Hét zwembad!!
Uit eten bij het hotel met de gids, John Minja, en de assistent-gids Daniel
Bij de gate hebben we het felbegeerde certificaat in ontvangst genomen :) Vervolgens hebben wij een speech gehouden voor de crew, moesten we bekendmaken voor de hele groep hoeveel fooi iedereen krijgt en heeft de hele crew het Kilimanjaro/Jambo lied voor ons gezongen. Heb mijn zonnebril maar opgehouden, omdat ik wel ontroerd was...
Het is weer lekker warm hier beneden (30 graden) en we zijn op slag van alle hoogteziekte verschijnselen af. We zijn via Moshi teruggereden in het busje van de organisatie naar Arusha. Tegen 14 uur waren we terug.
Terug in de Moivaro Lodge zijn we zoals afgesproken snel het zwembad ingesprongen (we hebben het hier al dagen over), waar de ouders van Martijn al lagen, helemaal bruin natuurlijk. We hebben weer helemaal bijgepraat en de rest van de dag daar gelegen.
We hadden voor 's avonds de gids John en assistentgids Daniel mee uit eten gevraagd (ja, de eetlust is ook weer terug) en dat was erg gezellig. We hebben bij het eten natuurlijk Kilimanjaro-bier gedronken :)
Vandaag hebben we een dag over, omdat we de beklimming eigenlijk in 8 dagen zouden doen, maar het nu dus in 7 dagen hebben gedaan, dus zwembad here we come! En vanaf morgen op safari, eerst naar Lake Manyara.
De crew, aangevoerd door kok Shukuru, zingt het Jambo en het Kilimanjaro lied voor ons
Hét zwembad!!
Uit eten bij het hotel met de gids, John Minja, en de assistent-gids Daniel
woensdag 4 maart 2009
Dag 8: Verslag van de beklimming (Barafu camp naar Uhuru Peak)
En hier dan het uitgebreide verslag van de tocht naar het hoogste punt van Afrika op 5895 meter.
Tegen 23 uur vertrokken we met gids en assistent gids. We waren om 22 uur wakker gemaakt, moesten ons toen gaan omkleden en we kregen nog thee met biscuitjes. Ik moet echt diep ademhalen, mijn neus dichtknijpen en dan een slok nemen, anders krijg ik het drinken niet meer weg. We hebben niet meer geslapen van te voren, en staan toch wel enigszins met wat kriebels klaar voor de start. Het moment is nu echt aangebroken waarop het moet gebeuren. Bijkomend nadeel is dat het ontzettend slecht weer is, het waait heel erg hard, het sneeuwt en we hebben ook nog onweer.
Van de gids John krijg ik nog een reuzenponcho, die ik over de rest van mijn kleren aantrek. In totaal heb ik het volgende aan: thermoshirt, 2 fleecetruien, softshell, regenjas, poncho en qua broeken: thermobroek, gewone broek, Fjall Raven outdoorbroek, regenbroek. Op zich heb ik het niet koud ;) Daarnaast heb ik nog een extra fleecetrui mee. Martijn heeft net wat minder aan, assistent-gids Daniel draagt ons water.
We moesten de hele weg zigzaggen, waar echt geen einde aan leek te komen. Ik durfde niet te vragen hoe lang we al bezig waren, want straks was het nog maar een half uur... Uiteindelijk heb ik toch maar gevraagd hoe hoog we zaten, toen dacht had John het over 5500 meter. Dat was een aangename verrassing! Uiteindelijk zou echter blijken, dat we nog lang niet zo ver waren...
We hebben onderweg in de sneeuw veel drinkpauzes gehad, maar op de één of andere manier ben ik steeds ontzettend misselijk op deze hoogte, al weet ik dat het beter is om wel te drinken. Omdat ik ook bijna niets meer eet de afgelopen dagen, krijg ik water met Isostar van de gids. Dit lust ik normaal wel, maar heb nu gelijk overgegeven... Echt niet leuk om halverwege te staan overgeven, terwijl de gids je moet vasthouden omdat je op een smal gedeelte staat.
Stoppen of doorgaan? Toch maar doorgegaan. Er leek echt geen einde te komen aan de weg. Het werd niet makkelijker, doordat er 20/30 centimeter verse sneeuw lag. Het ene moment zei John dat het nog een half uur was naar de kraterrand (Stella Point, 5790m), dan hadden we een half uur gelopen en was het ineens nog anderhalf uur. Ik werd er helemaal gek van, was zelfs boos op de gids en zag het echt niet meer zitten. John stond ondertussen voor ons te springen en ons op te peppen met 'we zijn er bijna'. Normaal had ik er wel om moeten lachen, maar op dit moment heel erg niet.
Uiteindelijk waren we er dan toch. Maar vanzelf gaat het zeker niet op die hoogte. Ik ben echt nog nooit zo moe geweest... Het mooie is, dat de zon ook net opkwam toen wij op Stella Point stonden (6 uur 's ochtends). Bij Stella Point hebben we even gerust, maar dat werd al snel te koud. Martijn had het sowieso koud, want zijn regenjack was toch niet zo waterproof als beloofd. Daarnaast waren bij ons allebeide onze handschoenen ook niet zo waterproof, wat zich resulteerde in donker gekleurde en dus bevroren vingers. Wat uiteindelijk wel weer goed is gekomen.
Het is vanaf Stella Point nog ongeveer drie kwartier lopen naar Uhuru Peak. In normale omstandigheden, dus beneden, zou je de wandeling naar Uhuru Peak in 10-15 minuten hebben gedaan. Hierboven, doe je er dus wat langer over. Uiteindelijk stonden we na 50 minuten op het hoogste punt van Afrika!
Bij Uhuru Peak was het natuurlijk tijd voor een foto (al had John bij Stella Point al mijn camera afgepakt en had allemaal foto's gemaakt ;), op dat moment vond ik vooral dat hij even rustig moest doen, want mijn hoofd stond niet echt naar foto's maken, maar achteraf ben ik er natuurlijk hartstikke blij mee!)
Na een kwartiertje hebben we de afdaling ingezet naar Barafu camp, het basecamp, wat ook nog best pittig was door de versgevallen sneeuw. Al met al hebben we 4 uur gedaan over de afdaling. In Barafu camp hebben we 2,5 uur de tijd gekregen om even bij te slapen (en dat is ook gelukt) en kregen we eten (geen belangstelling), vervolgens is de afdaling ingezet naar Mweka camp op 3100 meter. Ook deze wandeling was pittig, doordat het erg glad was geworden van inmiddels gesmolten sneeuw. Hier hebben we ook nog een keer 4 uur over gedaan. In Mweka camp was het een stuk drukker dan in de kampen waar we tot nu toe zijn geweest, omdat meerdere routes deze afdaling gebruiken. We waren blij te zien, dat ze hier cola verkochten (even weer wat anders dan water, thee of water aangelengd met glucose of isostar), dus we hebben heerlijk op de veranda gezeten om cola te drinken. Daarnaast heb ik hier weer wat gegeten! Op het menu stond spaghetti met witte bonen in tomatensaus, wat er prima inging.
De zonsopgang, gezien vanaf de kraterrand.
Vanaf Stella Point op weg naar Uhuru Peak: Daniel, Martijn en ik (met rare poncho met rugzak eronder)
We zijn weer iets verder onderweg naar Uhuru Peak, maar makkelijk gaat het zeker niet
Mijn toestand, niet al te best zo te zien...
Ook Martijn was nogal kapot...
Samen met de gids en assistent-gids op Uhuru Peak!
En we komen beide weer iets bij, na het behalen van de top
Tegen 23 uur vertrokken we met gids en assistent gids. We waren om 22 uur wakker gemaakt, moesten ons toen gaan omkleden en we kregen nog thee met biscuitjes. Ik moet echt diep ademhalen, mijn neus dichtknijpen en dan een slok nemen, anders krijg ik het drinken niet meer weg. We hebben niet meer geslapen van te voren, en staan toch wel enigszins met wat kriebels klaar voor de start. Het moment is nu echt aangebroken waarop het moet gebeuren. Bijkomend nadeel is dat het ontzettend slecht weer is, het waait heel erg hard, het sneeuwt en we hebben ook nog onweer.
Van de gids John krijg ik nog een reuzenponcho, die ik over de rest van mijn kleren aantrek. In totaal heb ik het volgende aan: thermoshirt, 2 fleecetruien, softshell, regenjas, poncho en qua broeken: thermobroek, gewone broek, Fjall Raven outdoorbroek, regenbroek. Op zich heb ik het niet koud ;) Daarnaast heb ik nog een extra fleecetrui mee. Martijn heeft net wat minder aan, assistent-gids Daniel draagt ons water.
We moesten de hele weg zigzaggen, waar echt geen einde aan leek te komen. Ik durfde niet te vragen hoe lang we al bezig waren, want straks was het nog maar een half uur... Uiteindelijk heb ik toch maar gevraagd hoe hoog we zaten, toen dacht had John het over 5500 meter. Dat was een aangename verrassing! Uiteindelijk zou echter blijken, dat we nog lang niet zo ver waren...
We hebben onderweg in de sneeuw veel drinkpauzes gehad, maar op de één of andere manier ben ik steeds ontzettend misselijk op deze hoogte, al weet ik dat het beter is om wel te drinken. Omdat ik ook bijna niets meer eet de afgelopen dagen, krijg ik water met Isostar van de gids. Dit lust ik normaal wel, maar heb nu gelijk overgegeven... Echt niet leuk om halverwege te staan overgeven, terwijl de gids je moet vasthouden omdat je op een smal gedeelte staat.
Stoppen of doorgaan? Toch maar doorgegaan. Er leek echt geen einde te komen aan de weg. Het werd niet makkelijker, doordat er 20/30 centimeter verse sneeuw lag. Het ene moment zei John dat het nog een half uur was naar de kraterrand (Stella Point, 5790m), dan hadden we een half uur gelopen en was het ineens nog anderhalf uur. Ik werd er helemaal gek van, was zelfs boos op de gids en zag het echt niet meer zitten. John stond ondertussen voor ons te springen en ons op te peppen met 'we zijn er bijna'. Normaal had ik er wel om moeten lachen, maar op dit moment heel erg niet.
Uiteindelijk waren we er dan toch. Maar vanzelf gaat het zeker niet op die hoogte. Ik ben echt nog nooit zo moe geweest... Het mooie is, dat de zon ook net opkwam toen wij op Stella Point stonden (6 uur 's ochtends). Bij Stella Point hebben we even gerust, maar dat werd al snel te koud. Martijn had het sowieso koud, want zijn regenjack was toch niet zo waterproof als beloofd. Daarnaast waren bij ons allebeide onze handschoenen ook niet zo waterproof, wat zich resulteerde in donker gekleurde en dus bevroren vingers. Wat uiteindelijk wel weer goed is gekomen.
Het is vanaf Stella Point nog ongeveer drie kwartier lopen naar Uhuru Peak. In normale omstandigheden, dus beneden, zou je de wandeling naar Uhuru Peak in 10-15 minuten hebben gedaan. Hierboven, doe je er dus wat langer over. Uiteindelijk stonden we na 50 minuten op het hoogste punt van Afrika!
Bij Uhuru Peak was het natuurlijk tijd voor een foto (al had John bij Stella Point al mijn camera afgepakt en had allemaal foto's gemaakt ;), op dat moment vond ik vooral dat hij even rustig moest doen, want mijn hoofd stond niet echt naar foto's maken, maar achteraf ben ik er natuurlijk hartstikke blij mee!)
Na een kwartiertje hebben we de afdaling ingezet naar Barafu camp, het basecamp, wat ook nog best pittig was door de versgevallen sneeuw. Al met al hebben we 4 uur gedaan over de afdaling. In Barafu camp hebben we 2,5 uur de tijd gekregen om even bij te slapen (en dat is ook gelukt) en kregen we eten (geen belangstelling), vervolgens is de afdaling ingezet naar Mweka camp op 3100 meter. Ook deze wandeling was pittig, doordat het erg glad was geworden van inmiddels gesmolten sneeuw. Hier hebben we ook nog een keer 4 uur over gedaan. In Mweka camp was het een stuk drukker dan in de kampen waar we tot nu toe zijn geweest, omdat meerdere routes deze afdaling gebruiken. We waren blij te zien, dat ze hier cola verkochten (even weer wat anders dan water, thee of water aangelengd met glucose of isostar), dus we hebben heerlijk op de veranda gezeten om cola te drinken. Daarnaast heb ik hier weer wat gegeten! Op het menu stond spaghetti met witte bonen in tomatensaus, wat er prima inging.
De zonsopgang, gezien vanaf de kraterrand.
Vanaf Stella Point op weg naar Uhuru Peak: Daniel, Martijn en ik (met rare poncho met rugzak eronder)
We zijn weer iets verder onderweg naar Uhuru Peak, maar makkelijk gaat het zeker niet
Mijn toestand, niet al te best zo te zien...
Ook Martijn was nogal kapot...
Samen met de gids en assistent-gids op Uhuru Peak!
En we komen beide weer iets bij, na het behalen van de top
Dag 8: De top gehaald!!
Om 7 uur stonden we op de top! Het was ongelooflijk kloten, maar dus wel gefixt!
Uhuru Peak, 5895m
Uhuru Peak, 5895m
dinsdag 3 maart 2009
Dag 7: Karanga camp naar Barafu camp (basecamp)
We zijn vanmiddag aangekomen in het basecamp, na een wandeling van ongeveer 3 - 4 uur vanaf Karanga kamp. De tocht vandaag ging steil omhoog, vervolgens weer wat naar beneden en tot slot weer omhoog. We hebben eten gekregen en proberen nog wat te slapen, maar het lukt niet echt in dit kamp op 4650 meter. We kunnen Uhuru Peak bijna aanraken, nog maar 1250 meter (7 uur) omhoog. Oef!
We proberen onszelf wat op te peppen (vooral ik ben wat neerslachtig). Zoals onze gids John zegt: 'Motivate yourself'. De hoogte doet rare dingen met je. Zelfs kleine dingetjes als een veter strikken lijken van te voren een onmogelijk zware taak, waar je je minutenlang voor moet opladen.
Martijn heeft een zwaar onstoken schouder, gelukkig hebben we extra Dyclofenac gevonden. Ik ben inmiddels begonnen met hoogteziektemedicijnen (Diamox), achteraf had ik het toch graag preventief in willen nemen.
Om 22:00 uur vanavond worden we gewekt met thee (als ik eraan denk moet ik al bijna overgeven..) en biscuits en om 23:00 uur starten we.
De verwachting is, als het ons lukt, dat we tegen 6 uur boven zijn. Dan nog drie uur naar beneden, even weer rusten en verder naar Mweke Camp op 3100 meter.
Even weer stoppen om wat te drinken, we kunnen de top bijna aanraken!
Assistent-gids Daniel en gids John Minja
Aangekomen in Barafu camp
We proberen nog wat te eten, maar dat lukt niet echt
We proberen onszelf wat op te peppen (vooral ik ben wat neerslachtig). Zoals onze gids John zegt: 'Motivate yourself'. De hoogte doet rare dingen met je. Zelfs kleine dingetjes als een veter strikken lijken van te voren een onmogelijk zware taak, waar je je minutenlang voor moet opladen.
Martijn heeft een zwaar onstoken schouder, gelukkig hebben we extra Dyclofenac gevonden. Ik ben inmiddels begonnen met hoogteziektemedicijnen (Diamox), achteraf had ik het toch graag preventief in willen nemen.
Om 22:00 uur vanavond worden we gewekt met thee (als ik eraan denk moet ik al bijna overgeven..) en biscuits en om 23:00 uur starten we.
De verwachting is, als het ons lukt, dat we tegen 6 uur boven zijn. Dan nog drie uur naar beneden, even weer rusten en verder naar Mweke Camp op 3100 meter.
Even weer stoppen om wat te drinken, we kunnen de top bijna aanraken!
Assistent-gids Daniel en gids John Minja
Aangekomen in Barafu camp
We proberen nog wat te eten, maar dat lukt niet echt
maandag 2 maart 2009
Dag 6: Barranco camp (3900m) - Karanga camp (3950m)
We zijn inmiddels alweer een tijdje in het voorlaatste kamp op 3950 meter. Morgen staat er nog een korte klim naar het basecamp op het programma, vanwaar we morgenavond de beklimming starten. We hebben een ontzettend mooie wandeling achter de rug, over de zogenaamde 'Breakfast Wall'. Dat gaat steil omhoog, en je hebt hier zowel je handen als je voeten nodig om hier tegenop te komen. Ontzettend genoten hiervan.
Vooral ik had vandaag problemen met de hoogte, maar alles is nu weer ok. Ik werd vanmorgen rond 5 uur wakker, en vernam ineens hoe misselijk ik was. Ik moest de hele tijd overgeven. Van de gids heb ik toen water gekregen met limoen erin (schijnt goed te zijn tegen misselijkheid) en nog water met een blok glucose erin. Al met al heb ik alles toen binnengehouden, maar het is niet leuk om onder dwang te moeten drinken (gids: 'drink! drink! drink till you vomit!'). We zijn daarom vanmorgen wat later vertrokken, want we konden pas vertrekken als ik mijn vochttekort weer had aangevuld.
We hebben heel veel zin in de beklimming van morgenavond, maar het is tot nu toe wel zwaarder dan gedacht. Slecht eten, slecht slapen, tegen je zin in moeten drinken/eten, hoofdpijn tijdens het lopen, na 1 stap buiten adem zijn. Dit alles voel je wel na een paar dagen!
Verder is de stemming hartstikke goed. We hebben een hele leuke gids en vriendelijke rest van de crew (13 man totaal!). Ze doen verwoede pogingen om ons Swahili te leren, maar dat blijft nog niet echt hangen, zal wel door het zuurstoftekort komen ;)
Er is nergens wasgelegenheid, mijn haar is inmiddels lichtbruin (zo vet is het..) we hebben ons voorgenomen om terug bij het hotel gelijk in het zwembad te springen!
Verder zitten hier veel muizen :( Niet echt mijn ding, zeker niet omdat ze formaat rat zijn. De gids legt nog steeds bij ieder beest geduldig uit welke soort het is, maar ik ben dan vaak allang weg!
Ik hoop dat ik overmorgen (3-4 uur 's nachts Nederlandse tijd) goed nieuws heb!
De beruchte breakfast wall
Onze gids John Minja bij Karanga Camp
We komen steeds dichterbij de top...
Vooral ik had vandaag problemen met de hoogte, maar alles is nu weer ok. Ik werd vanmorgen rond 5 uur wakker, en vernam ineens hoe misselijk ik was. Ik moest de hele tijd overgeven. Van de gids heb ik toen water gekregen met limoen erin (schijnt goed te zijn tegen misselijkheid) en nog water met een blok glucose erin. Al met al heb ik alles toen binnengehouden, maar het is niet leuk om onder dwang te moeten drinken (gids: 'drink! drink! drink till you vomit!'). We zijn daarom vanmorgen wat later vertrokken, want we konden pas vertrekken als ik mijn vochttekort weer had aangevuld.
We hebben heel veel zin in de beklimming van morgenavond, maar het is tot nu toe wel zwaarder dan gedacht. Slecht eten, slecht slapen, tegen je zin in moeten drinken/eten, hoofdpijn tijdens het lopen, na 1 stap buiten adem zijn. Dit alles voel je wel na een paar dagen!
Verder is de stemming hartstikke goed. We hebben een hele leuke gids en vriendelijke rest van de crew (13 man totaal!). Ze doen verwoede pogingen om ons Swahili te leren, maar dat blijft nog niet echt hangen, zal wel door het zuurstoftekort komen ;)
Er is nergens wasgelegenheid, mijn haar is inmiddels lichtbruin (zo vet is het..) we hebben ons voorgenomen om terug bij het hotel gelijk in het zwembad te springen!
Verder zitten hier veel muizen :( Niet echt mijn ding, zeker niet omdat ze formaat rat zijn. De gids legt nog steeds bij ieder beest geduldig uit welke soort het is, maar ik ben dan vaak allang weg!
Ik hoop dat ik overmorgen (3-4 uur 's nachts Nederlandse tijd) goed nieuws heb!
De beruchte breakfast wall
Onze gids John Minja bij Karanga Camp
We komen steeds dichterbij de top...
zondag 1 maart 2009
Dag 5: Shira Camp (3800m) - Barranco camp (3900m) - deel 2
We hebben de tocht weer overleefd :) Vanaf ongeveer 4400 meter (bij Lava Tower Camp, als we 8 dagen hadden gedaan over de tocht, hadden we hier gekampeerd) sloeg de hoofdpijn toe. Op 4550 meter voelden we ons belabberd, maar hier moesten we proberen te eten en even blijven om te acclimatiseren.
Daarna zijn we langzaam afgedaald en hebben we heel veel gedronken (ik zit nu op 4,5 liter). Nu nog een beetje hoofdpijn, maar er staat popcorn en thee (ik drink dus voorlopig geen thee meer) klaar, dus het gaat beter.
Gehoord via de gids dat alles ok is met de ouders van Martijn. Gelukkig maar.
John, Daniel en ik onderweg
Onderweg van Shira Camp naar Barranco Camp
Op 4550 meter, Lava Tower
Daarna zijn we langzaam afgedaald en hebben we heel veel gedronken (ik zit nu op 4,5 liter). Nu nog een beetje hoofdpijn, maar er staat popcorn en thee (ik drink dus voorlopig geen thee meer) klaar, dus het gaat beter.
Gehoord via de gids dat alles ok is met de ouders van Martijn. Gelukkig maar.
John, Daniel en ik onderweg
Onderweg van Shira Camp naar Barranco Camp
Op 4550 meter, Lava Tower
Dag 5: Shira Camp (3800m) - Barranco camp (3900m) - deel 1
Wel even wennen, hier op 3800 meter. Eetlust compleet verdwenen, zelfs een kop koffie staat ons al tegen. Toch een pannekoek, stukje omelet en drie koppen thee verstouwd.
We hebben goed gedronken de afgelopen dagen, dus geen hoofdpijn. Wel misselijk (zeeziek gevoel), ontzettend slecht geslapen.
Vandaag naar 4500 meter om te acclimatiseren, daarna slapen op 3900 meter.
Prachtig uitzicht op de Mount Meru en de Kilimanjaro. We lopen er nu omheen. Wordt een zware dag!
Uitzicht op Mount Meru
We hebben goed gedronken de afgelopen dagen, dus geen hoofdpijn. Wel misselijk (zeeziek gevoel), ontzettend slecht geslapen.
Vandaag naar 4500 meter om te acclimatiseren, daarna slapen op 3900 meter.
Prachtig uitzicht op de Mount Meru en de Kilimanjaro. We lopen er nu omheen. Wordt een zware dag!
Uitzicht op Mount Meru
zaterdag 28 februari 2009
Dag 4: Machame camp (3100m) - Shira camp (3800m) - deel 2
En jammer genoeg waren er toen nog maar twee ...
Martijn en ik zijn doorgegaan en net aangekomen in Shira Camp op 3800 meter. Laatste wat we gehoord hebben is dat Herman en Ypie goed beneden zijn aangekomen. Geen nieuws van de dokter.
De antibiotica en immodium die we zelf meehadden sloeg niet aan bij Herman. De koorts ging wel iets omlaag. Maar verder is hij door al het vochtverlies gewoon te verzwakt om nog door te kunnen gaan, ook al zou het nu beter gaan. Je moet al per dag 4 tot 5 liter drinken ter aanvulling, dus als je ook nog al je reserves kwijt bent geraakt is dat geen doen.
Was behoorlijk steil vandaag, maar een stuk korter dan gisteren (gisteren 16 kilometer, vandaag 7 kilometer).
We willen de tocht in 7 in plaats van 8 dagen doen, zodat we eerder herenigd zijn met Martijn zijn ouders.
Afscheid in Machame camp
Onderweg naar Shira Camp met assistent gids Daniel
Martijn en ik zijn doorgegaan en net aangekomen in Shira Camp op 3800 meter. Laatste wat we gehoord hebben is dat Herman en Ypie goed beneden zijn aangekomen. Geen nieuws van de dokter.
De antibiotica en immodium die we zelf meehadden sloeg niet aan bij Herman. De koorts ging wel iets omlaag. Maar verder is hij door al het vochtverlies gewoon te verzwakt om nog door te kunnen gaan, ook al zou het nu beter gaan. Je moet al per dag 4 tot 5 liter drinken ter aanvulling, dus als je ook nog al je reserves kwijt bent geraakt is dat geen doen.
Was behoorlijk steil vandaag, maar een stuk korter dan gisteren (gisteren 16 kilometer, vandaag 7 kilometer).
We willen de tocht in 7 in plaats van 8 dagen doen, zodat we eerder herenigd zijn met Martijn zijn ouders.
Afscheid in Machame camp
Onderweg naar Shira Camp met assistent gids Daniel
Dag 4: Machame camp (3100m) - Shira camp (3800m) - deel 1
Het gaat hier niet zo lekker. Herman is de hele nacht ziek geweest en had ook hoge koorts. Nu zitten we in dubio wat te doen. Terug met 2 personen en Martijn en ik door of onze reserve dag hier al besteden ...
De bedoeling is een klim naar Shira Camp op 3900 meter. De wandeling is ongeveer 4 tot 5 uur. We wachten nog even ...
Het weer is overigens goed, strakblauwe hemel met de top in zicht. Vannacht was het heel koud, zeker als je 's nachts naar de wc moet ;) We hebben allemaal slecht geslapen vannacht.
Martijn in Machame Camp
Onze tenten in Machame Camp
De bedoeling is een klim naar Shira Camp op 3900 meter. De wandeling is ongeveer 4 tot 5 uur. We wachten nog even ...
Het weer is overigens goed, strakblauwe hemel met de top in zicht. Vannacht was het heel koud, zeker als je 's nachts naar de wc moet ;) We hebben allemaal slecht geslapen vannacht.
Martijn in Machame Camp
Onze tenten in Machame Camp
vrijdag 27 februari 2009
Dag 3: Machame Gate (1800m) - Machame Camp (3100m) - deel 2
We zijn net aangekomen bij het eerste kamp op 3000 meter. Prachtig gelopen door tropisch regenwoud. Het ging goed, minus het feit dat Herman darm/maag problemen heeft. Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten. Het ging slechter op het einde van de dag, we hopen dat het morgen beter gaat.
We hebben overigens dezelfde gids als Iceman:
Ik vroeg aan John of hij had gehoord van een'crazy Dutchman last week'. Hij vertelde dat hij de gids was en de film heeft gemaakt. Het hele team wat wij mee hebben, is precies hetzelfde team als wat Iceman ook mee had. Wel erg grappig, want ze zijn zwaar onder de indruk van Iceman en ze hebben het er nog steeds over.
Het wordt wat kouder hier, dus fleece nummer 1 kan aan!
We hebben overigens dezelfde gids als Iceman:
Ik vroeg aan John of hij had gehoord van een'crazy Dutchman last week'. Hij vertelde dat hij de gids was en de film heeft gemaakt. Het hele team wat wij mee hebben, is precies hetzelfde team als wat Iceman ook mee had. Wel erg grappig, want ze zijn zwaar onder de indruk van Iceman en ze hebben het er nog steeds over.
Het wordt wat kouder hier, dus fleece nummer 1 kan aan!
Dag 3: Machame Gate (1800m) - Machame Camp (3100m) - deel 1
The big day is aangebroken! We worden zometeen opgehaald en we beginnen tegen 11 uur aan de klim (9 uur in Nederland). De gids, John Minja, hebben we al ontmoet.
De klim gaat vandaag door tropisch regenwoud. Ze zeggen dat we 5 (vijf!) liter water moeten drinken.
Martijn en ik zijn al lekgeprikt door de muggen, ondanks steeds insmeren met Deet. Hopelijk niet door de malariamug.
Points to remember bij Machame Gate - 1
Points to remember bij Machame Gate - 2
Een drukte van jewelste bij Machame Gate
De klim gaat vandaag door tropisch regenwoud. Ze zeggen dat we 5 (vijf!) liter water moeten drinken.
Martijn en ik zijn al lekgeprikt door de muggen, ondanks steeds insmeren met Deet. Hopelijk niet door de malariamug.
Points to remember bij Machame Gate - 1
Points to remember bij Machame Gate - 2
Een drukte van jewelste bij Machame Gate
dinsdag 24 februari 2009
The day before!
Morgen is het dan eindelijk zo ver!
Als alles meezit en we bereik hebben op de Kilimanjaro, zal ik SMS-en naar collega Wieger, zodat ik jullie op de hoogte kan houden van onze tocht. We zijn nu eigenlijk wel wat onzeker, zo vlak van te voren. Maar we zullen zien!
Na afloop van onze tocht, zal ik een uitgebreid verslag posten.
Als alles meezit en we bereik hebben op de Kilimanjaro, zal ik SMS-en naar collega Wieger, zodat ik jullie op de hoogte kan houden van onze tocht. We zijn nu eigenlijk wel wat onzeker, zo vlak van te voren. Maar we zullen zien!
Na afloop van onze tocht, zal ik een uitgebreid verslag posten.
zaterdag 31 januari 2009
Voorbereidingen Kilimanjaro!
De reis is geboekt, het visum is aangevraagd, alle inentingen zijn afgelopen week bij de GGD gehaald, kortom: we zijn er klaar voor!
Maar, wat gaan we nu precies doen?
Hier alvast ons reisoverzicht:
25 februari:
Vlucht vanaf Amsterdam naar Kilimanjaro.
Aankomst in Moivaro lodge in Arusha
26 februari:
Arusha
27 februari - 6 maart:
Machame-Mweka route (ook wel Whiskey-route genoemd) naar (hopelijk) de top van de Kilimanjaro (5895m). Er staan 7 dagen voor deze route, maar wij nemen 8 dagen de tijd, om zo goed te kunnen wennen aan de hoogte.
Daarna weer terug naar de Moivaro lodge in Arusha.
7 maart:
Naar Lake Manyara, bekend om de boomklimmende leeuwen.
Overnachting in Kirurumu Tent Lodge
8 maart:
Naar de Ngorongoro krater, wat wordt gezien als een wereldwonder: op een relatief klein gebied (doorsnee 20 kilometer) leven uitzonderlijk veel dieren.
Overnachting in Ngorongoro Sopa Lodge
9 maart - 11 maart:
Naar Serengeti National Park.
Overnachting in Serengeti Sopa Lodge
11 maart:
Terugvlucht Kilimanjaro - Dar es Salaam - Amsterdam (aankomst 12 maart)
Bronnen:
Sfeerfoto's van de website van SNP (hier hebben wij de reis geboekt)
Boek: Kilimanjaro, the trekking guide to Africa's highest mountain - Henry Stedman
Boek: Insight guide Tanzania & Zanzibar
De domeinnaam http://www.kilimanjarobeklimmen.nl/ is vastgelegd, en via een ingenieuze koppeling (smsen naar collega Wieger) hoop ik vanaf de Kilimanjaro met mijn mobiele telefoon te kunnen bloggen. Je schijnt namelijk gewoon bereik te hebben op de Kilimanjaro. Later zal ik op deze website nog veel meer informatie zetten over de beklimming van de Kilimanjaro.
Maar, wat gaan we nu precies doen?
Hier alvast ons reisoverzicht:
25 februari:
Vlucht vanaf Amsterdam naar Kilimanjaro.
Aankomst in Moivaro lodge in Arusha
26 februari:
Arusha
27 februari - 6 maart:
Machame-Mweka route (ook wel Whiskey-route genoemd) naar (hopelijk) de top van de Kilimanjaro (5895m). Er staan 7 dagen voor deze route, maar wij nemen 8 dagen de tijd, om zo goed te kunnen wennen aan de hoogte.
Daarna weer terug naar de Moivaro lodge in Arusha.
7 maart:
Naar Lake Manyara, bekend om de boomklimmende leeuwen.
Overnachting in Kirurumu Tent Lodge
8 maart:
Naar de Ngorongoro krater, wat wordt gezien als een wereldwonder: op een relatief klein gebied (doorsnee 20 kilometer) leven uitzonderlijk veel dieren.
Overnachting in Ngorongoro Sopa Lodge
9 maart - 11 maart:
Naar Serengeti National Park.
Overnachting in Serengeti Sopa Lodge
11 maart:
Terugvlucht Kilimanjaro - Dar es Salaam - Amsterdam (aankomst 12 maart)
Bronnen:
Sfeerfoto's van de website van SNP (hier hebben wij de reis geboekt)
Boek: Kilimanjaro, the trekking guide to Africa's highest mountain - Henry Stedman
Boek: Insight guide Tanzania & Zanzibar
De domeinnaam http://www.kilimanjarobeklimmen.nl/ is vastgelegd, en via een ingenieuze koppeling (smsen naar collega Wieger) hoop ik vanaf de Kilimanjaro met mijn mobiele telefoon te kunnen bloggen. Je schijnt namelijk gewoon bereik te hebben op de Kilimanjaro. Later zal ik op deze website nog veel meer informatie zetten over de beklimming van de Kilimanjaro.
Abonneren op:
Posts (Atom)